บทที่ 1920 ไม่มีคนสังเวย ถอนตัวออกจากการแย่งชิง

ศิษย์สองคนของนิกายดาบชิงอวิ๋นถูกเฉินเทียนมิ่งโยนไปทางภูเขาทองคำก่อนที่พวกเขาจะมีเวลากรีดร้อง

ร่างของเขาก็ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดทันที จากนั้นก็เสียชีวิต

เมื่อศิษย์จากนิกายอื่นเห็นฉากนี้ พวกเขาต่างก็ตกใจกลัว และแอบดีใจที่พวกเขาไม่ใช่ศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงจะจบลงเหมือนศิษย์สองคนนั้น

“เฉินเทียนมิ่ง พวกเขาเป็นศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋นของเจ้า หากเจ้าโยนพวกเขาไปสังเวย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณจะถูกหมากินไปหมดแล้วหรือ?” เซียวยี่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา

เฉินเทียนมิ่งกล่าวว่า "เจ้ามีสิทธิอะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ข้า? สำนักปู่เทียทั้งสองคนของเจ้ายังไม่ได้ตายหรือ"

“มันจะเหมือนกันได้อย่างไร?” เซียวยี่เฉินกล่าว “ศิษย์สองคนของข้าจากสำนักปู่เทียนอาสาที่จะเสียสละเอง แต่สิ่งที่เจ้าทำมันแตกต่างอะไรกับการปลิดชีวิตมนุษย์”

“ในฐานะลูกศิษย์หมายเลขหนึ่งแห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น ช่างโหดเหี้ยมมาก จุ๊ จุ๊ จุ๊ มันทำให้ข้าตาสว่างจริงๆ”

น้ำเสียงของเซียวยี่เฉินเต็มไปด้วยการเสียดสี

“เจ้าไม่รู้อะไรเลย” เฉิน ทียนมิ่งกล่าว "แม้ว่าพวกเขาจะเป็นศิษย์แห่งนิกายดาบชิงอวิ๋น แต่พวกเขาก็ยังเป็นคนรับใช้ของครอบครัวเฉินของฉัน ในฐานะอาจารย์ ข้ามีสิทธิ์พูดครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับชีวิตและความตายของพวกเขา"

เฉินเทียนมิ่งกล่าว "ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย นี่เป็นเรื่องครอบครัวของตระกูลเฉินของเรา และไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องชี้นิ้ว"

เซียวยี่เฉินพูดอย่างใจเย็น "ข้าแค่รู้สึกเสียใจกับศิษย์ทั้งสองคนนั้น มันคงจะเศร้าเกินไปที่จะเป็นคนรับใช้ในตระกูลเฉินของเจ้า"

“มันไม่ใช่กงการของเจ้า” เฉินเทียนมิ่งด่าทอ

เซียวยี่เฉินตะคอกอย่างเย็นชา จากนั้นมองไปทางฉีเทียนแล้วพูดว่า "พี่ฉี สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้คือสำนักหยินหยางของเจ้า"

เฉินเทียนมิ่งเหลือบมองไปทางเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ แล้วพูดว่า "ฉีเทียน เจ้ายังเหลือคนสองคนจากสำนักหยินหยางของเจ้าใช่หรือไม่ ปล่อยให้พวกเขาเสียสละ จำนวนคนก็จะถูกต้องแล้ว"

ทางเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ได้ยินสิ่งนี้ จึงมองไปทางเฉินเทียนมิ่งอย่างเย็นชาในเวลาเดียวกัน

“ไอ้เด็กเปรต ฉีเทียนจะไม่เสียสละพวกเราจริงๆ หรือ” อมตะชางเหม่ยถามผ่านกระแสจิตเสียง

“อาจจะไม่” เยี่ยชิวกล่าวว่า “แม้ว่าข้าจะปลอม แต่ฉีเทียนก็ไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของข้า ในใจของเขา เขาคิดว่าข้าคือหลงผู้ซ่า”

“ตราบใดที่เขายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง เขาจะไม่ยอมเอาหลงผู้ซ่าไปสังเวย”

“ท้ายที่สุดแล้ว หลงผู้ซ่าก็เป็นน้องชายของเขา หากหลงผู้ซ่าถูกใช้สังเวย เขาจะอธิบายให้อู่จี๋เทียนจุนอย่างไร”

"แต่……"

เยี่ยชิวมองไปทางอมตะชางเหม่ยแล้วพูดว่า "เจ้าค่อนข้างมีอันตราย"

"เกิดอะไรขึ้น?" อมตะชางเหม่ยตะลึง

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เจ้ากำลังแกล้งทำเป็นทาสของข้า เจ้าคิดว่าฉีเทียนจะสนใจชีวิตและความตายของทาสหรือไม่"

อมตะฉางเหม่ยตื่นตระหนกทันทีและพูดว่า "ไอ้เด็กปรต เจ้าต้องช่วยข้า"

“ใครจะช่วยเจ้า หากข้าไม่ช่วยเจ้า” เยี่ยชิวกล่าว "หากฉีเทียนต้องการสังเวยเจ้าจริง ๆ ข้าจะปกป้องเจ้าจนตายเอง หรืออย่างเลวร้ายที่สุด ตัวตนของข้าจะถูกเปิดเผย และข้าจะต่อสู้เพื่อความตาย."

“ข้าเดาว่าเจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง” อมตะชางเหม่ยกล่าวต่อ “ไอ้สารเลวเฉินเทียนมิ่งไม่มีเจตนาดีขนาดนั้น หากข้ามีโอกาส ข้าจะระเบิดหัวของันด้วยอิฐ”

ณ ขณะเดียวกันนั้น--

เสียงของฉีเทียนดังขึ้น

“เฉินเทียนมิ่ง ข้าจะไม่โหดร้ายเหมือนเจ้า ไม่ว่ายังไงก็ตาม ข้าจะไม่เสียสละน้องชายของข้าอย่างแน่นอน” ฉีเทียนกล่าว

เฉินเทียนมิ่งกล่าวว่า "ฉีเทียน เจ้าควรรีบหน่อยดีกว่า หากเจ้าพลาดบางสิ่งที่สำคัญไป ระวังข้าจะสับเจ้าด้วยดาบของข้า"

เซียวยี่เฉินยังกล่าวต่ออีกว่า "พี่ฉี แม้ว่าคำพูดของเฉินเทียนมิงจะฟังดูไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ไร้เหตุผล ตอนนี้เหลือเพียงสองคนที่ต้องเสียสละ เจ้าต้องใช้เวลาเพื่อหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงในภายหลัง"

แน่นอนว่าฉีเทียนเข้าใจความจริงนี้ แต่ในปัจจุบัน นอกเหนือจากเขาแล้ว สำนักหยินหยางยังมีหลงผู้ซ่าและคนรับใช้เพียงคนเดียวเท่านั้น