ตอนที่ 1971
บทที่ 1973 หมั้นหมาย!
October 21, 2026
อมตะชางเหม่ยไม่สนใจท่าทางไม่พอใจของโจวอู่หวังและยิ้ม “ผู้อาวุโส ชุดเกราะสีทองนี้ของคุณ คงถูกสั่งทำพิเศษให้ฉันใช่ไหม?”
“คุณเห็นไหมว่า มันพอดีกับฉัน ไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไป”
“คุณมอบของขวัญล้ำค่าให้ฉัน ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไร มันทำให้ฉันรู้สึเกรงใจมาก”
แม้จะมีชีวิตอยู่มาหลายปีแล้ว แต่โจวอู่หวังก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งคำพูดของอมตะชางเหม่ย
“ชุดเกราะนี้เป็นมรดกล้ำค่าของราชวงศ์ต้าโจว เป็นสิ่งประดิษฐ์ของจักรพรรดิที่ปกป้องตระกูล ใครบอกว่ามันเป็นของขวัญสำหรับคุณ?”
“คุณกล้าอ้างสิทธิ์เป็นของตัวเองได้อย่างไรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน คุณไม่ละอายเลย?”
โจวอู่หวังพูดอย่างหม่นหมอง “ถอดมันออก”
“โอ้ ไม่ ฉันจะถอดสิ่งที่คุณให้ฉันออกได้อย่างไร?” อมตะชางเหม่ยหัวเราะคิกคัก “วางใจได้ ผู้อาวุโส แม้ว่าเกราะนี้จะธรรมดา แต่ก็ยังเป็นของขวัญจากคุณ ฉันไม่กล้าดูถูกมัน”
ธรรมดาเหรอ?
นี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ของจักรพรรดิที่ปกป้องตระกูล!
โจวอู่หวังตอบด้วยเสียงทุ้มลึก “ฉันเคยบอกเมื่อไหร่ว่า มันเป็นของขวัญสำหรับคุณ?”
“คุณไม่ได้พูดอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้” อมตะชางเหม่ยตอบ “ฉันได้ยินไม่ผิด? คุณพูดอย่างแน่นอนว่า คุณกำลังมอบชุดเกราะรบนี้ให้กับฉัน”
“การได้ยินของฉันยอดเยี่ยมเสมอมา ตั้งแต่ฉันอายุสามขวบ ฉันก็แอบฟังจากนอกหน้าต่างของหญิงม่ายในหมู่บ้านของฉัน หลังจากผ่านไปหลายทศวรรษ การได้ยินของฉันเหนือกว่าการฝึกฝนของฉันมาก”
“นอกจากนี้ ฉันยังยึดมั่นในคุณธรรมแบบดั้งเดิมเสมอมาว่าสุภาพบุรุษรักความร่ำรวยและได้มาด้วยวิธีที่เหมาะสม”
“ถ้าคุณไม่บอกว่าคุณกำลังมอบชุดเกราะนี้ให้กับฉัน มันก็จะไม่ลงเอยกับฉัน”
โจวอู่หวังโกรธมากจนเกือบจะสาปแช่งออกมาดังๆ
ในช่วงเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งต้าโจว เขาได้พบปะผู้คนมากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่ากับอมตะชางเหม่ย
ไร้ยางอาย
ไม่ละอาย
สมควรโดนประหารชีวิตเป็นพันครั้ง!
หากเขายังคงเป็นจักรพรรดิและอมตะชางเหม่ยเป็นฉันรับใช้ของเขา เขาคงสั่งให้ประหารชีวิตด้วยบาดแผลพันแผล อย่างแน่นอน
เป็นคน จะไร้ยางอายขนาดนี้ได้อย่างไร?
ชั่วขณะหนึ่ง โจวอู่หวังโกรธจัดจนไม่รู้จะพูดอะไร
แท้จริงแล้ว อมตะชางเหม่ยรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย เนื่องจากชายชราตรงหน้าเขาเคยเป็นจักรพรรดิของต้าโจว หากการฝึกฝนของเขาจะฟื้นตัวได้ เขาก็จะบดขยี้อมตะชางเหม่ยได้ง่ายกว่าบดขยี้มด
“แคะ แคะ……”
อมตะชางเหม่ยกระแอมในลำคอแล้วพูดต่อ “ผู้อาวุโส ฉันรู้สึกว่าเรามีชะตากรรมต่อกัน”
ชะตากรรมอะไร?
คุณกับฉันไม่มีชะตากรรมเลย!
โจวอู่หวังสาปแช่งในใจ
อมตะชางเหม่ยพูดต่อ “เมื่อรังฝังศพมังกรเปิดออกในครั้งนี้ เจ้าหนูไม่อยากมาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะการเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าของฉัน เขาคงไม่มาที่นี่เพื่อลองเสี่ยงโชค”
“ถ้าเราไม่มาที่นี่ เราคงไม่ได้พบคุณ”
“คุณลองคิดดูสิ ถ้าเจ้าหนํไม่ช่วยคุณจากส่วนลึกของถ้ำ คุณคงจะต้องตายอย่างเสียใจ และไม่มีใครรู้เลยว่าคุณตายที่นี่”
“ถ้าไม่ใช่เพราะความเอื้อเฟื้อของฉันที่จัดหายาเทพ เหล้าวิญญาณ และยาเม็ดวิญญาณนับร้อยเพื่อช่วยให้เจ้าหนูช่วยชีวิตคุณ คุณคงไม่มีแรงแม้แต่จะพูดกับฉันตอนนี้ คุณคงเสียชีวิตไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำว่า “เสียชีวิตแล้ว” คิ้วของโจวอู่หวังก็กระตุก
ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ยินคำเหล่านี้คือ ตอนที่พ่อของเขาเสียชีวิต
“ผู้อาวุโส เจ้าหนูกับฉันยังเอาเลือดสัตว์เทพมาช่วยชีวิตคุณด้วย”
“สิ่งที่คุณอาจไม่รู้ก็คือ สัตว์เทพตัวน้อยทั้งสองเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของพวกเรา”
“ปกติแล้ว เจ้าหนูกับฉันจะป้อนยาเทพและยาจิตวิญญาณให้พวกมัน แม้ว่าพวกมันจะทำผิดพลาด เราก็ไม่อาจทนดุพวกมันอย่างรุนแรงได้ แต่เพื่อประโยชน์ของคุณ พวกมันถูกรีดเลือดในขณะที่ยังไม่โตเต็มที่ พูดตามตรงว่า ฉันรู้สึกเจ็บปวดมากเมื่อเห็นเช่นนั้น”
เจ็บบ้าอะไร