บทที่ 2025 หวังว่าพ่อตาจะสบายดี

หน้าผากของหยุนซานเต้นระรัว และใบหน้ามีสีคล้ำกว่าก้นหม้อ!

“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเยี่ยฉังเซิงถึงได้ยอดเยี่ยมนัก ทุกคนถึงอยากตายเพื่อเขา?”

หยุนซานสั่งจิ่วเจี้ยนเซียน “ส่งข่าวออกไป ต่อจากนี้ จะไม่มีใครออกจากนิกายดาบชิงอวิ๋นได้ ใครก็ตามที่ทำเช่นนั้น จะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนทรยศต่อนิกาย”

ใบหน้าของนางฟ้าไป๋ฮวาซีดเผือดขณะที่เธอพูดว่า “ผู้นำ ฉัน.…..”

“ถ้าพวกคุณสองคนต้องการแก้แค้นให้เยี่ยฉังเซิงจริงๆ คุณก็ควรมีชีวิตที่ดี แทนที่จะหาทางฆ่าตัวเอง” หยุนซานกล่าว “ฉันเชื่อว่าถ้าเยี่ยฉังเซิงมีวิญญาณในปรโลก เขาคงไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณทั้งคู่”

นางฟ้าไป๋ฮวาพูดไม่ออก เธอเหลือบมองหยุนซี จากนั้นทั้งสองก็เริ่มร้องไห้พร้อมกัน

หยุนซานอยู่ในอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว และการได้ยินเสียงร้องของหญิงสาวทั้งสอง ก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น เขาตะโกนว่า “จิ่วเจี้ยนเซียน เอาพวกเธอไป”

ก่อนที่จิ่วเจี้ยนเซียนจะตอบสนอง หยุนซานโบกมืออีกครั้งและพูดว่า “ทนที่นี่ไม่ได้ ฉันจะไปละ”

หลังจากพูดจบ หยุนซานก็ประสานมือไว้ด้านหลังและเตรียมที่จะออกไป

เมื่อเขามาถึงทางเข้าห้องโถงหลัก ดูเหมือนว่าเขาจะจำบางอย่างได้ หันกลับไปถามจิ่วเจี้ยนเซียน “ผู้อาวุโสใหญ่กลับมาแล้วหรือยัง?”

จิ่วเจี้ยนเซียนส่ายหัว “ไม่”

หยุนซานแสดงสีหน้าวิตกกังวลและกล่าวว่า “ฉันบอกแล้วว่า อย่าให้ลูกศิษย์เข้าร่วมในความขัดแย้งที่สุสานมังกร ผู้อาวุโสใหญ่ไม่เพียงแต่เพิกเฉยต่อคำสั่งของฉัน แต่ยังรับหน้าที่ส่งเฉินเทียนมิ่งไปที่นั่นด้วย ตอนนี้ ไม่เพียงแต่เขาสูญเสียหลานชาย แต่นิกายดาบชิงอวิ๋นของเรายังสูญเสียอัจฉริยะชั้นยอดไปด้วยเช่นกัน”

“พรสวรรค์ของเฉินเทียนมิ่งโดดเด่นมาก หากเขารอดชีวิตมาได้ ไม่นานเขาก็จะกลายเป็นนักบุญ และเขาอาจกลายเป็นจักรพรรดิในอนาคตด้วยซ้ำ”

“แม้ว่าเขาจะมาจากตระกูลเฉิน ฉันก็หวังในตัวเขาไว้สูง ไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะต้องจบลงสั้นเช่นนี้”

“หากฉันรู้ ฉันคงห้ามเฉินเทียนมิ่งไม่ให้ไปสุสานมังกร”

จิ่วเจี้ยนเซียนแนะนำว่า “ผู้นำ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง เป็นผู้อาวุโสใหญ่ที่ฝ่าฝืนคำสั่งของคุณและกระทำการตามอำเภอใจ”

“ฉันไม่ได้โทษตัวเอง ฉันแค่กังวลนิดหน่อย” หยุนซานตอบ “ฉันทนกับความอัปยศอดสูและภาระมาเป็นเวลานานเพื่อปกป้องนิกายดาบชิงอวิ๋น ฉันกลัวว่าด้วยการตายของเฉินเทียนมิ่ง ผู้อาวุโสใหญ่จะเกิดความขัดแย้งกับพันธมิตรห้าสำนัก ซึ่งอาจนำวิกฤตหายนะมาสู่นิกายดาบชิงอวิ๋น”

“เฮ้อ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ลำบาก”

“ยังไงก็ตาม เราต้องควบคุมลูกศิษย์ของนิกายอย่างเคร่งครัดและเร่งเร้าให้พวกเขาอุทิศตนให้กับการฝึกฝน นอกจากนี้ เราควรเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งเลวร้ายที่สุด เผื่อไว้”

หลังจากหยุนซานพูดจบ เขาก็ก้าวข้ามธรณีประตู

ในขณะนั้น หยุนซานหรี่ตา และสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ขณะที่เขากำลังจะก้าวถอยหลัง ก็มีร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากอากาศและชนกับหยุนซาน

“ปัง!”

ทั้งสองล้มลงตรงกลางห้องโถงหลัก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หยุนซี นางฟ้าไป๋ฮัว และจิ่วเจี้ยนเซียนที่อยู่ในห้องโถงตกใจ

พวกเขารีบเงยหน้าขึ้นมอง เพื่อดูว่าร่างนั้นคืออมตะชางเหม่ย

ในขณะนี้ อมตะชางเหม่ยกำลังกดหยุนซานลง โดยใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ริมฝีปากเกือบจะแตะกัน

พวกเขามองหน้ากันด้วยตาเบิกกว้าง

ฉากนั้นค่อนข้าง...…

เผ็ดร้อนจนน้ำตาแทบไหล!

“นี่มันอะไรกัน” อมตะชางเหม่ยฟื้นคืนสติและรีบปีนลงจากหยุนซาน

หยุนซานรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นที่น่ากลัวในปาก และเกือบจะอาเจียน แต่พบว่าอมตะชางเหม่ยได้นั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้องแล้ว และเริ่มอาเจียน

“บ้าเอ้ย ฉันถูกผู้ชายจูบจริงๆ! จูบแรกของฉัน...…”

อมตะชางเหม่ยอุทานในขณะที่อาเจียน

หยุนซานโกรธมากจนใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียว เขาตะโกนว่า “คุณไม่ได้แปรงฟันมานานแค่ไหนแล้ว?”

อมตะชางเหม่ยตอบว่า “ไม่นานหรอก อาจจะแค่สองสามเดือน”

อะไรวะเนี่ย

“ปุ๊บ” หยุนซานรู้สึกคลื่นไส้และรีบวิ่งไปที่มุมเพื่ออาเจียนเช่นกัน

อีกสามคนในห้องโถงสบตากัน ไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี

หลังจากนั้นไม่นาน