บทที่ 1971 การรักษาอู่หวัง

โจวอู่หวังทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ที่ถูกขังอยู่ในสถานที่ที่มืดมิดเป็นเวลา 8,000 ปี กำลังจะหมดแรงและใกล้ตาย เขารอคอยผู้ที่จะมาสืบทอดวิชาเทพ

เมื่อเขาได้ถ่ายทอดวิชาเทพให้แก่เยี่ยชิวแล้ว ความรู้สึกที่ติดค้างในใจของเขาก็ได้หายไปและลมหายใจชีวิตที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยของเขาก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว

"ผู้อาสุโส"

เยี่ยชิวตะโกนออกมาดังๆ แล้วรีบเข้าไปช่วยจับโจวอู่หวัง ขึ้นมา โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขาได้หยิบยาเม็ดต่างๆ จากถุงเฉียนคุนออกมาแล้วรีบป้อนเข้าไปในปากของโจวอู่หวังทันที

ครู่ต่อมา

โจวอู่หวังค่อยๆ ลืมตาขึ้นใบหน้าของเขายังคงซีดและเขาเห็นเยี่ยชิว รูม่านตาที่จมลงของเขาตกตะลึงและพูดว่า "ฉันยังไม่ตายเหรอ?"

“ท่านผู้อาวุโส อย่าพูดเลย รีบกินยาวิญญาณซะ”

"......ไร้ประโยชน์"

เยี่ยชิวไม่รอให้โจวอู่หวังพูดจบ ก็รีบป้อนยายาวิญญาณใส่ปากของโจวอู่หวังไปหลายกำมือ

“ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ ก็กินไปก่อนเถอะ”

ในทันที

เยี่ยชิวหยิบสมุนไพรวิญญาณบางชนิดออกมาและบดให้เป็นผง จากนั้นก็ป้อนเข้าไปในปากของโจวอู่หวังมากถึงหลายร้อยชนิดและเม็ดยาอีกหลายพันเม็ด

แม้ว่าจะกินสมุนไพรวิญญาณและยาวิญญาณไปมากมาย แต่สีหน้าของโจวอู่หวังดีขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม มันดีกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

โจวอู่หวังก็ยังคงอ่อนแอมาก ราวกับเทียนไขที่กำลังจะดับในลมที่พัดแรง

“เยี่ยชิว ขอบคุณมาก” โจวอู่หวังพูดว่า “ฉันอดทนมาตลอดแปดพันปี ตอนนี้น้ำมันตะเกียงก็แห้งเหือดหมดแล้ว สุดท้ายฉันก็ไม่สามารถทนได้อีก”

“ผู้อาวุโส เราออกไปก่อน แล้วฉันจะหาวิธีช่วยคุณ” เยี่ยชิวพูดจบก็อุ้มโจวอู่หวังขึ้นและรีบออกจากก้นถ้ำอย่างรวดเร็ว

กลับไปที่พื้นดิน

เยี่ยชิวพูดกับอมตะชางเหม่ยว่า “ไอ้แก่ เอายาวิญญาณที่คุณมีออกมา”

“ทำไม?” อมตะชางเหม่ยมองไปที่โจวอู่หวังในอ้อมแขนของเยี่ยชิวแล้วพูดว่า “ไอ้เด็กเปรต คนนี้หมดสภาพแล้ว ต่อให้มียาวิเศษมากแค่ไหนก็ไม่ช่วยอะไร อย่าเปลืองยาเลย”

เยี่ยชิวเร่งรีบ “อย่าพูดจาเสียเวลา รีบมาเลย”

อมตะชางเหม่ยแสดงความไม่พอใจและบ่นว่า “ทำไมต้องเสียแรงทำ”

"ไอ้เเก่!" เยี่ยชิวพูดเสียงเข้ม “อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ”

โจวอู่หวังพูดว่า “เต้าจ่างพูดถูก ต่อให้มียาวิเศษมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์กับฉันแล้ว เยี่ยชิวอย่าเสียยาเลย”

“ผู้อาวุโส คุณต้องการตายที่นี่จริงๆ เหรอ?” เยี่ยชิวพูดว่า “อย่าลืมสิ คุณเคยเป็นจักรพรรดิของต้าโจวนะ”

โจวอู่หวังยิ้มอย่างเศร้าใจและพูดว่า “จักรพรรดิของต้าโจว มันจะเป็นอะไร? ตั้งแต่อดีตมา มีผู้แข็งแกร่งมากมาย แต่สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ฝุ่นดิน”

“ฝุ่นกลับเป็นฝุ่น ดินกลับเป็นดิน”

“ชีวิตและความตายฉันมองมันอย่างเฉยเมยมานานแล้ว”

เยี่ยชิวพูดว่า “ผู้อาวุโส อย่าหมดกำลังใจไป ฉันจะหาวิธีช่วยคุณให้ได้ ไอ้แก่ เอายาวิญญาณมาให้ฉัน”

อมตะชางเหม่ยหยิบวิญญาณออกมาหลายร้อยชนิด ซึ่งมีบางเม็ดถึงระดับสวรรค์หลายสิบเม็ด เขาแสดงท่าทีไม่เต็มใจและเอายาวิญญาณให้กับ เยี่ยชิว จากนั้นพูดกับโจวอู่หวังว่า “ผู้อาวุโส ยาวิญญาณเหล่านี้ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ฉันต้องแลกมาด้วยชีวิต หากไอ้เด็กเปรตช่วยท่านได้ ท่านจะต้องให้ของขวัญแก่ฉันบ้าง”

“คุณไม่ต้องให้ข้าอาวุธเทพศาสตรา แค่ให้อาวุธจักรพรรดิบางชิ้นก็พอ”

“แค่นี้ ฉันคนนี้ก็ถือว่าพอใจแล้ว”

เอ่อ นี่เรียกว่าพอใจเหรอ?

“อืม…” โจวอู่หวังไออย่างรุนแรง และเลือดก็ไหลออกมาที่มุมปากอีกครั้ง

“ไอ้แก่！ อย่าพูดมากนัก” เยี่ยชิวมองไปที่อมตะชางเหม่ยด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว แล้วก็ป้อนยาวิญญาณเข้าไปในปากของโจวอู่หวัง

แต่หลังจากที่โจวอู่หวังกินยาวิญญาณไปแล้ว สภาพร่างกายก็ยังไม่ดีขึ้น ยังคงอ่อนแอเหมือนเดิม

“บ้าจริง!”

อมตะชางเหม่ยโกรธแค้นและด่าทอ “ยาวิญญาณเยอะขนาดนี้ ถึงแม้จะเป็นแม่หมูที่หมดระดูแล้วกินเข้าไป ก็ต้องออกลูกบ้าง”

“แต่เขากินแล้วไม่มีผลอะไรเลย”