ตอนที่ 1994
บทที่ 1996 ยอมไม่ยอม?
October 21, 2026
ชื่อจริงของผู้อาวุโสตระกูลเฉินคือเฉินเป่ยโต่ว
ว่ากันว่า เมื่อเขาเกิดมา ดาวเหนือส่องแสงเจิดจ้าบนท้องฟ้า ดังนั้นพ่อของเขาจึงตั้งชื่อนี้ให้เขา
หลายปีผ่านมา ไม่มีใครเรียกผู้อาวุโสตระกูลเฉินด้วยชื่อจริง และแม้แต่ตัวเขาเองก็ลืมไปแล้ว
ด้วยเสียงตะโกนอันดังของจื่อหยางเทียนจุน ทำให้ผู้อาวุโสตระกูลเฉินนิ่งทันที จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเคารพว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด ฉันไม่รู้เรื่องผิด”
เพี๊ยะ!
จื่อหยางเทียนจุนโบกมือ และตบลงบนใบหน้าของบรรพบุรุษตระกูลเฉิน ทิ้งรอยมือสีแดงสดไว้บนแก้มขวาของเขาทันที
“ตอนนี้คุณรู้เรื่องผิดของคุณแล้วหรือยัง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม
ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบว่า “ฉันไม่รู้”
เพี๊ยะ!
ตบอีกครั้งตามมา
ผู้อาวุโสตระกูลเฉินถูกตีอย่างแรง จนเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก
เยี่ยชิวที่ได้เห็นฉากนี้ รู้สึกสะใจเล็กน้อยและพึมพำกับตัวเองว่า “ผู้อาวุโส เมื่อก่อนคุณหยิ่งผยอง ทำไมคุณถึงไม่กล้าหยิ่งผยองตอนนี้?”
จื่อหยางเทียนจุนถามอีกครั้ง “คุณรู้หรือไม่ว่าคุณทำผิด?”
“ฉันไม่รู้” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบ หลังจากที่เขาพูดจบ จื่อหยางเทียนจุนก็ตบเขาอีกครั้ง
คราวนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินเตรียมพร้อมและหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
“กล้าหลบเหรอ?” จื่อหยางเทียนจุนหันมือและตบแก้มซ้ายของผู้อาวุโสตระกูลเฉิน
ผู้อาวุโสตระกูลเฉินเซไปเซมาจากการถูกตบ และเกือบจะล้มลงกับพื้น
แม้แต่รูปปั้นดินเหนียวก็ยังมีจิตวิญญาณอยู่บ้าง ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นนักบุญราชาผู้ทรงพลัง หลังจากถูกตบสามครั้งติดต่อกัน ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็โกรธจัด
“ผู้อาวุโสสูงสุด ฉันทำอะไรผิดกันแน่ ฉันหวังว่าคุณคงชี้แจงได้!”
น้ำเสียงของผู้อาวุโสตระกูลเฉินเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมากขณะที่เขามองไปที่จื่อหยางเทียนจุน ความโกรธฉายชัดในดวงตา
“อะไรนะ คุณยังไม่รู้?”
จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า “ในฐานะสมาชิกของนิกายดาบชิงอวิ๋น คุณไม่ได้คำนึงถึงความดีที่ยิ่งใหญ่กว่าของนิกาย แต่กลับสร้างกลุ่มและดำเนินการส่วนตัว นั่นคือความผิดครั้งแรก”
“ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายดาบชิงอวิ๋น คุณอาศัยการฝึกฝนอันแข็งแกร่ง ไม่เชื่อฟังคำสั่งของผู้นำนิกาย เพิกเฉยต่ออำนาจของผู้นำนิกาย และถึงกับท้าทายผู้นำนิกายอย่างเปิดเผย นั่นคือความผิดครั้งที่สอง”
“ในฐานะนักบุญราชา เมื่อนิกายทั้งห้ายั่วยุเราและสังหารสาวกนิกายดาบชิงอวิ๋นของเรา คุณเฝ้าดูจากข้างสนามและไม่ลุกขึ้นปกป้องสาวกของเรา ปล่อยให้พวกเขาถูกสังหาร นั่นคือความผิดครั้งที่สาม”
“บอกฉันหน่อย คุณมีความผิดไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็คิดกับตัวเองว่า “ต้องเป็นหมาหยุนซานตัวนั้นที่ไปบ่นกับผู้อาวุโสสูงสุด ไม่เช่นนั้น ผู้อาวุโสสูงสุดจะรู้ทุกอย่างได้ชัดเจนขนาดนั้นได้อย่างไร หลังจากเก็บตัวสันโดษมาหลายปี?”
“หยุนซาน โอ้ หยุนซาน คุณกล้าพูดไม่ดีกับฉันลับหลัง รอก่อนเถอะ”
“ฉันจะเตะคุณลงจากตำแหน่งผู้นำนิกาย”
จื่อหยางเทียนจุนตะโกนว่า “เฉินเป่ยโต่ว ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย? คุณไม่มีอะไรจะพูดหรือไง?”
ผู้อาวุโสตระกูลเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด คุณเข้าใจฉันผิด”
“ประการแรก ฉันไม่ได้สร้างกลุ่มขึ้น ตรงกันข้าม ฉันรักษาความสามัคคีภายในนิกายไว้เสมอ”
“ประการที่สอง ฉันไม่ได้ละเลยศักดิ์ศรีของผู้นำนิกาย ตรงกันข้าม ฉันเคารพเขาเสมอ ส่วนการท้าทายผู้นำนิกายอย่างเปิดเผยนั้นยิ่งไร้สาระ”
“และเกี่ยวกับการยั่วยุจากห้านิกาย ฉันไม่ได้นั่งเฉยๆ เฝ้าดูตลอด จุดยืนของฉันคือทำสงครามกับห้านิกายเสมอ อย่างไรก็ตาม ผู้นำนิกายได้อดทนต่อความอัปยศอดสู และแม้แต่สั่งเราอย่างเคร่งครัดไม่ให้ทำสงครามกับห้านิกาย มิฉะนั้น เราจะถูกจัดการตามกฎของนิกาย”
จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า “ดังนั้น คุณกำลังบ่อนทำลายหยุนซานอยู่?”
ผู้อาวุโสตระกูลเฉินอุทานว่า “ฉันไม่ได้……”
จื่อหยางเทียนจุนขัดจังหวะ “คุณไม่เพียงแต่กำลังบ่อนทำลายหยุนซานเท่านั้น แต่คุณยังต้องการแทนที่เขาด้วย ใช่ไหม?”
“ฉันไม่ได้……” ก่อนที่ผู้อาวุโสตระกูลเฉินจะพูดจบประโยค เขาก็สังเกตเห็นทันใดนั้นว่า จื่อหยางเทียนจุนมองเขาอย่างเย็นชา เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ใช่ ฉันต้องการแทนที่เขา”