ตอนที่ 1932
บทที่ 1934 ทั่วทั้งปฐพี ฉันยิ่งใหญ่ที่สุด
October 21, 2026
เสียงดาบดังก้องไปทั่วสวรรค์
ทันใดนั้น พลังดาบสีม่วงก็ปรากฏขึ้นที่คอของกระดูกมังกรที่ถูกตัดอย่างนุ่มนวล
ในช่วงเวลาต่อมา นิ้วของเหล่าจิ่วก็หดกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขาเห็นบางสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง
“เป็นคุณจริงๆ!”
น้ำเสียงของเหล่าจิ่วเต็มไปด้วยความตกใจ ความกลัว และความโกรธ……
“เหล่าจิ่ว ใครกัน?” เยี่ยชิวถาม
“คุณจะเจอคนนี้ไม่ช้าก็เร็ว” เหล่าจิ่วตอบ ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ก็มีข้อความปรากฏขึ้นบนคอของกระดูกมังกรที่ถูกตัดอย่างนุ่มนวล
ข้อความนี้ไม่ใช่อักษรตราประทับหรืออักษรปีศาจ แต่เป็นการเขียนที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง บิดเบี้ยวไปมาเหมือนมังกรและงู แต่กลับมีแก่นสารเทพที่น่าทึ่ง
“บ้าเอ๊ย นี่มันการเขียนแบบไหนกันเนี่ย ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน!” อมตะชางเหม่ยอุทาน
สายตาของเยี่ยชิวจ้องไปที่ข้อความนั้น
อย่างน่าแปลก ทันทีที่เขาเห็นคำเหล่านั้น เขาจำมันได้ทันทีและอ่านออกเสียงเบาๆ “ผู้ที่ติดตามฉันจะเจริญรุ่งเรือง ผู้ที่ต่อต้านฉันจะพินาศ มังกรเพียงตัวเดียวกล้าที่จะเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิ!”
หลังจากอ่านข้อความแล้ว เยี่ยชิวก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“นี่คือเนื้อหาของข้อความบรรทัดนั้น?”
อมตะชางเหม่ยบ่นว่า “ใครกันที่ช่างกล้าขนาดนี้ ถ้าฉันไม่รู้ดีกว่านี้ ฉันคงคิดว่าเขาเป็นผู้ปกครองสวรรค์และโลก”
เหล่าจิ่วพูดอย่างเคร่งขรึม “สิ่งที่คุณพูดนั้นไม่ผิด เขาเป็นผู้ปกครองจริงๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ อมตะชางเหม่ยก็ตกใจและถามว่า “เหล่าจิ่ว คนที่ฆ่าจักรพรรดิมังกรคือเต๋าสวรรค์หรือ?”
“เต๋าสวรรค์?” เหล่าจิ่วชี้ไปบนท้องฟ้าด้วยแขนที่ถูกตัดขาดของเขา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “เต๋าสวรรค์เป็นเพียงผู้รังแก มันไม่กล้าทำอะไรที่ประมาทเลินเล่อต่อหน้าเขา”
นี่มันอะไรกัน!
อมตะชางเหม่ยตกใจจนตาแทบหลุดออกมา สงสัยว่าคนผู้นี้คือใคร หากแม้แต่เต๋าสวรรค์ไม่กล้าทำอะไรกับเขา
เยี่ยชิวก็รู้สึกวิตกกังวลอย่างมากและอดไม่ได้ที่จะถาม “เหล่าจิ่ว……”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เหล่าจิ่วก็พูดขึ้น
“ว่ากันว่าเมื่อหลายพันล้านปีก่อน พลังที่ไม่มีใครเทียบได้พร้อมพลังเวทย์มนตร์มหาศาลได้ถือขวานเทพ เปิดสวรรค์และโลก”
“นับจากนั้นเป็นต้นมา อาณาจักรทั้งหกจึงถือกำเนิดขึ้น”
“อาณาจักรทั้งหกประกอบด้วยเผ่ามนุษย์ เผ่าปีศาจ เผ่าอสูร นิกายพุทธ เผ่านรก และเผ่าเทพ!”
“เป็นเวลานานที่อาณาจักรทั้งหกอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แต่ต่อมา เผ่าเทพได้พิชิตอาณาจักรทั้งห้าด้วยพลังอันล้นหลาม นับจากนั้นเป็นต้นมา เผ่าเทพก็กลายเป็นผู้ปกครอง และสิ่งมีชีวิตจากอีกห้าเผ่าก็กลายเป็นทาสของพวกเขา”
“เผ่าเทพได้ครอบครองห้าอาณาจักรมาเป็นเวลานาน โดยถือครองพลังแห่งชีวิตและความตาย อาศัยอยู่สูงเหนืออาณาจักรทั้งห้า ในขณะที่อาณาจักรทั้งห้าต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”
“ในที่สุด เวลาก็ผ่านไปนาน และด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด เผ่าเทพได้ประสบกับความขัดแย้งภายใน”
“กล่าวกันว่า มีบางคนแยกตัวออกจากเผ่าเทพ ตัดเส้นทางแห่งดวงดาวโบราณ และใช้หนทางอันสูงสุดในการปิดผนึกเผ่าเทพ ทำให้พวกเขาสูญเสียการติดต่อกับอาณาจักรทั้งห้า”
“อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้นักฝึกฝนผู้ทรงพลังจำนวนมากปรากฏขึ้นในห้าอาณาจักรเพื่อแก้แค้นเผ่าเทพ เผ่าเทพได้สาปแช่งอาณาจักรทั้งห้า นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม จึงใช้เวลาหลายพันปีกว่าที่ระดับจักรพรรดิจะเกิดขึ้นในโลกแห่งการฝึกฝน”
“นับจากนั้น อาณาจักรทั้งห้าก็ได้เกิดใหม่อีกครั้ง”
“ทุกคนหลุดพ้นจากการควบคุมของเผ่าเทพ พัฒนาตนเอง และอยู่ร่วมกันอย่างสันติเป็นเวลานาน.…..”
ชิง! ชิง!
ทันใดนั้น ก็มีเสียงสวดดาบที่สั่นสะเทือนโลกดังขึ้นจากข้อความบรรทัดนั้น โดยแต่ละตัวอักษรนั้นคล้ายกับดาบเทพที่แผ่แสงเทพออกมา
พลังนั้นน่าทึ่งมาก
ท่าทางของเยี่ยชิวจริงจังขึ้น
เขาไม่คาดคิดว่าข้อความเพียงบรรทัดเดียวสามารถปล่อยเจตนาดาบอันทรงพลังได้
เยี่ยชิวสามารถบอกได้ว่า เจตนาดาบที่แผ่ออกมาจากตัวอักษรสามารถสังหารผู้ฝึกฝนในขั้นทงเสินได้อย่างง่ายดาย
มันยากที่จะเชื่อว่า ข้อความบรรทัดนี้จะคงอยู่ที่นี่มาหลายพันปีและยังคงมีพลังที่น่าเกรงขามเช่นนี้ได้
ทั้งเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยต่างก็ถอยห่างออกไป
“เจ้าหนู คนที่เขียนข้อความบรรทัดนี้ไม่ใช่คนธรรมดา!” อมตะชางเหม่ยหรี่ตาจ้องไปที่ข้อความแล้วพูดว่า “ข้อความนั้นมีเจตนาดาบที่แข็งแกร่ง ซึ่งบ่งบอกว่าผู้เขียนต้องเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีดาบ”
“พูดเพื่อ?“ เยี่ยชิวตอบ “ใครจะฆ่าจักรพรรดิมังกรได้ ถ้าพวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาๆ”