บทที่ 2003 วิชาร่างทองจื่อหวง

“ว้าว ชายชรานี้ไม่มีจริยธรรมการต่อสู้เลย”

อมตะชางเหม่ยโกรธจัดมาก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากพื้นได้ เขาก็เห็นจื่อหยางเทียนจุนโบกมือขวาเบาๆ

“ปัง!”

อมตะชางเหม่ยกระเด็นออกไปอีกครั้ง ลงจอดห่างออกไปหลายสิบเมตร ฝุ่นฟุ้งกระจาย

“โอ๊ย ฉันเจ็บมากนะ..….”

อมตะชางเหม่ยลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า และพึมพำอย่างไม่พอใจ “อย่างน้อยก็เป็นถึงผู้อาวุโส แต่กลับแกล้งรุ่นน้อง มันน่าละอายไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าคุณไม่อยากทำ ก็พูดมาสิ ทำไมต้องแกล้งฉันด้วย?”

“ไอ้แม่งเอ๊ย.…..”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค จื่อหยางเทียนจุนก็เหลือบมองเขา และพลังอันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้ทันที

“ปัง!”

อมตะชางเหม่ยกระเด็นออกไปอีกครั้ง

คราวนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทันทีที่เขาล้มลงพื้น เขาก็คายเลือดสดๆ ออกมาเต็มปาก

“ก็แค่รุ่นน้อง แต่กล้าดูหมิ่นฉัน ฮึม!” จื่อหยางเทียนจุนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

ตอนนั้นเองที่อมตะชางเหม่ยรู้ตัวว่า เขาได้ล่วงเกินจื่อหยางเทียนจุนโดยไม่ได้ตั้งใจ และเหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นที่หลังของเขา

ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก

“ฉันใช้เวลานานมากในการสร้างความสัมพันธ์กับชายชราคนนี้ และฉันก็หวังว่าเขาจะคอยดูแลฉันในอนาคต ใครจะคิดว่าจะมาถึงจุดนี้”

อมตะชางเหม่ยหวังว่า เขาจะตบตัวเองสักสองสามครั้ง

“แค่ไม่ให้สมบัติ จะดูหมิ่นเขาไปเพื่ออะไร?”

“ชายชราคนนี้สามารถทำให้ผู้อาวุโสตระกูลเฉินที่ฝึกฝนมาแปดร้อยปีพิการได้อย่างง่ายดาย ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว การดูหมิ่นเขาเหมือนกับการแสวงหาความตายใช่ไหม?”

“โชคดีที่ฉันมีสายสัมพันธ์กับเจ้าหนู ไม่เช่นนั้น ฉันคงจบเห่แน่”

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อมตะชางเหม่ยก็รีบพูดขึ้น “ผู้อาวุโส ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณขุ่นเคืองเมื่อกี้…...”

ปัง!

ก่อนที่อมตะชางเหม่ยจะพูดจบประโยค เขาก็ถูกเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง

“ผู้อาวุโส โปรดหยุดตีฉัน มันเจ็บ…...” อมตะชางเหม่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

อย่างไรก็ตาม จื่อหยางเทียนจุนไม่ได้หยุดแค่นั้น และยังคงตีอมตะชางเหม่ยต่อไป

ไม่นาน อมตะชางเหม่ยก็เปื้อนเลือด ผมของเขายุ่งเหยิง และเขาก็คร่ำครวญอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เยี่ยชิวแนะนำ “อาจารย์ ชายชราคนนี้ปากร้ายไปหน่อย แต่ไม่จำเป็นต้องตีเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มันน่าจะพอแล้ว”

“อย่ากังวล เขาจะไม่ตาย” จื่อหยางเทียนจุนกล่าว พร้อมกับตีอมตะชางเหม่ยอีกสิบสองครั้ง

เมื่อเขาหยุดลงมือ กระดูกของอมตะชางเหม่ยก็หักหมด นอนอยู่บนพื้นหายใจไม่ออก เลือดไหลออกมาจากมุมปากอย่างต่อเนื่อง

โชคดีที่ผู้ฝึกฝนมีวิญญาณดั้งเดิมเป็นแก่นแท้ของชีวิตและความตาย หากเขาเป็นคนธรรมดา เขาคงตายไปนานแล้ว

“ซวบ!”

จื่อหยางเทียนจุนปรากฏตัวต่อหน้าอมตะชางเหม่ยพร้อมกับรอยยิ้มและกล่าวว่า “รู้สึกยังไงบ้าง?”

“เอ่อ ไม่เป็นไร” อมตะชางเหม่ยไม่กล้าพูดโต้ตอบอีกต่อไป

จื่อหยางเทียนจุนถามอีกครั้ง “เจ็บไหม?”

อมตะชางเหม่ยตอบว่า “ไม่เจ็บ”

“ไม่เจ็บใช่ไหม? งั้นให้ฉันทำให้คุณรู้สึกเจ็บหน่อยเถอะ” ทันทีที่จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ เขาก็ชี้ไปที่หน้าผากของอมตะชางเหม่ยจากระยะไกล

ในทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างทนไม่ได้ทั่วร่างกาย ราวกับว่ามดนับพันตัวกำลังกัดแทะหัวใจ และเขาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “อ๊า...…”

อีกด้านหนึ่ง

เยี่ยชิวเห็นอมตะชางเหม่ยถูกทรมานและตั้งใจจะพูดขึ้นเพื่อขอให้จื่อหยางเทียนจุนหยุด แต่แล้วก็สังเกตเห็นว่า จื่อหยางเทียนจุนไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ สุดท้าย เขาจึงยังคงเงียบอยู่

“ดี ให้อาจารย์สอนบทเรียนแก่ผู้เฒ่าคนนั้นและช่วยให้เขาจำสิ่งนี้ไว้”

ผ่านไปสามนาทีเต็ม

จากนั้นจื่อหยางเทียนจุนจึงดึงมือออก

ในขณะนี้ อมตะชางเหม่ยนอนลงบนพื้น อ่อนล้าและนิ่งสนิท

สามนาทีนั้น รู้สึกเหมือนสามศตวรรษสำหรับอมตะชางเหม่ย

มันเจ็บปวดเกินไป