บทที่ 204 กุมาร ไม่ได้รับให้มาเกิดใหม่

ในวอร์ดผู้ป่วย

มีความเงียบเกิดขึ้น

พวกเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน

ทันทีที่หลี่เจียฟู่เห็นทารก รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว และเขาถามด้วยความหวาดกลัว "สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ยังไง?"

"อ๋า... นี่มันสัตว์ประหลาดแบบไหนกัน?"

ชายหนุ่มตกใจมากจนกรีดร้องเสียงดัง ราวกับเห็นผี

สำหรับไป๋ปิง เธอค่อนข้างสงบ แต่ใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อยในเวลานี้ เธอถามเยี่ยชิว "นี่คือกุมารหรือเปล่า?"

"ใช่" เยี่ยชิวพยักหน้า

ทารกนั้นเป็นเด็กผู้ชายตัวหนึ่ง มีความยาวเพียงยี่สิบถึงสามสิบเซนติเมตรและมีน้ำหนักไม่เกินสี่กิโลกรัม ตัวของเขาเป็นสีดำ ราวกับว่าเขาถูกกลิ้งไปในถ่าน

ไม่เพียงเท่านั้น ใบหน้าของทารกยังเป็นสีม่วงอมเขียว และมีเขี้ยวสองเขี้ยวยาวสามเซนติเมตร

นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ทารกไม่มีตา

"ผู้อำนวยการหลี่ คุณทำงานในแผนกสูติศาสตร์มาหลายปีแล้ว และได้ทำคลอดเด็กหลายคน นี่คงเป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็นเด็กแบบวันนี้ใช่ไหม?" เยี่ยชิวกล่าว

"ใช่" หลี่เจียฟู่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ฉันเกรงว่า... เด็กคนนี้จะไม่รอดง่าย ๆ"

"คุณคิดผิดจริง ๆ พลังชีวิตของทารกผีนั้นเหนียวแน่นมาก ดูแลง่ายกว่าทารกแรกเกิดจำนวนมากที่มีน้ำหนักสี่หรือห้ากิโลกรัม"

"จริงเหรอ?"

หลี่เจียฟู่รู้สึกสงสัยเล็กน้อย และต้องการถามเยี่ยชิวอีกสองสามคำถาม แต่ทันใดนั้น เขาก็เห็นแม่มองมาที่เขา จึงปิดปากเขาทันที

"ผู้ ผู้อำนวยการหลี่ คุณช่วยพาฉันดูลูกน้อยหน่อยได้ไหมคะ?" ผู้เป็นแม่พูดช้า ๆ

หลี่เจียฟู่ลังเลเล็กน้อย เขากลัวว่ารูปร่างหน้าตาของทารกจะทำให้แม่ตกใจ เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิว และถามเยี่ยชิวว่าดวงตาของเด็กเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ให้เธอดูสิ ท้ายที่สุดแล้ว เธอเป็นแม่ของเด็ก และมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเด็กหน้าตาเป็นยังไง" จากนั้น เยี่ยชิวก็เตือนแม่ และพูดว่า "ทารกคนนี้แตกต่างจากเด็กทั่วไป คุณต้อง เตรียมจิตใจให้พร้อม"

"ค่ะ" ผู้เป็นแม่พึมพำเบา ๆ

หลี่เจียฟู่ห่อทารกผีไว้ในผ้าเล็ก ๆ แล้วมอบให้แม่

ผู้เป็นแม่เพียงแค่มองดู ก็มีใบหน้าซีดด้วยความกลัว

ผ่านไปประมาณสิบวินาที

ใบหน้าของผู้เป็นแม่กลับมาเป็นปกติ จากนั้นเธอพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียง อุ้มทารกจากมือของหลี่เจียฟู่ แล้วถามทั้งน้ำตาว่า "คุณหมอ ทำไมลูกของฉันหน้าตาแบบนี้คะ?"

เยี่ยชิวไม่ได้ปิดบังอะไร และพูดว่า "นี่คือกุมาร"

"กุมาร?"

ทั้งแม่และสามีของเธอไม่เข้าใจ

เยี่ยชิวอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับการก่อตัวของกุมารหลายประเภท หลังจากฟัง ทั้งแม่และสามีของเธอจึงเงียบลง

"คุณหมอคะ เด็กคนนี้สามารถเลี้ยงดูได้ไหม?" ผู้เป็นแม่ถาม "เขาเป็นเนื้อและเลือดของฉัน"

"ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่ผมขอเตือนคุณว่า ไม่ควรเลี้ยงพวกเขาดีที่สุด" เยี่ยชิวกล่าวว่า "เด็กผีไม่ควรมีอยู่ในโลก"

"ในสมัยโบราณ หลังจากกุมารเกิดมา เขาจะพบนักบวชลัทธิเต๋า หรือพระลัทธิเต๋าเพื่อปลิดชีวิตเด็กผี เด็กผีเกิดมาโดยไม่มีตา ตำนานเล่าว่า เมื่อรอดมาได้ ก็จะคอยมองหาดวงตาที่ดี นั่นคือการที่มันจะทำสิ่งอุกอาจได้มากมาย"

"นอกจากนี้ กุมารยังเกิดมาพร้อมกับชะตากรรมที่ไม่รู้จัก และจะทำลายญาติและเพื่อนรอบตัวพวกเขา"

ใบหน้าของแม่ซีดลง

"พูดอย่างนี้ หมายความว่าเราจะเลี้ยงเด็กคนนี้ไม่ได้เหรอ?" ชายหนุ่มถาม

เยี่ยชิวตอบว่า "ข้อเสนอแนะของผมคือไม่ควรเลี้ยง แต่ท้ายที่สุดแล้วคุณจะเลี้ยงเขาหรือไม่ คุณและภรรยาต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง"

แม่สามีและสามีคุยกันอยู่นาน

ในที่สุด พวกเขาก็ตัดสินใจได้

"คุณหมอ ผมกับภรรยาคุยกันว่าเราไม่อยากเลี้ยงลูกคนนี้แล้ว เราควรทำยังไงต่อไปครับ?" ชายหนุ่มถาม

"หากคุณแน่ใจว่าไม่ต้องการรับเลี้ยง คุณต้องกรอกคำประกาศการละทิ้งไว้ก่อน"

เยี่ยชิวส่งสายตาให้หลี่เจียฟู่ คนหลังเข้าใจ และออกไปเอาเอกสารการละทิ้งการอุปการะบุตร เพื่อให้แม่และสามีของพวกเขาลงนาม