ตอนที่ 2032
บทที่ 2033 ใช้ชีวิตโดดเด่น
October 21, 2026
เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว ท่าทีของอมตะชางเหม่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาพูดอย่างรวดเร็ว
“เจ้าหนู ถ้าต้าลี่ออกไปข้างนอกแล้วถูกคนอื่นจับได้ มันจะต้องสร้างปัญหาแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้น ผู้นำนิกายหยุนซานจะโทษพวกเรา..….”
เยี่ยชิวโบกมือขัดอมตะชางเหม่ยและยิ้ม “อย่ากังวล ถ้าพ่อตาของฉันโกรธ ฉันจะรับผิดชอบเต็มที่”
“ต้าลี่ ไปกันเถอะ!”
“รับทราบ!” วัวต้าลี่ตอบอย่างเคารพและเดินตามเยี่ยชิวออกไปจากห้อง
อมตะชางเหม่ยมองดูร่างของเยี่ยชิวที่ถอยหนี ขมวดคิ้วเล็กน้อยและคิดในใจว่า “มีบางอย่างผิดปกติ!”
“เจ้าหนูคนนี้มักจะระมัดระวังในการกระทำเสมอ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้ประมาทเลินเล่อขนาดนี้?”
“เขาไม่รู้เหรอว่า ถ้าคนอื่นรู้ว่าวัวต้าลี่เป็นปีศาจ ไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้นที่เดือดร้อน แต่แม้แต่ผู้นำหยุนซานเองก็ต้องเดือดร้อนด้วย”
“ถ้าฉันคิดได้แบบนี้ เจ้าหนูก็คงคิดเหมือนกัน แต่ทำไมเขาถึงยังทำแบบนี้อยู่ล่ะ?”
“เขาต้องการอะไรกันแน่?”
เมื่อเยี่ยชิวมาถึงประตู เขาหันกลับไป เห็นอมตะชางเหม่นยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ขมวดคิ้วราวกับว่าเขากำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่
เยี่ยชิวเร่งเร้า “ผู้เฒ่า คุณจะไปหรือไม่ไป? ถ้าคุณจะไป ก็รีบไปเถอะ อย่าชักช้า”
“มาแล้ว!” อมตะชางเหม่ยตอบรับและก้าวออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
ในขณะนั้น เยี่ยชิวพาอมตะชางเหม่ยและวัวต้าลี่ออกจากลานหลังบ้าน
เมื่อออกไปแล้ว ก็มีทางเดินสองทาง
ทั้งสองทางเป็นบันไดหินสีน้ำเงิน
ทางเดินหนึ่งนำไปสู่ห้องอภิปราย
โดยปกติแล้วหยุนซานจะอยู่ในห้องอภิปรายเพื่อจัดการกิจการของนิกาย และเขาจะฝึกฝนที่นั่นด้วย
เมื่อสามวันก่อน เมื่อเยี่ยชิวและคนอื่นๆ ไปที่ลานหลังบ้าน หยุนซีเป็นคนนำพวกเขาไปตามทางเดินนี้
ทางเดินนี้ มักจะไม่ค่อยมีผู้คน
เพราะทุกคนในนิกายดาบชิงอวิ๋นรู้ดีว่า ลานหลังบ้านเป็นที่พักอาศัยของผู้นำนิกายและนักบุญ หากไม่ได้รับอนุญาต ก็จะไม่มีใครมาที่นี่ได้
เส้นทางอื่นเป็นถนนสายหลัก ซึ่งสามารถลงเขาหรือไปยังยอดเขาและลานต่างๆ ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ได้
เนื่องจากเป็นถนนสายหลัก จึงหมายความว่าจะมีผู้คนมากขึ้น
“ผู้เฒ่า คุณคิดว่าเราควรไปทางไหน?” เยี่ยชิวถาม
“นั่นเป็นคำถามหรือเปล่า? แน่นอนว่าเราควรไปทางห้องอภิปราย” อมตะชางเหม่ยกล่าว “ทางนั้นมีคนน้อยกว่า และนอกจากนั้น มีเพียงสมาชิกระดับสูงของนิกายดาบชิงอวิ๋น เท่านั้นที่มีคุณสมบัติเข้าห้องอภิปราย”
“ฉันสังเกตเห็นว่า มีเวทีขนาดใหญ่ด้านนอกห้องอภิปราย เราแค่เดินเล่นไปรอบๆ เวที ไม่จำเป็นต้องเดินไกลเกินไป”
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “คุณไม่อยากไปดูที่อื่นเหรอ?”
อมตะชางเหม่ยถอนหายใจและตอบว่า “แน่นอนว่าฉันอยากไป แต่ฉันไม่อยากสร้างปัญหาให้กับผู้นำหยุนซาน”
เยี่ยชิวแซว “โอ้ ฉันไม่รู้เลยว่า ผู้เฒ่าเริ่มคิดถึงคนอื่นแล้วเหรอ?”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ผู้นำนิกายไม่ใช่ใครก็ได้ เขาเป็นพ่อตาของคุณ การไม่ทำให้เขาเดือดร้อนก็เท่ากับไม่ทำให้คุณเดือดร้อน เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว! ฉันเข้าใจแล้ว!” เยี่ยชิวหัวเราะ “เลิกพูดไร้สาระแล้วพวกคุณตามฉันมาเถอะ!”
หลังจากพูดจบ เยี่ยชิวก็ตรงไปตามถนนสายหลัก ก้าวลงบันไดหินสีน้ำเงิน
อมตะชางเหม่ยตกใจและเตือนเขาว่า “เจ้าหนู คุณกำลังไปตามถนนสายหลัก...…”
“ห้องอภิปรายเป็นเพียงวังที่พังทลาย ไม่มีอะไรน่าสนุกเลย เวทีข้างนอกก็ไม่มีอะไรเลย น่าเบื่อจัง! เนื่องจากเราอยู่ที่นิกายดาบชิงอวิ๋น เราจึงต้องชื่นชมความยิ่งใหญ่ของนิกายอันดับหนึ่งในตงฮวง คุณเห็นด้วยไหม?”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เจ้าหนู ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูด แต่ถ้ามีใครพบต้าลี่.….."
แม้ว่าวัวต้าลี่จะไม่ใช่คนฉลาดที่สุด แต่เขาก็เข้าใจถึงความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างมนุษย์กับปีศาจได้อย่างชัดเจน เมื่อเห็นท่าทางวิตกกังวลของอมตะชางเหม่ย เขาก็พูดกับเยี่ยชิวว่า “อาจารย์ ทำไมเราไม่ไปอยู่ลานหลังบ้านล่ะ?”
“เรามาไกลขนาดนี้แล้ว ทำไมกลับล่ะ?” เยี่ยชิวพูดกับทั้งสองคน “อย่ากังวลเลย ฉันจัดการทุกอย่างเอง”
“สำหรับปัญหา คุณคิดว่าฉันเป็นคนที่กลัวปัญหาหรือไง?”
“ไปกันเถอะ!”