บทที่ 1970 ต้าโจวอู่หวัง มอบวิชาเทพ

เยี่ยชิวรู้ว่าอมตะชางเหม่ยกำลังล้อเล่นและไม่สนใจ เขาจึงยิ้มและกระโดดเข้าไปในปากถ้ำ

ปากถ้ำลึกหลายสิบฟุตและข้างในมืด แต่ไม่ได้ส่งผลต่อการมองเห็นของเยี่ยชิว

เมื่อเขาไปถึงก้นถ้ำ เขาก็เห็นโจวอู่หวัง

เยี่ยชิวตกตะลึง

โจวอู่หวังมีผมยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวซูบ ไม่มีสีอะไรเลย

ผิวของเขาเหมือนเปลือกไม้แห้งแตก และเขานั่งขัดสมาธิเหมือนศพที่แห้งกรัง

เขาสวมชุดรบสีทอง ซึ่งแม้จะเก่าแล้ว แต่ยังคงระยิบระยับด้วยแสงเทพ บ่งบอกว่ามันเป็นของพิเศษ

น่าเสียดายที่ในขณะนี้ โจวอู่หวังกำลังหมดแรงไปแล้ว เยี่ยชิวสัมผัสได้เพียงร่องรอยของพลังชีวิตจากเขาเท่านั้น

เวลาของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว

เยี่ยชิวถอนหายใจในใจ จากนั้นก็โค้งคำนับโจวอู่หวังอย่างเคารพและกล่าวว่า “ฉันคือเยี่ยชิว ขอแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส”

ท้ายที่สุดแล้ว คนตรงหน้าเขาก็คือจักรพรรดิองค์ที่สองของราชวงศ์ต้าโจว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นปรมาจารย์ที่ไม่มีใครทัดเทียม ในฐานะรุ่นน้อง เขาต้องแสดงความเคารพอย่างเหมาะสม

โจวอู่หวังลืมตาขึ้น แววตาของเขามัวหมองและไร้ซึ่งประกายแวววาว

“ขั้นต้งเทียนสูง พลังขั้นหยวนอิงสูง...…”

โจวอู่หวังมองเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเยี่ยชิวได้ในทันทีและถอนหายใจ “เห้อ การฝึกหัดของคุณอ่อนแอเกินไป”

“ฉันสัมผัสได้ถึงรัศมีของจักรพรรดิมังกรจากตัวคุณ...…”

“สายเลือดมังกรจริง!”

ดวงตาของโจวอู่หวังสว่างขึ้นอย่างประหลาดใจ ขณะที่เขามองเยี่ยชิวสักครู่ จากนั้นก็ยิ้มอย่างอ่อนแรงและพูดว่า “นั่นไง คุณโชคดีมาก ไม่เช่นนั้น คุณคงไม่ได้รับมรดกของจักรพรรดิมังกร”

“ฉันไม่เคยคาดคิดว่า สิ่งที่ฉันค้นหามาอย่างสิ้นหวัง จะลงเอยในมือของรุ่นน้องที่มีการฝึกหัดต่ำเช่นนี้ นี่คือโชคชะตา”

เยี่ยชิวตกใจ

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่า โจวอู่หวังซึ่งกำลังใกล้ตายจะสามารถแยกแยะได้ว่า เขาได้รับมรดกจากจักรพรรดิมังกร

“ว่าแต่ คุณชื่ออะไร?” โจวอู่หวังถาม

เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันคือเยี่ยชิว”

“คุณสำนักนิกายใด?” โจวอู่หวังพูดต่อ

เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันมาจากโลกมนุษย์ ไม่มีนิกายหรือสำนักใดๆ”

“หืม?” โจวอู่หวังประหลาดใจอีกครั้ง “การที่คุณมีระดับการฝึกฝนในปัจจุบัน โดยไม่มีนิกายหรือสำนักใดๆ ถือว่าน่าประทับใจมาก”

เยี่ยชิวถาม “ผู้อาวุโส มีอะไรที่ฉันสามารถช่วยคุณได้บ้างไหม?”

โจวอู่หวังไม่ได้ตอบแต่พูดว่า “เยี่ยชิว ฉันมาที่นี่เพื่อมรดกของจักรพรรดิมังกร ตอนนี้คุณได้รับมันแล้ว คุณไม่กลัวว่าฉันจะลงมือกับคุณหรือ?”

“พูดตามตรง ถ้าฉันดึงสายเลือดมังกรแท้จากร่างของคุณออกมา ฉันจะสามารถกลับไปสู่จุดสูงสุดได้ทันที”

เยี่ยชิวตอบอย่างใจเย็น “ผู้อาวุโสจะไม่ทำอย่างนั้น”

“ทำไมล่ะ?” โจวอู่หวังถาม

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ถ้าคุณตั้งใจจะทำ คุณคงไม่บอกฉันหรอก คุณคงจะทำทันทีที่เห็นฉัน”

“ยิ่งกว่านั้น คุณเคยเป็นจักรพรรดิของราชวงศ์ต้าโจว บุตรแห่งสวรรค์ ผู้มีความทะเยอทะยานต่อโลก ฉันเชื่อว่าวิสัยทัศน์ของคุณไม่ได้แคบขนาดนั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวอู่หวังก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน “ฮ่าฮ่าฮ่า... แคะ แคะ…...”

ทันใดนั้น โจวอู่หวังก็ไออย่างรุนแรง เลือดทะลักออกมาจากมุมปาก หายใจไม่ออก

“ผู้อาวุโส ฉันจะพาคุณออกไปจากที่นี่” เยี่ยชิวกล่าว ขณะก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงโจวอู่หวัง อย่างไรก็ตาม เขาถูกโจวอู่หวังคว้าตัวโดยไม่คาดคิด

สีหน้าของเยี่ยชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ผู้อาวุโส คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

“คุณมีความแค้นต่อราชวงศ์ต้าโจวไหม?” จู่ๆ โจวอู่หวังก็ถามขึ้น

เยี่ยชิวตกตะลึงไปชั่วขณะ ส่ายหัว แล้วตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ไม่มีความแค้น ฉันไม่เคยไปจงโจว หลังจากออกจากที่นี่แล้ว ฉันวางแผนที่จะไปจงโจว”