ตอนที่ 2039
บทที่ 2040 การยินยอมจากท่านพ่อตา
October 21, 2026
หยุนซานโกรธจนหน้าซีดไปหมด จึงกล่าวว่า "เอาล่ะ เยี่ยฉังเซิง ข้ายังไม่ได้ตำหนิเจ้า แต่เจ้ากลับตำหนิข้า เจ้าช่างกล้าหาญนัก!"
เยี่ยชิวไม่กลัว จึงถามกลับว่า "อย่างไรขอรับ พ่อตาคิดว่าสิ่งที่ข้าพูดผิดหรือ?"
“ความเห็นอกเห็นใจไม่นำไปสู่การทหาร ความชอบธรรมไม่นำไปสู่การค้าขาย ความเมตตาไม่นำไปสู่การปกครอง ความมีน้ำใจไม่นำไปสู่ราชการ อารมณ์ไม่ก่อให้เกิดกิจการ”
“ท่านพ่อตา ประโยคนี้ท่านคงเคยได้ยิน?”
หยุนซานจ้องไปที่เยี่ยชิว แล้วแอบดด่าอยู่ในใจ “เจ้าหนูนี่ กล้าดีอย่างไรมาสั่งสอนข้าวะ ช่างน่ารังเกียจ!”
หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของเยี่ยชิวกับผู้อาวุโสสูงสุด หยุนชานคงจะทุบตีเยี่ยชิวก่อน แล้วจึงให้เหตุผลกับเยี่ยชิว
“เจ้าหนูนี้พูดจาเฉียบแหลมมาก ข้าตามไม่ไหว ข้าต้องเป็นคนเริ่มก่อน”
“ไม่เช่นนั้น จากนี้ไปข้าที่เป็นพ่อตา คงจะอยู่ภายใต้การควบคุมเขา?”
หยุนชานคิดถึงเรื่องนี้ แล้วก่นเสียงดัง "เยี่ยฉังเซิง ข้าบอกเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าออกจากสวนด้านหลัง เหตุใดเจ้าไม่ฟังล่ะ"
“ไม่เป็นไรหากเจ้าไม่ฟัง เหตุใดเจ้าจึงอยากเอาเผ่าปีศาจนี้ออกไปโอ้อวด?”
“อย่าว่าแต่ผยองเลย ทำไมคุณถึงปะทะกับผู้อาวุโส?”
“หรือเจ้าไม่จริงจังกับข้าเลย?”
เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง "พ่อตา เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ลูกเขยทำทุกอย่างเพื่อเจ้า ... "
"เพื่อข้า?" หยุนชานหัวเราะเยาะ "เจ้ารู้ไหมว่าเผ่าปีศาจจะสร้างปัญหาให้กับข้ามากแค่ไหนหากปรากฏที่นี่"
เยี่ยชิวยิ้ม แล้วพูดว่า "ตอนนี้ก็ไม่ได้มีปัญหาใช่ไหม?"
"เจ้า——" หยุนชานโกรธจนพูดไม่ออก ก่อนจะพูดต่อว่า "แม้ว่าเรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขชั่วคราว แต่ผู้อาวุโสเหล่านั้นจะไม่ปล่อยมันไปอย่างแน่นอน"
“เพราะเหตุนี้ข้าถึงบอกว่าพ่อตาท่านใจดีเกินไป” เยี่ยชิวกล่าว "พูดตามตรง เหตุผลที่ข้าทำตัวให้มีชื่อเสียงก็เพื่อหลอกล่องูออกไป ยังรูของมัน”
“เป้าหมายที่แท้จริงของข้าคือเฉินเป่ยโต่ว”
“ข้าอยากจะช่วยท่านกำจัดเขา”
“แต่ข้าก็คิดไม่ถึงเลยว่า นอกจากเฉินเป่ยโต่วแล้ว เขายังดึงดูดผู้อาวุโสมากมายอีกด้วย”
“ท่านพ่อตา พูดตามตรง เมื่อข้าได้เห็นผู้มีอำนาจทั้งแปด ข้าตกใจมาก ข้าคิดว่าเจ้ากำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันตก…”
ดวงตาของหยุนชานเบิกกว้าง "เจ้าพูดดีดีได้หรือไม่?"
“เขยพูดจาไร้ศีลธรรม พ่อตาอย่าตำหนิข้าเลย” เยี่ยชิวยิ้มและพูดต่อ "ผู้อาวุโสทั้งแปด ไว้ทุกข์ให้เฉินเทียนมิ่งจริงๆ เจ้ารู้หรือไม่ ว่าผู้อาวุโสนิกายดาบชิงอวิ๋น ไม่รู้ว่า ใช่ทาสของตระกูลเฉินหรือไม่ "
แสงเย็นวาบในดวงตาของหยุนซาน
เหตุผลที่เขาตบหน้าผู้อาวุโสที่เจ็ดก่อนหน้านี้ ก็เพราะมันทำให้เขาไม่มีความสุขที่เห็นผู้อาวุโสเหล่านั้นสวมผ้ากระสอบและมีความกตัญญู
“พ่อตา เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนั้นข้ารู้สึกอย่างไร”
“เห็นผู้เฒ่าทั้งแปดสวมผ้ากระสอบและไว้ทุกข์ ข้าไม่โกรธเลย ข้าแค่รู้สึกเสียใจแทนเจ้า”
เยี่ยชิวกล่าวว่า "ผู้อาวุโสเหล่านั้นสมรู้ร่วมคิดกับ เฉินเป่ยโต่ว แต่เจ้ายังต้องการที่จะสุภาพต่อพวกเขาเพื่อเห็นแก่สถานการณ์โดยรวมของนิกายดาบชิงอวิ๋น มันยากที่จะจินตนาการว่าเจ้าต้องทนทุกข์ทรมานมากเพียงใดเบื้องหลังสิ่งเหล่านี้"
“ในฐานะผู้ชาย ข้าเข้าใจความยากลำบากของเจ้าเป็นอย่างดี”
“ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้มันยากสำหรับเจ้าจริงๆ”
หยุนชานรู้สึกสะเทือนใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนว่าเขาได้พบเนื้อคู่แล้ว
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาได้อดทนต่อความอัปยศอดสูต่อนิกายดาบชิงอวิ๋น มากเสียจนในสายตาของผู้อื่น เขาเป็นหัวหน้าสำนักที่ขี้ขลาดและไร้ความสามารถ
แต่ใครจะรู้ได้อย่างไรว่านิกายดาบชิงอวิ๋นกำลังทุกข์ทรมานจากปัญหาทั้งภายนอกและภายใน ถ้าหยุนซานไม่ทนต่อความอัปยศอดสูและแบกรับภาระอันหนักหน่วง นิกายดาบชิงอวิ๋นคงถูกทำลายไปนานแล้ว