บทที่ 1972 นักพรตใจดำ แอบฉวยโอกาส

“เว้นแต่ว่าอะไร?” เยี่ยชิวถามอย่างรีบร้อน

โจวอู่หวังมองไปที่เยี่ยชิวและพูดว่า “เว้นแต่ว่าคุณจะมอบสายเลือดมังกรแท้ในตัวคุณให้ฉัน ฉันจะกลับไปสู่จุดสูงสุดได้ทันที”

อมตะชางเหม่ยปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังขณะที่เขาจ้องไปที่โจวอู่หวังและตะโกนว่า “คุณอยากทำอะไร?”

“ฉันบอกคุณแล้วว่า ถ้าคุณกล้าทำร้ายเจ้าหนู ฉันจะทุบคุณให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย”

อมตะชางเหม่ยพูดในขณะที่กำอิฐไว้ในมือ พร้อมที่จะลงมือเมื่อพบปัญหา

“ผู้เฒ่า อย่าหยาบคายกับผู้อาวุโส” เยี่ยชิวตำหนิ “หากผู้อาวุโสต้องการสายเลือดมังกรแท้ของฉัน เขาคงโจมตีไปนานแล้ว”

โจวอู่หวังตอบว่า “ฉันอยากทำ แต่การฝึกฝนของฉันสูญสิ้นไปนานแล้ว”

อมตะชางเหม่ยอุทานว่า “ฟังนะเจ้าหนู ชายชราคนนี้มีเจตนาไม่ดี ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ ชายชราคนนี้ไม่น่าไว้ใจเลย”

เยี่ยชิวจ้องไปที่อมตะชางเหม่ยและพูดว่า “ผู้อาวุโสแค่ล้อเล่น คุณไม่รู้เหรอ?”

“ด้วยสถานะของผู้อาวุโส เขาจะทำอะไรที่ไม่รู้จักบุญคุณได้อย่างไร?”

เมื่อถึงจุดนี้ เยี่ยชิวจึงถามโจวอู่หวังอีกครั้ง “ผู้อาวุโส โปรดหยุดล้อเล่นและบอกฉันว่าอะไรที่สามารถฟื้นฟูการฝึกฝนของคุณได้?”

เหตุผลที่เยี่ยชิวต้องการช่วยโจวอู่หวังฟื้นฟูการฝึกฝน เพื่อให้แน่ใจว่า จะออกจากรังฝังศพมังกรได้อย่างปลอดภัย

ในปัจจุบันมีนักบุญผู้ทรงพลังหกคนอยู่ภายนอกรังฝังศพมังกร และหากการฝึกฝนของโจวอู่หวังได้รับการฟื้นฟู เขาก็สามารถปกป้องพวกเขาได้ แม้ว่าบรรพบุรุษของตระกูลเฉินและอู่จี๋เทียนจุนจะมา เยี่ยชิวก็จะไม่กลัว

อมตะชางเหม่ยเข้าใจความคิดของเยี่ยชิวและพูดว่า “ชายชรา รีบพูดมาเถอะ ถ้ามีวิธีที่จะช่วยฟื้นฟูการฝึกฝนของคุณได้จริงๆ ฉันเต็มใจที่จะเสียสละสมุนไพรเทพสองชนิดเพื่อช่วยคุณ”

โจวอู่หวังหัวเราะและถามว่า “นักพรต คุณไม่กลัวที่จะสูญเสียสมุนไพรเทพเหรอ?”

“กลัว” อมตะชางเหม่ยตอบแล้วเปลี่ยนน้ำเสียง “แต่ถ้าฉันช่วยคุณได้ ฉันก็ยังเต็มใจ”

“ตามสุภาษิตโบราณกล่าวไว้ว่า การให้ดอกกุหลาบแก่ใครสักคนจะทิ้งกลิ่นหอมไว้ในมือของคุณ”

“ใครบอกให้ฉันเกิดมามีจิตใจดี”

ใจดีบ้าอะไร เยี่ยชิวคิด คุณแค่ต้องการออกจากรังฝังศพมังกรอย่างปลอดภัย

เยี่ยชิวรู้ดีถึงเจตนาของอมตะชางเหม่ย แต่เขาไม่ได้ชี้แจง เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความคิดปัจจุบันของเขาเหมือนกับอมตะชางเหม่ย

มิฉะนั้น เมื่อพวกเขาออกจากที่นี่ พวกเขาจะต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิต

“คุณเป็นคนซื่อสัตย์มาก นักพรต”

โจวอู่หวังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าตอนนี้ฉันมีเลือดสัตว์เทพสักหยด ฉันจะฟื้นฟูการฝึกฝนของฉันได้ครึ่งหนึ่ง ถ้ามีสองหยด ฉันจะกลับไปสู่จุดสูงสุดได้ทันที”

“แต่พวกคุณสองคนอ่อนแอ ฉันคิดว่าคุณคงไม่มีเลือดสัตว์เทพติดตัว”

“ไม่เป็นไร ราชวงศ์ต้าโจวมีสัตว์เทพ เมื่อฉันกลับไป……”

ก่อนที่จะพูดจบประโยค

“เลือดสัตว์เทพเหรอ แบบนี้ได้ไหม?” อมตะชางเหม่ยก็ยื่นมือขวาออกมา

ในฝ่ามือของเขามีสัตว์ขนาดเล็กขนาดเท่ากำปั้น มีร่างกายเหมือนงูและกระดองเต่า

“เสวียนอู่!”

โจวอู่หวังตกตะลึง

เขาไม่เคยคาดคิดว่า ผู้ฝึกฝนที่ต่ำต้อยอย่างอมตะชางเหม่ยจะมีสัตว์เทพ และหนึ่งในสัตว์เทพที่ยิ่งใหญ่ทั้งห้าตัว เสวียนอู่ มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก

ควรสังเกตว่า ราชวงศ์ต้าโจวมีสัตว์เทพเพียงตัวเดียว

“ถ้าจะให้แม่นยำ เสวียนอู่ตัวนี้ยังคงเป็นลูกสัตว์” อมตะชางเหม่ยพูดขณะที่เขาวางเสวียนอู่ลงบนพื้น ทันใดนั้น ร่างกายของเสวียนอู่ก็ขยายตัวขึ้นจนมีขนาดเท่าโต๊ะกลม

โจวอู่หวังถอนหายใจ “น่าเสียดาย มันเป็นแค่ลูกสัตว์…...”

จากนั้นเยี่ยชิวก็พูดว่า “ผู้อาวุโส หากลูกสัตว์เทพตัวหนึ่งยังไม่พอ ฉันยังมีอีกตัวหนึ่ง”