บทที่ 1891 ควรลงมือเมื่อถึงเวลาที่ต้องลงมือ

“ยาเทพอมตะ?”

อมตะชางเหม่ยอ้าปากค้างเมื่อได้ยินชื่อนี้

เยี่ยชิวอธิบายว่า "ยาเทพอมตะเรียกอีกอย่างว่าสมุนไพรคืนชีพจินสื่อ แม้ว่าแก่นวิญญาณจะเสียหาย แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เจ้าก็จะมีชีวิตยืนยาวขึ้นได้เพียงแค่รับมัน"

"เก่งกาจเช่นนี้หรือ?" ดวงตาของอมตะชางเหม่ยลุกเป็นไฟ เขาจึงพูดอย่างกระตือรือร้น "ไอ้เด็กเปรต เราต้องเอาโอสถศักดิ์สิทธิ์นี้มาอยู่ในกำมือให้ได้"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ยังไม่สุกงอม รอให้สุกงอมกว่านี้ก่อน"

ในขณะเดียวกันนั้น

"ชิ่วว--"

ออร่าอันทรงพลังหลายอันเข้ามาทางฝั่งนี้อย่างรวดเร็ว

"มีคนกำลังมา"

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยซ่อนตัว

เวลาผ่านไปไม่นาน ร่างทั้งเจ็ดก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะห่างที่ไม่ไกลนัก จ้องมองไปทางยาเทพอมตะบนหิน แต่ละตนมีดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

บนหลังของพวกเขา ต่างก็ถือดาบยาวไว้

“คนจากนิกายดาบชิงอวิ๋น” อมตะชางเหม่ยส่งสัญญาณถึงเยี่ยชิว แล้วกล่าวว่า “ตรงนี้มีอะไรดี ๆ ให้ดู”

หลังจากที่สาวกทั้งเจ็ดของนิกายดาบชิงอวิ๋นปรากฏตัว คนจากพื้นที่เทพฮวงกู่เหล่านั้นก็ลุกขึ้นยืนทันทีและมองดูคนจากนิกายดาบชิงอวิ๋นด้วยสายตาที่ไร้ความกรุณา

กลุ่มคนจากพื้นที่เทพฮวงกู่นำโดยผู้ชายคนหนึ่งที่จุดสูงสุดของขั้นหยวนอิงสูงเขาตะโกนใส่คนจากนิกายดาบชิงอวิ๋น "พวกเจ้าจะทำอะไร?"

ผู้นำเจ็ดคนจากนิกายดาบชิงอวิ๋นก็เป็นผู้ชายเช่นกัน เขาเยาะเย้ยและพูดว่า "ให้ข้าแนะนำตัวเองก่อน ข้าคือเฉินฝาน เฉินเทียนมิ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า"

“ข้าอยากได้โอสถศักดิ์สิทธิ์นี้ เพื่อมอบให้ลูกพี่ลูกน้องของข้า”

"ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะสะดวก"

ชายหนุ่มจากพื้นที่เทพฮวงกู่ตะโกน "พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าอะไรมาก่อนมาหลัง"

“ข้าขอเตือนพวกเจ้าว่า โอสถศักดิ์สิทธิ์นี้พวกข้าเป็นคนค้นพบ”

“หากพวกเจ้ากล้าปล้นก็อย่าหาว่าพวกข้าหยาบคายแล้วกัน”

เฉินฝานหัวเราะ "เป็นความจริงที่เจ้าค้นพบโอสถศักดิ์สิทธิ์นี้ แต่เจ้าจะเอามันกลับไปได้หรือ"

คนจากพื้นที่เทพฮวงกู่จึงกล่าวว่า "นั่นเป็นเพราะมันยังไม่สุกงอม"

เฉินฟานกล่าว "ไม่เพียงแต่มันยังไม่สุกงอมเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่ไม่มีเจ้าของอีกด้วย ใครก็ตามที่ได้รับดอกไม้นั้นจะขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาหรือนาง"

ใบหน้าของชายหนุ่มแห่งพื้นที่เทพฮวงกู่เย็นชาลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทุกคนขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขาใช่หรือไม่ เอาหล่ะ ถ้าอย่างนั้นมาดูกันว่าเจ้าจะมีความสามารถหรือไม่"

“อย่างไรก็ตาม ข้าขอแนะนำให้เจ้ากลับไปคิดให้รอบคอบ”

“พวกเจ้ามีกันเพียงเจ็ดคนเท่านั้น ส่วนพวกข้ามีมากกว่าถึงเท่าตัว”

เฉินฝานไม่เห็นด้วย "มากกว่าเท่าตัวแล้วอย่างไร ก็แค่ขยะกองหนึ่ง"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา คนจากพื้นที่เทพฮวงกู่ต่างก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาในดวงตาของพวกเขา

แม้ว่าพวกเขาจะไม่โดดเด่นเท่าฉีเทียนเซียวยี่เฉิน แต่พวกเขาก็ยังถือว่าเป็นเทพแห่งพื้นที่เทพฮวงกู่ เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของเฉินฝาน ทำให้พวกเขาต่างก็โกรธเป็นอย่างมาก

“หายใจดังอะไรเช่นนั้น”

คนจากพื้นที่เทพฮวงกู่จึงตะโกนว่า "ถึงแม้ว่าพวกเจ้านิกายดาบชิงอวิ๋นจะมีพลังมาก แล้วเหตุใดถึงทำตัวเหมือนคนขี้ขลาดเมื่อต้องเผชิญกับการยั่วยุจากกองกำลังหลักของพวกข้า"

ใบหน้าของเฉินฝานมืดลง แล้วพูดว่า "กลุ่มผู้แพ้กล้าพูดว่าพวกข้าเป็นคนขี้ขลาด มันไม่สมเหตุสมผล"

“ข้ากำลังบอกเจ้าว่า เมื่อลูกพี่ลูกน้องของข้าได้รับมรดกของราชามังกร เขาจะได้ใกล้ชิดกับนักปราชญ์หญิงหยุนซีหลังจากที่เขากลับมา”

“เมื่อถึงเวลา ลูกพี่ลูกน้องของข้าจะขอให้หัวหน้าสำนักสละตำแหน่ง และเขาจะกลายเป็นหัวหน้าสำนักคนใหม่ของนิกายดาบชิงอวิ๋นเอง”

“เมื่อลูกพี่ลูกน้องของข้ากลายเป็นหัวหน้าสำนักแล้ว เขาจะกวาดล้างกองกำลังหลักของเจ้าทั้งหมด”

“พวกเจ้ากำลังจะตาย หากว่าพวกเจ้าฉลาด ก็รีบหลีกทางให้ข้าซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะทำลายพวกเจ้าก่อน”

ดวงตาของเฉินฝานแสดงให้เห็นเจตนาฆ่าที่รุนแรง

อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนแห่งพื้นที่เทพฮวงกู่ปฏิเสธที่จะยอมแพ้

“ผู้ฝึกฝนขั้นหยวนอิงสองสามคนกล้าพูดคำที่หยิ่งผยอง ดูเหมือนว่านิกายดาบชิงอวิ๋นของเจ้าจะแย่ลงเรื่อยๆ” ผู้นำพื้นที่เทพฮวงกู่

เฉินฝานตะโกนว่า "สุนัขที่ดีจะไม่ขวางทาง เจ้าจะหลีกทางให้ได้หรือไม่?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของกลุ่มคนแห่งพื้นที่เทพฮวงกู่ก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

จริงๆ แล้วพวกเขาเรียกเราว่าสุนัขเพื่อแสวงหาความตาย

"ฮึ่ม!"