บทที่ 2032 ความลับของลู่หลัว

เยี่ยชิวไม่ได้ออกจากห้องของหยุนซีติดต่อกันสามวัน

ตลอดสามวันนี้ พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดและสนุกสนานกันมาก สิ่งที่เยี่ยชิวไม่คาดคิดก็คือ ความสามารถในการต่อสู้ของนางฟ้าไป๋ฮวาด้อยกว่าของหยุนซีมาก

สิ่งนี้ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

แม้ว่านางฟ้าไป๋ฮวาจะทะลุผ่านขั้นทงเสินแรกแล้ว ในขณะที่หยุนซีอยู่ที่ขั้นหยวนอิงสูงเท่านั้น ในแง่ของระดับการฝึกฝน หยุนซีไม่ได้ก้าวหน้าเท่ากับนางฟ้าไป๋ฮวา อย่างไรก็ตาม พลังการต่อสู้ของหยุนซีแข็งแกร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด

นางฟ้าไป๋ฮวาเป็นลมหลายครั้ง ในขณะที่หยุนซีสามารถอดทนได้เป็นเวลานาน

“เอาล่ะ ฉันเดาว่าสิ่งนี้คงทำให้พวกคุณทั้งคู่อิ่มท้องดีใช่ไหม?”

เยี่ยชิวมองไปที่หยุนซีและนางฟ้าไป๋ฮวาที่กำลังนอนหลับ แต่งตัว และลุกออกจากเตียง แม้ว่าจะต่อสู้กันอย่างเข้มข้นสามวัน แต่เขาก็ไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสดชื่นขึ้นแทน

เปิดประตู เยี่ยชิวปิดตา และสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปลึกๆ

“สมเป็นนิกายอันดับหนึ่งของตงฮวงอย่างแท้จริง พลังจิตวิญญาณมีอยู่มากมาย แม้แต่ในอากาศก็ยังหอมหวาน”

จากนั้น เยี่ยชิวก็เดินลงบันไดอย่างช้าๆ

ขณะที่เดิน เยี่ยชิวก็ยกคิ้วขึ้นทันใด โดยรู้สึกถึงออร่าที่คุ้นเคย

ลู่หลัว!

“ฉันไม่ได้เจอเด็กน้อยคนนี้มาเป็นเวลานานแล้ว ฉันสงสัยว่าเธอคิดถึงฉันหรือเปล่า?”

ด้วยความคิดนี้ในใจเยี่ยชิว ก็รีบเดินไปที่ทางเข้าวัง

ทันทีที่เขากำลังจะผลักประตูเปิด เขาก็สังเกตเห็นว่ามีสิ่งกีดขวางอยู่ภายในประตู

เยี่ยชิวรู้สึกสับสนเล็กน้อย

นี่คือนิกายดาบชิงอวิ๋น โดยเฉพาะลานด้านหลัง ที่เฉพาะผู้มีสถานะพิเศษเท่านั้นที่จะเข้าไปได้ ทำไมลู่หลัวถึงต้องตั้งสิ่งกีดขวางไว้ภายในประตู?

“ลู่หลัวคงไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ มาสร้างเซอร์ไพรส์ให้เธอกันเถอะ!”

เยี่ยชิวยื่นมือออกไปและขจัดสิ่งกีดขวางนั้น

จากนั้นเขาก็ผลักประตูเปิดเบาๆ แล้วเดินเข้าไปข้างใน

เป็นห้องชุดสไตล์โบราณ

“เอ๊ะ อยู่ไหน?”

หลังจากเยี่ยชิวเข้าไปในห้องแล้ว เยี่ยชิวก็ไม่เห็นลู่หลัว ซึ่งทำให้เขาสับสน เขาสัมผัสได้ถึงออร่าของเธออย่างชัดเจนจากด้านนอก

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะปลดปล่อยจิตสำนึกทางจิตวิญญาณและเปิดใช้งานดวงตาสวรรค์เพื่อค้นหาลู่หลัว เขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากภายในห้องอื่นทันที

“เด็กหญิงตัวน้อยอยู่ข้างใน”

เยี่ยชิวเดินไปที่ประตูห้องด้านในอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล

“นานมากแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน เด็กหญิงตัวน้อยควรจะดีใจมากที่ได้เห็นฉันใช่ไหม?”

เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ ขณะค่อยๆ ย่องไปเปิดประตู

ในวินาทีต่อมา ดวงตาของเยี่ยชิวเบิกกว้าง

ภายในห้องเป็นพื้นที่อาบน้ำ ซึ่งจัดวางคล้ายกับห้องของหยุนซี แต่เล็กกว่าเล็กน้อย

ตรงกลางพื้นที่อาบน้ำเป็นอ่างไม้ และลู่หลัวนั่งอยู่ข้างใน

เธอเอียงศีรษะไปด้านหลัง ปิดตา ใบหน้าแดงก่ำ ในเวลาเดียวกัน มือของเธอก็ถูคอ ไหล่ และด้านหน้าของเธอ...…

ถูไปมา

อย่างต่อเนื่อง

คอที่งดงามและไหล่ที่หอมของเธอถูกเปิดเผย และในขณะที่นิ้วมืออันบอบบางเลื่อนไปตามผิวของเธอ หยดน้ำใสราวกับคริสตัลก็หยดลงมา และเพิ่มสัมผัสแห่งความเย้ายวน

เมื่อเห็นลู่หลัวเป็นแบบนี้ เยี่ยชิวก็เข้าใจทันทีว่า เธอกำลังทำอะไรอยู่

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอตั้งสิ่งกีดขวางไว้ที่ประตู ปรากฏว่าเธอ……”

เยี่ยชิวย่องไปแอบดูอ่างอาบน้ำและคิดว่า “เด็กน้อยโตขึ้นแล้ว!”

เขาเหลือบมองลู่หลัวอีกครั้ง โดยรู้ว่าเธอหลับตาและจมอยู่กับโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังแอบมองจากนอกประตู

เดี๋ยวนะ นี่จะเรียกว่าแอบมองได้ยังไง? นี่มันคือความชื่นชม!

เข้าใจความชื่นชมไหม!

เยี่ยชิวตัดสินใจจากไปอย่างเงียบๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ลู่หลัว ค้นพบ เพื่อป้องกันสถานการณ์ที่อึดอัดสำหรับทั้งคู่

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะปิดประตู เขาก็ได้ยินลู่หลัวพึมพำในขณะหลับ:

“คุณชายเยี่ย”