ตอนที่ 1878
บทที่ 1880 ห้าสำนักมาชุมนุม
October 21, 2026
มังกรแท้โตเต็มวัยงั้นรึ?
ดวงตาของเยี่ยชิววจับจ้องไปยังเบื้องหน้า แววตาฉายแววล้ำลึก หากได้พบกับมังกรแท้โตเต็มวัยจริงก็ถือเป็นโชคใหญ่หลวง
“ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นมังกรแท้โตเต็มวัยหรือไม่ แต่ฉันรู้สึกถึงพลังอำนาจของมังกรที่แข็งแกร่งจากลมปราณนั้น” ผู้อาวุโสวัวถาม “ท่านอาจารย์ เราควรจะไปดูหรือไม่?”
อมตะชางเหม่ยกลัวว่าเยี่ยชิวจะไม่เห็นด้วย จึงเกลี้ยกล่อมว่า “เจ้าเด็กน้อย ในเมื่อได้พบเจอแล้ว ก็ไปดูหน่อยเถอะ!”
“สัตว์เทพตัวเต็มวัยนั้นหายากยิ่ง มังกรแท้โตเต็มวัยยิ่งหายากยิ่งกว่า”
“หากสามารถปราบมันได้ นั่นจะเป็นเครื่องมือที่ช่วยชีวิตเราได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสำนักหยินหยางในอนาคต”
เยี่ยชิวรู้ดีว่า มังกรแท้เป็นหนึ่งในห้าสัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด มังกรแท้โตเต็มวัยย่อมมีพลังอำนาจที่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน
เพียงแต่เขาสงสัยเล็กน้อยว่า ที่นี่จะมีมังกรแท้จริงหรือ?
“ไปดูกันเถอะ!”
ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็ยิ้มอย่างมีความสุขและเร่งเร้า “สหายต้าลี่ไปกันเถอะ”
ผู้อาวุโสวัวแบกคนทั้งสองไว้บนหลัง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของกลุ่มเมฆหลากสี
เยี่ยชิวเตือนผู้อาวุโสวัวว่า “ระวังด้วย”
“อืม” ผู้อาวุโสวัวตอบรับเบาๆ แล้วซ่อนตัวในความว่างเปล่า มุ่งหน้าไปยังทิศทางของกลุ่มเมฆหลากสี
แม้ว่ากลุ่มเมฆหลากสีนั้นดูเหมือนจะไม่ไกลมากนัก แต่เมื่อเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง เยี่ยชิวก็พบว่า กลุ่มเมฆหลากสีนั้นอยู่ห่างจากพวกเขาหลายร้อยลี้
จากนี้จะเห็นได้ว่า กลุ่มเมฆหลากสีนั้นใหญ่โตเพียงใด
เมื่อพวกเขาค่อยๆ เข้าใกล้ พลังอำนาจของมังกรที่แผ่กระจายไปทั่วก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ผู้อาวุโสวัวจึงชะลอความเร็วลง แล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ นี่คือพลังอำนาจของมังกรจริงๆ สายเลือดของฉันถูกกดขี่แล้ว”
“จริงสิสหายต้าลี่ ฉันสงสัยมานานแล้ว ทำไมเผ่าปีศาจของพวกนายถึงไม่มีมังกร?” อมตะชางเหม่ยถามด้วยความสงสัย
ผู้อาวุโสวัวตอบว่า “มังกรเป็นสัตว์เทพ ไม่ใช่ปีศาจ ดังนั้นเผ่าปีศาจของเราจึงไม่มี”
“ตั้งแต่โบราณกาล พลังของมังกรแข็งแกร่งมาก พวกมันเป็นเผ่าพันธุ์ของตัวเอง”
“ฉันเคยได้ยินผู้นำแห่งปีศาจเล่าว่าที่สุดขอบตะวันออกของโลกมนุษย์มีมหาสมุทรขนาดใหญ่ชื่อว่าทะเลตงไห่ ที่ก้นทะเล มีวังมังกร สายเลือดมังกรแท้เคยอาศัยอยู่ที่นั่น”
“"ต่อมาไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้น สายเลือดมังกรแท้พลันสาบสูญไปจากยุทธภพ จนแทบไม่เห็นเผ่ามังกรปรากฏกายในโลกมนุษย์อีกเลย”
“ดั่งเช่นมังกรแท้ พวกฟีนิกซ์ กิเลน และเต่าดำ สัตว์เทพเหล่านี้ล้วนกำเนิดด้วยสายเลือดสูงส่ง พวกมันสามารถปราบปรามสายเลือดของพวกเราเผ่าปีศาจได้”
“หากอยู่ในระดับพลังเดียวกัน พวกเราเผ่าปีศาจย่อมยากจะต่อกร…”
เอ่ยถึงตรงนี้ผู้อาวุโสวัวก็พลันหยุดฝีเท้าแล้วมองไปข้างหน้าด้วยแววตาล้ำลึก
“มีอะไร?” เยี่ยชิวถาม
“ท่านอาจารย์ ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของนักบุญ” ผู้อาวุโสวัวกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ยิ่งกว่านั้น ยังมีมากกว่าหนึ่ง”
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยชิวก็รู้สึกใจหายวาบ
“เจ้าเด็กน้อย นายว่านี่จะเป็นกับดักที่สำนักหยินหยางวางไว้หรือไม่ ล่อลวงให้เราติดกับแล้วกำจัดเราให้สิ้นซาก?” อมตะชางเหม่ยกล่าว
“ไม่น่าจะใช่ ถึงแม้อู่จี๋เทียนจุนจะทรงพลัง แต่ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะตามรอยพวกเราได้”
เยี่ยชิวกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น หากมีนักบุญผู้แข็งแกร่งหลายคนต้องการจัดการพวกเรา ด้วยพลังของพวกเขา ก็ไม่จำเป็นต้องวางกับดักเช่นนี้”
กล่าวถึงตรงนี้ เยี่ยชิวเงยหน้ามองไปยังทิศทางของเมฆหมอกสีรุ้ง แล้วเอ่ยต่อ “คงเป็นพลังอำนาจของมังกรที่ดึงดูดเหล่านักบุญให้มาที่นี่”
“แม้แต่นักบุญผู้แข็งแกร่งยังตื่นตะลึง ดูท่าสมบัติที่นี่คงไม่ธรรมดา”
ทันใดนั้น ผู้อาวุโสวัวก็กล่าวขึ้น “ท่านอาจารย์ ฉันสัมผัสได้ถึงนักบุญห้าคน”
“พวกเขาอยู่ที่หุบเขาเบื้องล่างของเมฆหมอกหลากสี”
“กลิ่นอายของพวกเขาแตกต่างกัน และอยู่คนละทิศละทาง ข้าเดาว่านักบุญเหล่านี้คงมาจากสำนักที่แตกต่างกัน”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “สำนักในยุทธภพที่มีนักบุญผู้แข็งแกร่งนั้นนับได้เพียงไม่กี่แห่ง”