บทที่ 1933 ความลับของการล่มสลายจักรพรรดิมังกร

“เอ๊ะ หัวมังกรหายไปไหน?”

อมตะชางเหม่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ และขณะที่เขาพูด เขาก็เดินไปที่คอของกระดูกมังกรอย่างเงียบๆ

กระดูกมังกรนี้ใหญ่โตมาก แม้แต่คอก็ใหญ่กว่าบ้าน

เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด พวกเขาก็พบว่า คอของกระดูกมังกรมีรอยบาดที่ใหญ่และเรียบเนียน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หัวมังกรน่าจะถูกตัดขาดด้วยอาวุธมีคม

เมื่ออมตะชางเหม่ยเห็นสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งสันหลัง และพูดว่า “เจ้าหนู เราควรรีบไปได้แล้ว ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“คุณหมายถึงรอยบาดนั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถามอย่างจริงจัง

“ใช่” อมตะชางเหม่ยตอบ “ชัดเจนว่าหัวมังกรถูกตัดขาดด้วยอาวุธ กล่าวอีกนัยหนึ่ง จักรพรรดิมังกรน่าจะถูกใครบางคนฆ่าตาย”

“คุณลองคิดดูสิ จักรพรรดิมังกรเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังอำนาจอย่างเหลือเชื่อ แต่หัวของเขากลับถูกตัดขาด นี่บ่งชี้ว่าคนที่ทำอย่างนั้นต้องมีพลังอำนาจมากกว่าจักรพรรดิมังกรแน่ๆ”

“บางทีจักรพรรดิมังกรอาจถูกผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิสังหารก็ได้”

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะตอบ ทันใดนั้น โลงเลือดสีแดงเข้มก็หลุดออกมาจากกระเป๋าเฉียนคุนเอง

กึก!

ฝาโลงศพถูกผลักออก และแขนที่ถูกตัดขาดก็หลุดออกมาจากด้านใน

“คนที่ฆ่าจักรพรรดิมังกรไม่ใช่ผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิ” เหล่าจิ่วกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“ไม่ใช่ผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิ?” เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยต่างเปลี่ยนสีหน้าและถามว่า “แล้วใครล่ะ?”

“อาจจะเป็น.…..” เหล่าจิ่วหยุดชะงักชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ “คนที่ลงมือมีการฝึกฝนที่เหนือกว่าผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิมาก”

อะไรนะ?

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยต่างตกใจและไม่เชื่อ เพราะตามความเข้าใจของพวกเขา ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกฝึกฝนคือจักรพรรดิ!

“เหล่าจิ่ว.…..” อมตะชางเหม่ยเริ่มพูด แต่ถูกเหล่าจิ่วขัดจังหวะ

“คุณคิดว่าคุณเป็นใครถึงได้เรียกฉันแบบนั้น? หากคุณกล้าแสดงความไม่เคารพเช่นนี้อีก ระวังฉันจะเผาคุณทิ้ง” เหล่าจิ่วกล่าว “เรียกว่าท่านจิ่ว”

ใบหน้าชราของอมตะชางเหม่ยกลายเป็นสีแดงก่ำ พลางสาปแช่งในใจ คิดว่าเหตุใดจึงแสดงท่าทีเย่อหยิ่งเช่นนั้น ด้วยแขนที่ถูกตัดขาดเหลือเพียงข้างเดียว

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าแสดงออกมา

แม้ว่าเหล่าจิ่วจะมีแขนที่ถูกตัดขาดเหลืออยู่เพียงข้างเดียว แต่แขนข้างนั้นสามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดาย

อมตะชางเหม่ยฝืนยิ้มและถามว่า “ท่านจิ่ว มีตัวตนที่อยู่นอกเหนือจากผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิในโลกแห่งการฝึกฝนจริงหรือ?”

“ไม่” เหล่าจิ่วตอบอย่างเด็ดขาด

อมตะชางเหม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านจิ่ว คุณเพิ่งพูดว่าไม่มีตัวตนนอกเหนือจากจักรพรรดิในโลกแห่งการฝึกฝน แต่คุณยังบอกอีกว่า ผู้ที่ฆ่าจักรพรรดิมังกร มีการฝึกฝนที่เหนือกว่าจักรพรรดิมาก นั่นไม่ขัดแย้งกันเหรอ?”

“คุณไม่รู้อะไรเลย” เหล่าจิ่วตอบอย่างแข็งกร้าว “ฉันไม่เคยพูดว่าผู้ที่ฆ่าจักรพรรดิมังกรต้องมาจากโลกแห่งการฝึกฝน”

หืม?

หัวใจของอมตะชางเหม่ยเต้นรัว “ท่านจิ่ว คุณหมายความว่า นอกจากโลกฝึกฝนแล้ว ยังมีโลกอื่นๆ ด้วยเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!”

“ทำไมมันเป็นไปไม่ได้?” เหล่าจิ่วกล่าว “พวกคุณทุกคนไม่ใช่คนจากโลกมนุษย์เหรอ?”

อมตะชางเหม่ยพูดไม่ออก

เหล่าจิ่วกล่าวต่อ “นิกายพุทธมักพูดถึงสามพันโลก”

“จักรวาลนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีโลกอยู่กี่ใบ”

“ก็อย่างที่คุณเข้าใจนั่นแหละ นอกจากพลังเหล่านั้นในโลกฝึกฝนแล้ว ก็มีเพียงนักฝึกฝนที่กระจัดกระจายอยู่เท่านั้น แต่ไม่ใช่กรณีนั้น”

“มีกลุ่มลึกลับโบราณมากมายในโลกฝึกฝนที่อาศัยอยู่โดดเดี่ยว ไม่ค่อยได้ออกมา อย่างไรก็ตาม ไม่มีพลังใดกล้าที่จะประเมินพวกเขาต่ำเกินไป”

“เพราะว่าในบรรดากลุ่มโบราณเหล่านั้น ยังมีกลุ่มผู้มีอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้ และกลุ่มโบราณบางกลุ่มยังกล้าท้าทายกลุ่มผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิอีกด้วย”

คำพูดของเหล่าจิ่วดูเหมือนจะเปิดประตูแห่งความเข้าใจสำหรับเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ถามว่า “ท่านจิ่ว แม้ว่าฉันจะยังไม่ผ่านความยากลำบาก แต่ฉันมีพละกำลังที่เทียบได้กับขั้นหยวนอิงสูง นั่นทำให้ฉันอยู่ในโลกฝึกฝนระดับใด?”