บทที่ 1892 แซ่หลง ชื่อผู้ซ่า!

เมื่ออมตะชางเหม่ยเห็นเยี่ยชิวกำลังจะปรากฏตัว เขาก็รีบจับเขาไว้แล้วพูดว่า "ข้าขอให้เจ้าดำเนินการก่อนหน้านี้ แต่เจ้าบอกว่าเจ้าไม่รีบ ทั้งยังมีหนึ่งคนแห่งที่พื้นที่เทพฮวงกู่ที่ยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดเข้าจึงกังวลมากนักหรือ?”

“รอจนกว่าเขาตาย จึงจะลงมือ”

เยี่ยชิวเพิกเฉยต่ออมตะชางเหมยและยังคงก้าวออกไป

ในเวลานี้ ชายหนุ่มจากพื้นที่เทพฮวงกู่มีเลือดไหลและได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาคุกเข่าลงบนพื้น ไม่มีความสามารถในการต่อสู้ต่อ

เขาจ้องมองที่เฉินฝานด้วยความขุ่นเคือง

เฉินฝานเยาะเย้ยแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้เจ้าหยิ่งผยองนักไม่ใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้จึงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างกับหมาล่ะ? หากเจ้าก้มหัวให้ข้าสามครั้งแล้วเรียกข้าว่าท่านปู่ บางทีข้าอาจจะทิ้งเจ้าไว้ทั้งศพก็ได้" "

"ถุ้ย!" ชายหนุ่มจากพื้นที่เทพฮวงกู่มีความกล้าหาญมาก เขากลืนน้ำลายไปหนึ่งอึก แล้วด่าทอเฉินฝาน "ไอ้สารเลว อย่าเย่อหยิ่งนักนะ"

“เจ้าฆ่าผู้คนไปมากมายในพื้นที่เทพฮวงกู่ของพวกข้า ไม่ช้าก็เร็ว นิกายดาบชิงอวิ๋นของพวกเจ้า จะต้องชดใช้ความบาดหมางนองเลือดนี้”

ดวงตาของเฉินฝานเย็นชา เขาถือดาบยาวและเดินไปหาชายหนุ่มแห่งพื้นที่เทพฮวงกู่

ดาบเล่มนั้นเต็มไปด้วยเลือด หยดลงมาสู่พื้น เป็นที่น่าตกใจมาก

ในไม่ช้า เฉินฝานก็เดินไปหาชายหนุ่มจากพื้นที่เทพฮวงกู่

"พึบ!"

เฉินฝานตัดแขนซ้ายของชายหนุ่มจากพื้นที่เทพฮวงกู่อย่างไร้ความปรานีด้วยดาบเล่มเดียว ทำให้เลือดไหลออกอย่างมาก

“ฮึ่ย……”

ชายหนุ่มสูญเสียแขนจึงคร่ำครวญ แต่ไม่ได้กรีดร้อง เขายังคงจ้องมองไปที่เฉินฝาน

เฉินฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า "อย่างไรก็ตาม เจ้าก็เกือบจะตายแล้ว แต่ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย?"

ชายหนุ่มพูดเสียงดัง "ข้าเดินไม่ยอมเปลี่ยนชื่อ นั่งไม่ยอมเปลี่ยนแซ่ ฟางเทียนหมิง"

“ชื่อก็ไม่เลวนี่ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้แข็งแกร่งเช่นนั้น” เฉินฝานกล่าว "เจ้าและข้าอยู่ในระดับเดียวกัน แต่พลังการต่อสู้ยังตามหลังข้าอยู่มาก"

“หากเจ้าให้โอสถศักดิ์สิทธิ์แก่ข้าตั้งแต่แรก แล้วจากไปพร้อมกับน้องชายของเจ้า พวกเขาคงไม่ตายอย่างอนาถเช่นนี้!”

“เหตุใดต้องร้องขอความตายด้วย”

เฉินฝานชี้ไปที่ศพและอวัยวะภายในบนพื้นและพูดด้วยความเสียใจ "น่าเสียดาย นี่คือรังฝังศพมังกร ข้าต้องช่วยลูกพี่ลูกน้องของข้ายึดมรดกของราชามังกร ไม่อย่างนั้น ข้าอยากจะใช้ของพวกนี้มาปรุงหม้อไฟเสียจริง”

ปรุงหม้อไฟ?

เมื่อฟางเทียนหมิงได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็น้ำตาไหล

คนพวกนี้ล้วนเป็นศิษย์ของข้าทั้งสิ้น!

เขาอยากทำหม้อไฟจริงหรือ เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?

เฉินฝานดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของฟางเทียนหมิง แล้วพูดต่อ "อาหารสดประเภทนี้รสชาติดีมากเมื่อปรุงในหม้อไฟ โดยเฉพาะปอดและตับ จะมีรสชาติสดและนุ่มมาก"

เมื่อพูดเช่นนี้ เฉินฝานก็หลับตาลงด้วยสีหน้ามึนเมา

ฟางเทียนหมิงกัดฟัน คำราม "นิกายดาบชิงอวิ๋นของพวกเจ้าคิดอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงและเที่ยงธรรม แต่ข้าไม่เคยคาดหวังว่าผู้ชายอย่างเจ้าจะปรากฏตัวด้วยใบหน้าของมนุษย์ แต่มีหัวใจที่ดุร้าย ข้าขอสาปแช่งเจ้าให้ตายอย่างอนาถ”

ตุ้บ!

เฉินฝานเตะฟางเทียนหมิงลงไปที่พื้น เหยียบหน้าอกของฟางเทียนหมิง จากนั้นโน้มตัวไปแล้วด่าทอ "ขยะ!"

“ถุ้ย!” ฟางเทียนหมิงพ่นเสมหะหนา ๆ ออกมาจากปากเต็มทั้วทั้งใบหน้าของเฉินฝาน

ทันใดนั้น เจตนาต้องการฆ่าบนใบหน้าของเฉินฝานก็ปรากฏขึ้นอย่างแข็งแกร่ง

เฉินฝานยื่นมือออกไปเช็ดเสมหะหนาๆ บนใบหน้าของตัวเองแล้วพูดว่า "ในเมื่อเจ้าชอบบ้วนน้ำลายมาก ข้าก็จะตัดลิ้นของเจ้าออกซะ"

“อย่างไรก็ตาม วิญญาณของเจ้าก็ยังไม่ถูกทำลาย”

“เจ้าพยายามหลบหนีได้”

เฉินฝานมีรอยยิ้มที่น่ากลัวบนใบหน้าของเขา และเมื่อเขาพูด คมดาบก็ไปถึงปากของฟางเทียนหมิงแล้ว

ในขณะเดียวกันนั้น--

“แปะ แปะ แปะ!”

เสียงปรบมือดังขึ้นทันที

เฉินฝานสะดุ้งแล้วหันหลังอย่างรวดเร็ว เพียงเพื่อเห็นชายที่ดูธรรมดาสวมชุดลัทธิหยินหยางเดินเข้ามา