บทที่ 2004 ปีแห่งความโชคร้าย โชคร้ายต่อเนื่อง

เมื่อผู้อาวุโสตระกูลเฉินเห็นอู่จี๋เทียนจุน ดวงตาของเขาหดเกร็งอย่างรุนแรง และเขาคิดกับตัวเองว่า “ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงมาที่นี่?”

เขาไม่รู้เลยว่า หลังจากออกจากสุสานมังกร อู่จี๋เทียนจุนได้ติดตามรอยของเยี่ยชิว แต่น่าเสียดาย ที่กระจกหยินหยางไม่สามารถเปิดเผยตำแหน่งของเยี่ยชิวได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงค้นหาอย่างไร้จุดหมาย

เขาได้วางแผนที่จะยอมแพ้ และกลับไปที่สำนักงานใหญ่ของสำนักหยินหยางแล้ว แต่เขาได้ยินเสียงคำรามอันโกรธจัดของผู้อาวุโสตระกูลเฉิน ทำให้เขาต้องมุ่งหน้าไปทางนี้

หากผู้อาวุโสตระกูลเฉินรู้ว่าเสียงคำรามของเขาดึงดูดอู่จี๋เทียนจุนมาที่นี่ เขาคงรู้สึกหงุดหงิดจนต้องกระอักเลือด

“โอ้ นี่เหล่าเฉินไม่ใช่เหรอ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

อู่จี๋เทียนจุนเหลือบมองผู้อาวุโสตระกูลเฉิน แววตาของเขาฉายแววแห่งเจตนาสังหาร ก่อนที่เขาจะยิ้มและพูดว่า

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตึงเครียดขึ้น รู้สึกถึงลางร้ายที่ผุดขึ้นมาในใจ

หากเขาไม่สูญเสียการฝึกฝนแปดร้อยปีและพลังไม่ได้ลดลง เขาก็คงไม่เกรงกลัวอู่จี๋เทียนจุนเลย

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” อู่จี๋เทียนจุนโต้ตอบ

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบว่า “ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามมาก ดังนั้นฉันจึงมาดู”

“เฮอะ เฮอะ..….” อู่จี๋เทียนจุนหัวเราะเยาะ “ไม่ว่าทิวทัศน์ที่นี่จะสวยงามเพียงใด ก็เทียบไม่ได้กับทิวทัศน์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น?”

“บอกฉันมาว่า คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่?”

“ไม่บอก” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบพลาง หันหลังจะจากไป

สถานที่แห่งนี้อันตรายเกินไป

ทั้งสองฝ่ายขัดแย้งกันอยู่แล้ว และเมื่อระดับการฝึกฝนของเขาลดลง ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็ตระหนักได้ว่า การอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ใช่เรื่องฉลาด

“ซวบ!”

อู่จี๋เทียนจุนแวบไปตรงหน้าผู้อาวุโสตระกูลเฉิน ขวางทางเขาและถามว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่?”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินพูดอย่างระมัดระวัง “อย่างที่ฉันได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ ฉันมาที่นี่เพื่อชมทิวทัศน์”

“คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กอายุสามขวบเหรอ คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องโกหกเด็กๆ อย่างนั้นเหรอ?” สีหน้าของอู่จี๋เทียนจุนกลายเป็นเย็นชา “คุณจะบอกฉันไหม?”

เขามีความสงสัยคลุมเครือว่า ผู้อาวุโสตระกูลเฉินน่าจะติดตามเยี่ยชิวเช่นกัน

“ฮึ่ม!” ผู้อาวุโสตระกูลเฉินขมวดคิ้วอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ฉันเป็นสมาชิกของนิกายดาบชิงอวิ๋น สิ่งที่ฉันทำ ไม่จำเป็นต้องมีรายงานคุณ”

อู่จี๋เทียนจุนหัวเราะอีกครั้งและกล่าวว่า “ฉันเกือบลืมไปว่า คุณเป็นผู้อาวุโสของนิกายดาบชิงอวิ๋น”

“เหล่าเฉิน คุณรู้ดีว่า สองฝ่ายของเรามีจุดยืนอย่างไร”

“สำนักหยินหยางของเราจะเข้ามาแทนที่นิกายดาบชิงอวิ๋น ในฐานะสำนักอันดับหนึ่งของตงฮวงในอนาคต เนื่องจากเราได้พบกันแล้ว งันกำจัดคุณก่อนดีไหม?”

ปัง!

ทันทีที่อู่จี๋เทียนจุนพูดจบ ก็เคลื่อนไหว โจมตีราวกับสายฟ้า รวดเร็วและดุร้าย

ทันใดนั้น รัศมีแห่งการสังหารก็แผ่ซ่านไปในอากาศ

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินรู้ดีว่า แม้ว่าการฝึกฝนของเขาจะไม่ลดลง เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอู่จี๋เทียนจุน ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เขาได้สูญเสียการฝึกฝนไปแปดร้อยปีแล้ว

หนีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

“ซวบ!”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก้าวเดินอย่างลึกลับและหันหลังกลับเพื่อจะจากไป ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับอู่จี๋เทียนจุน

“ฉันปล่อยคุณไปหรือเปล่า?”

อู่จี๋เทียนจุนปรากฏตัวเหนือผู้อาวุโสตระกูลเฉินในทันที จากนั้นก็เหยียบเท้าลงด้วยแรงมหาศาล ทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เท้าขวาของอู่จี๋เทียนจุนที่เหยียบลงอย่างรวดเร็วขยายใหญ่ขึ้น และในพริบตา มันก็ยาวขึ้นหลายเมตร พังทลายลงมา

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

โดยไม่คาดคิด เท้าขวาของอู่จี๋เทียนจุนเปลี่ยนทิศทางกะทันหันและพุ่งเข้าหาเขา

“ปัง!”

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินถูกชนและกระเด็นออกไป ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่บนพื้นดินที่เขาตกลงไป

แม้ว่าจะมีความแตกต่างกันเพียงหนึ่งขั้นระหว่างทั้งสองคน แต่ในขณะนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอู่จี๋เทียนจุน

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคลานออกจากหลุมอย่างรวดเร็วและวิ่งหนีต่อไป

ถ้าตอนนี้ไม่วิ่งหนี คงจะต้องตายในวันนี้แน่นอน

“ยังพยายามวิ่งหนีอยู่เหรอ?”

สายตาของอู่จี๋เทียนจุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเขาก็โจมตีด้วยฝ่ามือ