บทที่ 1918 ชาตรัสรู้ ดาบบินเก้าเล่ม

ในช่วงเวลานี้เอง

เห็นเพียงแค่เซียวยี่เฉินถือหัวใจกลมที่สุกสกาว ตามมาด้วย กลิ่นหอมจางๆ ฟุ้งกระจายไปทุกที่

ทุกคนรู้สึกสดชื่นอยู่พักหนึ่ง

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็พบเข้ากับ ใบไม้สีเขียวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเซียวยี่เฉิน

ใบไม้มีขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าฝ่ามือ เต็มไปด้วยพลังอันสง่างาม เส้นบนใบก็เหมือนด้ายสีทองที่ส่องประกายด้วยแสงแห่งความศักดิ์สิทธิ์

นอกจากนี้ หมอกควันยังลอยขึ้นมาจากใบไม้ราวกับเมฆไอน้ำ ซึ่งดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

“ชาตรัสรู้!”

ผู้รู้ที่อยู่ในพื้นที่ตอนนี้ เห็นเข้ากับใบไม้นี้ ก็อุทานเสียงหลงออกมา

“สำนักปู่เทียนมีรากฐานทางจิตวิญญาณของสวรรค์และโลกที่เรียกว่าต้นชาแห่งการตรัสรู้!”

“ตำนวนเล่าว่า ผู้นำคนแรกของสำนักปู่เทียน เคยนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นชาตรัสรู้เป็นเวลาเก้าร้อยปี จากนักพรตที่ไม่มีพลังยุทธ์เขากลายเป็นนักบุญธรรมดาที่ทรงพลัง เขาสร้างความลับที่น่าอัศจรรย์ของสำนักปู่เทียน จนมีชื่อเสียงในตงฮวง!”

"ว่ากันว่า ใต้ต้นชาแห่งการตรัสรู้นี้ ใครๆก็สามารถเดินทางได้เป็นพันลี้ได้ด้วยการจุดประกายตัวเอง"

“ต้นชาต้องใช้เวลาสามหมื่นปีจึงจะบาน มีผลครั้งเดียวเป็นเวลาสามหมื่นปี และปลูกใบชาต่อไปอีกสามหมื่นปี ยิ่งไปกว่านั้น ใบชาสามารถเติบโตได้แค่ครั้งละเก้าใบเท่านั้น”

“ต้องใช้เวลาเก้าหมื่นปีในการปลูกใบชาเก้าใบ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าชาตรัสรู้นั้นมีค่ามากเพียงใด”

“ประสิทธิภาพของชาตรัสรู้ก็น่าทึ่งมาก มันเหนือกว่ายาวิเศษทั่วไป ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่คนที่น่าเบื่อก็สามารถกลายเป็นอัจฉริยะได้ทันทีหลังจากดื่มชาตรัสรู้!”

"คาดไม่ถึงเลยว่า บุตรเทพเซียวจะใจใหญ่ขนาดนี้ ไปเอาชาตรัสรู้มาแล้วหนึ่งใบ!"

“……”

มีเสียงฮือฮาดังอยู่ตลอดเวลา

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยได้ยินอย่างชัดเจน

“ไอ้เด็กเปรต เจ้าได้ยินหรือไม่ว่าต้องใช้เวลาถึงเก้าหมื่นปีกว่าที่ชาตรัสรู้จะเติบโตทั้งเก้าใบ เจ้าต้องช่วยข้าให้ได้สิ่งล้ำค่าเช่นนี้มา” อมตะชางเหม่ยกล่าว

เยี่ยชิวหันกลับมา เห็นว่าอมตะชางเหม่นที่ดูเหมือนหมาพันธุ์ปั๊ก เขาจ้องมองไปที่ชาตรัสรู้จนเกือบจะน้ำลายไหล เขายิ้มแล้วสถบออกมา "มันไม่ใช่แค่ใบชาหรือ? ดูศักยภาพของเจ้าสิ"

อมตะชางเหม่ยเน้นย้ำว่า "นั่นไม่ใช่ชาธรรมดา แต่เป็นชาตรัสรู้"

“เอาล่ะ ข้าจะช่วยเจ้าเอามันมา” เยี่ยชิวกล่าว

เมื่อได้ยินแบบนี้ อมตะชางเหม่ยก็ยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า "ขอท่านปฏิบัติต่อข้าให้ดีจะดีกว่า หากข้าเป็นผู้หญิง ข้าจะแต่งงานกับท่านอย่างแน่นอน"

เยี่ยชิวจึงกล่าวว่า "หากเจ้าเป็นผู้หญิง เจ้าก็จะน่าเกลียดเช่นกัน"

อมตะชางเหม่ย "???"

บนอากาศ

บุตรเทพอีกหลายคนจำชาตรัสรู้ได้ พวกเขาทั้งหมดดูตกใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าเซียวยี่เฉินจะเอาชาตรัสรู้ออกมาจริงๆ

"ชิ่วว--"

เซียวยี่เฉินสะบัดนิ้วของเขา และชาแห่งการตรัสรู้ก็ลอยขึ้นไปในอากาศต่อหน้าหลี่เจียน

“สหายหลี่ เจ้าพอใจกับชาตรัสรู้ชิ้นนี้หรือไม่” เซียวยี่เฉินถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“พอใจ พอใจ พอใจมากเลยหล่ะ” หลี่เจียนรีบรับชาตรัสรู้ แล้วกำหมัดแน่นก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณ สหายเซียว”

เซียวยี่เฉินกล่าว "เราทุกคนเป็นพันธมิตรกัน ไม่จำเป็นต้องสุภาพก็ได้"

หวังชงกล่าว "สหายเซียว ช้าได้ยินมานานแล้วว่าชาแห่งการตรัสรู้ของนิกายของเจ้านั้นพิเศษมาก ข้าสงสัยว่าเราจะมีโอกาสดื่มมันเมื่อใด?"

"ในไม่ช้า" เซียวยี่เฉินพูดเสียงดัง "ทุกคน เมื่อข้าออกจากรสุสานมังกรได้แล้ว ข้าจะกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของสำนักปู่เทียน"

“เมื่อถึงเวลานั้นสำนักปู่เทียนจะจัดพิธีให้ข้าเป็นผู้นำคนใหม่ ยินดีต้อนรับทุกคนมาที่สำนักปู่เทียนเพื่อชมพิธี”

“เมื่อถึงเวลานั้น แขกทุกคนที่เข้าร่วมพิธีจะมีโอกาสได้ลิ้มรสชาแห่งการตรัสรู้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็รู้สึกประหลาดใจ

หวังชงกล่าวว่า "สหายเซียว เมื่อถึงเวลาแล้วเจ้าต้องเชิญข้า"

“วางใจเถอะ ฉันจะไม่ลืมเจ้า” เซียวยี่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

เฉินเทียนมิ่งกระแอมอย่างเย็นชา "อย่าเพิ่งดีใจไป เราจะกลับไปมีชีวิตอยู่ได้อีกหรือไม่ ก็ยังมิอาจรู้"

“เจ้า——” เซียวยี่เฉินโกรธจัดและกำลังจะระเบิดเมื่อเสียงของฉีเทียนดังเข้าหู

“สหายเซียว อย่าโกรธนะ”