บทที่ 2041 การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

จิ่วเจี้ยนเซียนเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวหยุนซาน เขาก็รู้สึกตกตะลึงเพราะเขาไม่ได้รู้สึกถึงความคมชัดและแข็งแกร่งเช่นนี้จากตัวหัวหน้าสำนักมานานหลายปีแล้ว

ทันใดนั้น เหงื่อเย็นก็ชุ่มหลังของเขา

"เรื่องที่ฉันสั่งนายไป จัดการได้เป็นอย่างไรบ้าง?" หยุนซานถาม

จิ่วเจี้ยนเซียนตอบด้วยความเคารพว่า: "ขอรายงานหัวหน้าสำนัก ผมได้จัดเตรียมตามที่ท่านสั่งไว้แล้ว"

"ผมได้คัดเลือกศิษย์หนุ่มที่มีศักยภาพจำนวนหนึ่งหมื่นคน ซึ่งสามารถถอนตัวออกไปได้ทุกเมื่อ"

"ทางบ้านตระกูลเฉินนั้น ตอนนี้ซูเจี้ยนเซียนและฮว่าเจี้ยนเซียนคอยจับตาดูอยู่"

"ดีมาก" หยุนซานกล่าว "วันนี้เยี่ยฉังเซิงได้ทดลองบางสิ่ง และพวกเฉินเป่ยโต่วย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ถ้าฉันคาดไม่ผิด ภายในเจ็ดวัน พวกเขาจะมาหาฉันเพื่อเรียกร้องคำอธิบาย"

"ครั้งนี้ ฉันตัดสินใจจะไม่ทนอีกต่อไป"

"หากพวกเขายังกล้าทำเหมือนไม่เห็นค่าฉัน ฉันจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด"

จิ่วเจี้ยนเซียนตกใจและพูดว่า: "ท่านหัวหน้าสำนัก เมื่อกี้ท่านยังบอกเยี่ยฉังเซิงว่าผู้อาวุโสเหล่านั้นไม่ควรตาย แล้วทำไมท่านถึงเปลี่ยนใจ?"

หยุนซานกล่าวว่า: "ฉันไม่อยากให้เยี่ยฉังเซิงก่อเรื่อง ดังนั้นฉันจึงพูดแบบนั้นเพื่อให้เขาสงบสักพัก"

"พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่กล้าที่จะกำจัดเฉินเป่ยโต่วและพวกของเขา"

"แต่วันนี้ ฉันกลับเห็นบางอย่างที่แตกต่างจากตัวเยี่ยฉังเซิง"

"แม้พลังฝึกของเขาจะต่ำมาก แต่เขาก็กล้าท้าทายเฉินเป่ยโต่ว และกล้าต่อกรกับสำนักหยินหยางโดยไม่เกรงกลัวสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์และสำนักปู่เทียน... เมื่อเปรียบเทียบกับเขาแล้ว ฉันช่างอ่อนแอมาก"

จิ่วเจี้ยนเซียนกล่าวว่า: "ท่านหัวหน้าสำนัก ท่านไม่เหมือนเยี่ยฉังเซิง"

"ท่านเป็นหัวหน้าสำนักของตงฮวง ซึ่งเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ ในทุกการกระทำของท่านต้องคิดถึงสำนัก แต่เยี่ยฉังเซิงเป็นคนโดดเดี่ยว ไม่มีอะไรจะเสีย เขาไม่ต้องกลัวอะไรเลย นั่นจึงทำให้เขากล้าทำอะไรโดยไม่ลังเล"

"ท่านหัวหน้าสำนัก การที่ท่านคิดจะสังหารผู้อาวุโสทั้งสิบ ผมคิดว่าท่านควรพิจารณาอีกครั้ง"

จิ่วเจี้ยนเซียนเตือนว่า: "ผู้อาวุโสทั้งสิบ แม้คนที่อ่อนที่สุดก็เป็นถึงปราชญ์ที่แข็งแกร่ง ท่านคนเดียวไม่สามารถสู้กับพวกเขาได้ แม้ว่าท่านจะมีวิธีสังหารพวกเขา แต่ก็ยังไม่ควรลงมือตอนนี้"

"ผู้อาวุโสสูงสุดได้รับบาดเจ็บสาหัส ในตอนนี้เรากำลังต้องการกำลังคนอยู่ จึงจำเป็นต้องเก็บพวกเขาไว้เพื่อร่วมต่อสู้กับพันธมิตรห้าสำนัก"

หยุนซานกล่าวว่า: "ก่อนหน้านี้ฉันไม่ลงมือกับพวกเขา เพราะสองเหตุผล หนึ่งคือพลังของเฉินเป่ยโต่วสูงกว่าฉัน ฉันไม่มีความสามารถที่จะต่อกรกับพวกเขาได้"

"เหตุผลที่สองคือสำนักดาบชิงอวิ๋นกำลังเผชิญกับวิกฤตมากมาย โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพันธมิตรห้าสำนัก ฉันมีแรงกดดันมากเกินไป จึงจำเป็นต้องพึ่งพาพวกเขาเพื่อแบ่งเบาภาระ"

"แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว"

"พลังฝึกของเฉินเป่ยโต่วตกต่ำลง ฉันจึงไม่เกรงกลัวเขาอีกต่อไป"

"นอกจากนี้สำหรับผู้อาวุโสอีกเก้าคน พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับฉัน หากวันหนึ่งเราต้องต่อสู้กับพันธมิตรห้าสำนัก พวกเขาอาจจะไม่ยอมช่วยฉันด้วยซ้ำ"

"ฉันทนพวกเขามานานหลายปี หากพวกเขายังไม่รู้จักถ่อมตน ฉันจะสังหารพวกเขาทั้งหมดก่อนที่พันธมิตรห้าสำนักจะบุกโจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋นของเรา"

“ต้องจัดการภายในให้เรียบร้อยก่อน จึงจะปราบศัตรูภายนอกได้!”

ในดวงตาของหยุนซานปรากฏแววตาเย็นเยียบแฝงเจตนาฆ่า

"จิ่วเจี้ยนเซียน ในสามวันนี้ นายรับผิดชอบดูแลกิจการของสำนักทั้งหมด อย่าให้ใครมารบกวนฉัน ออกไปได้!"

"รับทราบครับ!" จิ่วเจี้ยนเซียนตอบรับและออกจากตำหนัก

หยุนซานสะบัดแขนเสื้อ ปกคลุมตำหนักด้วยพลังคุ้มครอง จากนั้นจึงหยิบดาบเทพออกมา

......

เมื่อกลับมาที่ลานหลังบ้าน

เยี่ยชิวรีบสั่งเจ้าวัวต้าลี่ทันทีว่า: "ต้าลี่ ในพวกเรานั้น คุณคือผู้ที่มีพลังฝึกสูงสุด ในช่วงนี้คุณต้องคอยจับตาดูไว้ดี ๆ เฉินเป่ยโต่วคงไม่ปล่อยพวกเราไปง่ายๆแน่ๆ"

"อืม" เจ้าวัวต้าลี่พยักหน้ารับ

เยี่ยชิวหันไปพูดกับอมตะชางเหม่ยว่า: "ตาแก่ ในช่วงนี้คุณเตรียมค่ายกลฆ่าไว้เยอะๆ เผื่อว่าเราอาจต้องใช้ในเวลาใดเวลาหนึ่ง"

"ได้" อมตะชางเหม่ยตอบตกลงทันที