บทที่ 1893 ดาบสิบสามเล่ม หนิงอี!

“ถ้าอย่างนั้นท่านก็คือหลงผู้ซ่า”

เฉินฝานมองดูเยี่ยชิวด้วยความประหลาดใจ

ในตอนแรก นิกายหยินหยางต้องการหลงผู้ซ่า ซึ่งสร้างความยุ่งยากครั้งใหญ่ ทางเฉินฝานเองก็ได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน

“ คาดไม่ถึงเลยว่า ตอนแรกคิดว่าเป็นอาญากรของนิกายหยินหยาง แต่ความจริงแล้วกลับเป็นศิษย์ของอู่จี๋เทียนจุน ช่างน่าสนใจ”

เฉินฝานยกเท้าออกจากร่างของฟางเทียนหมิง

ในเวลานี้ นอกจากเฉินฝานแล้ว นิกายดาบชิงอวิ๋นยังมีศิษย์ที่อยู่ขั้นหยวนอิงระดับกลาง

ศิษย์คนนั้นถือดาบยาว พร้อมลงมือ

“ถอยออกไป ศิษย์อู่จี๋เทียนจุน ข้าจัดการเอง”

เฉินฝานโบกมือ แล้วศิษย์ผู้นั้นก็ก้าวออกไปทันที จากนั้น เฉินฝานก็หัวเราะ ก่อนจะพูดว่า "เป็นการเปิดหูเปิดตาจริง ๆ สำหรับพระเจ้าที่ส่งศิษย์อู่จี๋เทียนจุนมาให้ต่อหน้าข้า เยี่ยมยอดจริง ๆ "

“เจ้าหนู เจ้าอยากตายอย่างไรหรือ?”

เฉินฝานเดินไปหาเยี่ยชิวด้วยเจตนาฆ่าบนใบหน้าของเขา

ขณะที่เขาเดิน เขาก็พูดกับเย่ชิว "หลงผู้ซ่า เมื่อพิจารณาว่าเจ้าเป็นศิษย์อู่จี๋เทียนจุน ข้าจะให้โอกาสเจ้าลงมือ มิฉะนั้น เมื่อข้าลงมือแล้ว เจ้าจะไม่มีโอกาสเลย"

ใครจะไปรู้ เยี่ยชิวชี้นิ้วของเขาไปที่เฉินฝาน แล้วด่าทอ "หยุดพูดเรื่องไร้สาระ มาตายซะ"

“หยิ่งพอแล้ว ข้าชอบ” เฉินฝานแทนที่จะโกรธแต่กลับยิ้มออกมา

ออร่าสังหารในตัวเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

จิตวิญญาณการต่อสู้ของเฉินฝานแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เปล่งรัศมีที่น่าสะพรึงกลัว และเข้าใกล้เยี่ยชิวต่อไป

“ในเมื่อเจ้าแทบรอที่จะตายได้ขนาดนี้ไม่ไหวแล้ว ข้าจะทำให้มันเกิดขึ้นเพื่อเจ้า”

“ในภายหลัง ข้าจะทำลายจิตวิญญาณของเจ้า แล้วบิดหัวเจ้าออกซะ”

“ข้าอยากจะพาเจ้าไปดูฉีเทียน”

เมื่อเฉินฝานพูดจบ ร่างกายของเขาก็เหมือนกับลูกกระสุนปืนใหญ่ พุ่งเข้าหาเยี่ยชิวอย่างรวดเร็วและดุร้าย

"ฆ่า!"

เฉินฝานตะโกนเสียงดัง เหวี่ยงดาบยาวในมือของเขา แล้วแทงเยี่ยชิวเข้าที่คอ

แสงดาบเย็นชาราวกับงูพิษพ่นข้อความ น่ากลัวและชั่วร้าย

“เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ตายด้วยดาบข้า”

เฉินฟานยิ้มเศร้า ราวกับว่าเขาได้เห็นแล้วว่าคมดาบจะแทงเข้าที่คอของเยี่ยชิวในวินาทีถัดไป

“ระวัง!” ฟางเทียนหมิงตะโกนและต้องการยืนขึ้นเพื่อช่วยเยี่ยชิว แต่หลังจากดิ้นรนไปสองสามครั้ง เขาก็ยังไม่สามารถยืนขึ้นได้เพราะเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป

“ปิ๊ง!”

ดาบแทงไปที่คอของเยี่ยชิวทำให้เกิดประกายไฟพุ่งออกมา

"อะไร?"

ม่านตาของเฉินฝานหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับขอบดาบจะแทงทะลุอุกกาบาตเหล็กจากนอกโลกชิ้นหนึ่ง แต่ไม่ได้เจาะเข้าไปที่คอของเยี่ยชิว

“เป็นไปได้อย่างไร?”

เฉินฝานตกตะลึง แม้ว่าดาบในมือของเขาจะไม่ใช่ดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่ทำไมมันถึงไม่ทำร้ายร่างกายมนุษย์ด้วยซ้ำ

เขาไม่รู้เลยว่าร่างกายของเยี่ยชิวนั้นทรงพลังพอ ๆ กับนักบุญธรรมดาแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเขาเป็นแค่ขั้นหยวนอิงสูง

ในขณะเดียวกันนั้นเยี่ยชิวก็เยาะเย้ย "เจ้าไม่ได้กนข้าวมาหรือ? เรี่ยวแรงช่างน้อยนิด"

เฉินฝานโกรธมากจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด

แม้ว่าตอนนี้ดาบจะไม่ได้ระเบิดเต็มกำลัง แต่เขาก็ใช้เรี่ยวแรงไปแล้วถึงแปดในสิบส่วน

อีกด้านหนึ่ง ฟางเทียนหมิงก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นเขาก็มีความชื่นชมอย่างสุดซึ้งในดวงตาของเขา

“ อย่างที่คาดไว้สำหรับลูกศิษย์อู่จี๋เทียนจุน เขาน่าทึ่งจริงๆ!”

สำหรับศิษย์คนอื่น ๆ ของนิกายดาบชิงอวิ๋น เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ความแข็งแกร่งของเยี่ยชิวเกินความคาดหมายของเขามาก

เยี่ยชิวมองไปที่เฉินฝานแล้วพูดว่า "ให้โอกาสเจ้าแทงข้าอีกครั้งด้วยดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า ตราบใดที่เจ้าสามารถแทงข้าได้ ข้าก็จะไว้ชีวิตเจ้า"

เมื่อเฉินฝานได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็ฉายแววดุร้ายขึ้นมา

เขาไม่ได้รู้สึกว่าเยี่ยชิวกำลังให้โอกาสเขา แต่เยี่ยชิวกลับกำลังหัวเราะเยาะเขา

“มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ? เอาหล่ะ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงทักษะดาบของข้า”

เฉินฝานรีบถอยหลังไปหลายก้าว ใช้พละกำลังทั้งหมดของเขา โยนดาบของเขาทิ้งไป และสร้างผนึกด้วยมือของเขาต่อหน้าเขา

“ดาบทั้งสิบสามเล่มไล่ลม ปลดมันออก!”

แครก แครก แครก...

ทันใดนั้น ดาบเล่มใหญ่ยักษ์สิบสามเล่มที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าก็ปรากฏอยู่ข้างหลังเขา

ดาบเล่มยักษ์แต่ละเล่มมีความยาวประมาณสิบฟุต ทั้งยังกว้างมาก ราวกับยอดเขาเล็กๆ