บทที่ 203 เรื่องที่น่ากลัว

"เด็กกุมาร?"

ไป๋ปิงและหลี่เจียฟู่มองหน้ากัน

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเรื่องนี้

"เสี่ยวเยี่ย กุมารอะไรกัน?" หลี่เจียฟู่ถามอย่างสงสัย

เยี่ยชิวตอบว่า "ในโลกนี้ มีเด็กผีอยู่สามประเภท"

"ข้อแรกคือ แม่เคยทำแท้ง เพราะทารกในครรภ์ยังประกอบเซลล์ได้ไม่ครบหรือประกอบเซลล์ได้ไม่นาน ดวงวิญญาณของทารกในครรภ์จึงไม่ถูกรวบรวมไว้ที่ยมโลก ดวงวิญญาณของทารกในครรภ์ที่ตายไปแล้วนั้น เป็นอมตะและแปรสภาพไป กลายเป็นผี และซ่อนตัวอยู่ข้างแม่"

"เมื่อแม่ตั้งท้องอีกครั้ง ผีตัวน้อยนี้จะเข้ามาครอบงำร่างกายของทารกใหม่เพื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นของแม่"

"แม่จะต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดท้องจนทนไม่ไหว เนื่องจากมีวิญญาณชั่วร้ายเข้าสู่ร่างกายของเธอ จากนั้นจึงค่อย ๆ กลายเป็นบ้า และในที่สุดก็กลายเป็นผู้ป่วยทางจิต"

"ทารกผีประเภทที่สอง หมายถึงผีตัวน้อยในยมโลกที่กระทำความผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ กลับชาติมาเกิด และมาเกิดอีกครั้ง"

"มีอีกทฤษฎีหนึ่งที่ว่า วิญญาณซึ่งแต่เดิมอยู่ในอาณาจักรสัตว์ บังเอิญได้เข้าสู่การเกิดใหม่ในอาณาจักรมนุษย์ และถูกพระเจ้าสาปแช่ง เรียกอีกอย่างว่ากุมาร"

หลังจากที่หลี่เจียฟู่ฟังแล้ว เขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เสี่ยวเยี่ย ตอนนี้เป็นศตวรรษที่ 21 แล้ว ทำไมนายถึงยังฝึกฝนไสยศาสตร์อยู่?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้อำนวยการหลี่ครับ มีบางสิ่งที่คุณอยากจะเชื่อว่ามีอยู่มากกว่าการไม่มีอยู่จริง"

"นายจะเชื่อก็เชื่อไปนะ แต่ฉันไม่เชื่ออยู่ดี" หลี่เจียฟู่หันไปหาไป๋ปิง แล้วพูดว่า "รองคณบดีไป๋ เรามาพยายามโน้มน้าวสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยให้ลงนามโดยเร็วกันเถอะ"

ไป๋ปิงยังคงเงียบ

หลี่เจียฟู่กล่าวต่อว่า "อาการของผู้ป่วยวิกฤตมาก และจะสายเกินไปหากเราไม่ทำการผ่าตัด"

"เยี่ยชิว นายมีความคิดบ้างไหม?" ไป๋ปิงถาม

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าทฤษฎีเกี่ยวกับทารกผีนั้นไร้สาระเกินไป แต่เธอก็ยังคงอยากจะเชื่อเยี่ยชิวโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยชิวถามไป๋ปิงว่า "คุณกำลังถามถึงแม่หรือลูกผีในท้องของเธอ?"

"แน่นอน ฉันกำลังพูดถึงแม่" ไป๋ปิงกล่าวว่า "ผู้เชี่ยวชาญด้านสูติศาสตร์ได้ตรวจสอบแล้ว และทารกในท้องของเธอเสียชีวิตแล้ว..."

"เด็กยังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่" เยี่ยชิวพูดก่อนที่ไป๋ปิงจะพูดจบ

"ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?" ไป๋ปิงตกตะลึง และมองไปที่หลี่เจียฟู่

หลี่เจียฟู่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย และพูดว่า "เสี่ยวเยี่ย นายหมายถึงอะไร? นายกำลังตั้งคำถามกับผลการทดสอบของเราเหรอ?"

"ฉันได้ตรวจแม่กับผู้เชี่ยวชาญหลายคนในแผนกสูติศาสตร์ และผลปรากฏว่าหัวใจของทารกหยุดเต้นแล้ว"

"ถ้านายไม่เชื่อ ฉันสามารถแสดงรายงานการตรวจสอบให้นายได้ดู"

"ผู้อำนวยการหลี่ ผมไม่ได้สงสัยผลการตรวจของคุณ สาเหตุที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เป็นเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์ผีเด็ก"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เด็กผีแตกต่างจากเด็กทั่วไป เด็กผีสามารถอยู่รอดได้ แม้ว่าหัวใจจะหยุดเต้นก็ตาม"

"มันเป็นไปไม่ได้ ฉันฝึกสูติศาสตร์มาหลายปีแล้ว และฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน สถานการณ์แบบที่นายพูดนั้นไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย"

หลี่เจียฟู่ไม่เชื่อคำพูดของเยี่ยชิว ในความเป็นจริงเขายังคงดุเยี่ยชิวที่พูดเรื่องไร้สาระด้วย

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้อำนวยการหลี่ มีหลายสิ่งในโลกที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์ เช่น อารยธรรมซานซิงตุ่ย เหตุการณ์เหนือธรรมชาติในเมืองต้องห้าม เหตุการณ์รถบัสปักกิ่ง หรืออื่น ๆ ..."

"นี่แตกต่างออกไป" หลี่เจียฟู่ขัดจังหวะเยี่ยชิว และกล่าวว่า "สิ่งที่เรากำลังคุยกันตอนนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่และเด็ก และการแพทย์ของมนุษย์ ฉันทำงานด้านสูติศาสตร์มาเกือบทั้งชีวิต ฉันไม่รู้ความรู้พื้นฐานทางการแพทย์ด้วยซ้ำ การเต้นของหัวใจของเด็กหายไปแล้ว ในทางการแพทย์ หมายถึง ไม่มีการเคลื่อนไหวของทารกในครรภ์ แล้วเขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?"

เขาเกือบจะพูดกับเยี่ยชิวว่า คุณเป็นสูติแพทย์หรือฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้กันแน่?

เยี่ยชิวยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า "ผู้อำนวยการหลี่ ผมไม่ได้สงสัยเกี่ยวกับระดับการรักษาพยาบาลของคุณ แต่เด็กผีนั้นแตกต่างจากเด็กทั่วไปจริง ๆ"

"เยี่ยชิว ถ้าทารกยังมีชีวิตอยู่อย่างที่นายพูด มีอะไรที่นายสามารถทำได้เพื่อให้แน่ใจว่า ทั้งทารกและแม่ปลอดภัยดี" ไป๋ปิงถามอีกครั้ง

เยี่ยชิวพยักหน้า "ผมมีวิธี"

"งั้นลงมือเลย" ไป๋ปิงตัดสินใจทันที