บทที่ 1997 ผู้อาวุโสตระกูลเฉินดื้อรั้น

“ปัง!”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินล้มลงจากอากาศ หน้าอกของเขาถูกพลังดาบทิ่มแทง เลือดไหลออกมาอย่างมากมาย

เยี่ยชิวรู้สึกตกใจ

เขาไม่เคยคาดคิดว่า ผู้อาวุโสตระกูลเฉินในฐานะผู้เชี่ยวชาญนักบุญราชา ไม่สามารถต้านทานแม้แต่นิ้วเดียวของจื่อหยางเทียนจุนได้

“อาจารย์แข็งแกร่งเกินไป!”

ในไม่ช้า ความตกใจของเยี่ยชิวก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น

จื่อหยางเทียนจุนคืออาจารย์ของเขา ด้วยความสัมพันธ์นั้น ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคงไร้ค่า!

ไม่ไกล

หน้าอกของผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็เปล่งประกายด้วยแสง และบาดแผลที่ถูกพลังดาบทิ่มแทงก็หายเป็นปกติในทันที เขาจ้องไปที่จื่อหยางเทียนจุน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างลึกซึ้ง

เขาตั้งใจสองอย่างในการลงมือเมื่อสักครู่

ประการแรก เขาต้องการฆ่าเยี่ยชิวเพื่อแก้แค้นเฉินเทียนมิ่ง

เฉินเทียนมิ่งเป็นหลานชายที่เขารักที่สุด เขาเลี้ยงดูเฉินเทียนมิ่งมาตั้งแต่ยังเด็กและมีความหวังในตัวเขาสูง เขาหวังว่าสักวันหนึ่ง หลานชายของเขาจะกลายเป็นจักรพรรดิ ยืนหยัดอย่างภาคภูมิใจในโลกฝึกฝน

อย่างไรก็ตาม เฉินเทียนมิ่งถูกเยี่ยชิวฆ่า ทำให้ความหวังทั้งหมดของเขาพังทลาย

ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ต้องฆ่าเยี่ยชิวเพื่อล้างแค้นให้เฉินเทียนมิ่ง

ประการที่สอง เขาต้องการทดสอบระดับการฝึกฝนของจื่อหยางเทียนจุน

ก่อนที่จื่อหยางเทียนจุนจะอยู่สันโดษ ก็อยู่ที่จุดสูงสุดของนักบุญราชา เขาต้องการทราบว่า หลังจากผ่านไปหลายปี จื่อหยางเทียนจุนได้ก้าวเข้าสู่ขั้นถัดไปหรือไม่?

หากจื่อหยางเทียนจุนก้าวไปถึงขั้นนั้น เขาก็ไม่เพียงแต่ไม่สามารถล้างแค้นให้เฉินเทียนมิ่งได้เท่านั้น แต่เขาก็จะไม่มีโอกาสได้ดำรงตำแหน่งผู้นำนิกายดาบชิงอวิ๋นอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม หากจื่อหยางเทียนจุนไม่ก้าวหน้า เขาก็ยังมีโอกาสที่จะแทนที่หยุนซานและกลายเป็นผู้นำนิกายใหม่ของนิกายดาบชิงอวิ๋น

หากจื่อหยางเทียนจุนเข้ามาแทรกแซง ก็ช่วยไม่ได้ ก็จะกำจัดจื่อหยางเทียนจุน!

อย่างไรก็ตาม จากการแลกเปลี่ยนการต่อสู้กันก่อนหน้านี้ เขาไม่สามารถประเมินความแข็งแกร่งที่แท้จริงของจื่อหยางเทียนจุนได้

ในขณะนั้น เสียงของจื่อหยางเทียนจุนก็ดังขึ้น

“เฉินเป่ยโต่ว คุณจะยอมหรือไม่?”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบอย่างเย็นชา “ฉันไม่ยอม ฉัน……”

เพี๊ยะ!

จื่อหยางเทียนจุนยกมือขึ้นและตบลงด้วยเสียงดังสนั่น ก่อนที่ผู้อาวุโสตระกูลเฉินจะต้านทานได้ เขาก็ถูกตบลงกับพื้น

เยี่ยชิวตกตะลึงอีกครั้ง ตะโกนอย่างเงียบๆ “อาจารย์ช่างน่าทึ่ง!”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคลานออกมาจากหลุม ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำและบอบช้ำ ใบหน้า เสื้อผ้า และผมของเขาเต็มไปด้วยดิน

เขาดูยุ่งเหยิงอย่างมาก

“เฉินเป่ยโต่ว ฉันขอถามคุณอีกครั้ง คุณยอมหรือไม่?” จื่อหยางเทียนจุนถามอย่างเย็นชา

“ฮึ่ย!”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคายดินออกมาเต็มปาก เช็ดปาก แล้วพูดว่า “เทียนมิ่งไม่เพียงแต่เป็นหลานชายของฉันเท่านั้น แต่ยังเป็นทายาทของตระกูลเฉินของเราด้วย และเขาเป็นบุตรเทพคนสำคัญของนิกายดาบชิงอวิ๋น”

“เพื่อฝึกฝนเทียนมิ่ง ฉันได้ทุ่มเทความพยายามอย่างเต็มที่ และทุ่มเททรัพยากรของทั้งตระกูลให้กับเขา ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เพียงเพื่อหล่อเลี้ยงพลังให้กับนิกายดาบชิงอวิ๋นของเรา”

“เทียนมิ่งในวัยที่ยังเยาว์เช่นนี้ ได้ทะลุผ่านถึงขั้นทงเสินแล้ว มีพลังที่สามารถต่อสู้กับนักบุญได้ หากไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เขามีแนวโน้มสูงที่จะบรรลุเต๋าและกลายเป็นจักรพรรดิในอนาคต”

“หากนิกายดาบชิงอวิ๋นของเราสามารถสร้างจักรพรรดิที่แข็งแกร่งได้ ไม่ต้องพูดถึงตงฮวง ใครในโลกฝึกฝนทั้งหมดจะกล้ายั่วยุเรา?”

“ตอนนี้เทียนมิ่งตายแล้ว ไม่เพียงแต่ฉันจะสูญเสียความหวังเท่านั้น แต่ยังตัดอนาคตของนิกายดาบชิงอวิ๋นของเราอีกด้วย”

“ดังนั้น ด้วยเหตุผลทั่วไปและส่วนตัว ฉันต้องล้างแค้นให้เทียนมิ่ง”

“ผู้อาวุโสสูงสุด ฉัน..….”

“ดูเหมือนว่าคุณยังคงปฏิเสธที่จะยอมจำนน” จื่อหยางเทียนจุนพูดอย่างเย็นชา “เนื่องจากคุณปฏิเสธ ฉันจะตีคุณจนกว่าคุณจะยอม”

ด้วยเหตุนี้ จื่อหยางเทียนจุนจึงเคลื่อนไหวทันที

เพี๊ยะ!

จื่อหยางเทียนจุนตบผู้อาวุโสตระกูลเฉินลงกับพื้นอีกครั้ง

“แคร็ก!”