บทที่ 2045 การบูชายัญคนหนึ่งแสนคน

"เกิดอะไรขึ้น?"

อู่จี๋เทียนจุน ตกใจจนสะดุ้ง ใบหน้าแสดงความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นี่เป็นครั้งที่สองนับตั้งแต่เขาบรรลุขั้นปราชญ์ที่ได้เจอสถานการณ์เช่นนี้

ครั้งก่อนก็ในตอนที่เขาตามล่าเยี่ยชิวและโจมตีเผ่าปีศาจ ขณะที่อยู่ๆ ก็มีดอกบัวเขียวพุ่งออกมาจากโลงศพทองคำ แปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งดาบมหาศาล จนเกือบจะสังหารเขาลงได้

ตอนนั้น อู่จี๋เทียนจุนตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ขนลุกชันเต็มหลังและสุดท้ายก็หนีไปด้วยความรีบเร่ง

"หรือว่า จะมีผู้แข็งแกร่งระดับไร้เทียมทานบุกเข้ามาในสำนักหยินหยาง?"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ อู่จี๋เทียนจุนก็รีบก้าวออกจากตำหนักทันที

ใครจะรู้ว่า ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกจากประตูวิหาร "ตูม!" เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

อู่จี๋เทียนจุน รีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเมฆฟ้าคำรามปกคลุมบนท้องฟ้าเหนือหัวเป็นวงกว้างนับหมื่นลี้ บรรยากาศอึดอัดปกคลุมไปทั่วฟ้า

“นี่มัน... สวรรค์ลงโทษของปราชญ์!”

อู่จี๋เทียนจุน เพิ่งเข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้รู้สึกขนลุก เพราะสวรรค์ลงโทษของปราชญ์นั้นเต็มไปด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน

“ฟู่”

อู่จี๋เทียนจุน ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่แล้วเขาก็รู้สึกสงสัย

“แปลก ใครกันที่กำลังบรรลุขั้นนี้?”

อู่จี๋เทียนจุนจ้องมองท้องฟ้า เห็นว่าที่ศูนย์กลางของเมฆฟ้าคำรามนั้นมีวังวนขนาดใหญ่ ซึ่งตรงกับตำแหน่งของสำนักหยินหยางพอดี

“ดูท่าจะเป็นคนของสำนักหยินหยางเรานี่แหละ”

“แต่ผู้แข็งแกร่งที่มีพลังบรรลุขั้นปราชญ์ล้วนตายหมดแล้วนี่นา”

สีหน้าของอู่จี๋เทียนจุนเปลี่ยนไป: “หรือจะมีใครบางคนกำลังจะบรรลุขั้นนี้ในพื้นที่ของสำนักหยินหยางเรา เพื่อจะใช้พลังสวรรค์ลงโทษทำลายสำนักหยินหยางเรา?”

ตูม!

ในขณะนั้นเอง เสียงฟ้าร้องอันมหึมาก็ขัดจังหวะความคิดของอู่จี๋เทียนจุน

เห็นแต่เพียงสายฟ้าสาดส่องลงมาราวกับมังกรยักษ์เชื่อมต่อระหว่างฟ้าดิน สุดจะน่าเกรงขามราวกับสายน้ำแห่งสรวงสวรรค์ไหลหลั่งลงมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด น่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุด

พื้นที่ที่พลังแห่งสวรรค์ลงโทษผ่านไปนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกทำลาย สายฟ้าสว่างจ้าปกคลุมทุกตารางนิ้วของอาณาบริเวณ เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างล้นพ้น

ในชั่วขณะนั้นเอง เหล่าศิษย์ของสำนักหยินหยางทุกคนต่างหมอบลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด

“ไม่ดีแล้ว!”

อู่จี๋เทียนจุนเองก็เป็นถึงนักปราชญ์ขั้นราชา จึงรู้ดีว่าสวรรค์ลงโทษของปราชญ์นั้นน่ากลัวเพียงใด ภายใต้พลังอันมหาศาลของสวรรค์ลงโทษเช่นนี้ สำนักหยินหยางอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป สองมือของอู่จี๋เทียนจุน เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พลังหยินหยางแผ่ออกมาจากร่างของเขา

ในชั่วพริบตา ค่ายกลผู้พิทักษ์ที่ก่อตัวจากพลังหยินหยางก็ปรากฏขึ้น ครอบคลุมสำนักหยินหยางทั้งสำนัก

ถึงตอนนี้ พลังอันน่าเกรงขามของสวรรค์ลงโทษถูกกั้นไว้ภายนอก

"ฉันผู้สูงส่งต้องรีบหาผู้ที่กำลังผ่านด่านสวรรค์ลงโทษให้เจอโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นแม้จะมีค่ายกลผู้พิทักษ์ป้องกัน สำนักหยินหยางก็คงยากที่จะรอดพ้นได้"

อู่จี๋เทียนจุนคิดเช่นนั้นและเตรียมที่จะออกค้นหาผู้ที่กำลังบรรลุขั้น ทันใดนั้น ร่างของใครบางคนพุ่งออกจากค่ายกลผู้พิทักษ์ด้วยความเร็วสูง ขึ้นไปเผชิญหน้ากับสวรรค์ลงโทษบนฟากฟ้า

"เฟิงว่านหลี่!"

อู่จี๋เทียนจุน มองเห็นผู้ที่กำลังผ่านด่านสวรรค์ลงโทษด้วยความตกตะลึง

เฟิงว่านหลี่ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักหยินหยาง!

เขาเคยเป็นมือขวาที่เก่งกาจที่สุดของอู่จี๋เทียนจุน และยังเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่สนิทที่สุดของเขา ซึ่งเก็บตัวฝึกวิชาอยู่นานหลายปี

ไม่คาดคิดเลยว่า การกลับมาครั้งนี้จะสร้างความปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้

ความกังวลบนใบหน้าของอู่จี๋เทียนจุนหายไปทันที กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดีแทน

“หากสำนักหยินหยางของเรามีนักปราชญ์ราชาเพิ่มขึ้นมาอีกคน ต่อให้สำนักจะถูกทำลายด้วยสวรรค์ลงโทษ ก็ไม่สำคัญอะไร!”

ตูม!

กระแสสายฟ้าร้อนแรงโหมกระหน่ำกลบเฟิงว่านหลี่จมอยู่เบื้องล่าง ไม่รู้ว่าสายฟ้ากี่สายที่ผ่าลงบนร่างของเขา มีเพียงเลือดที่กระจายตัวอยู่กลางอากาศและกระดูกที่กระเด็นกระจาย

“สวรรค์ลงโทษของปราชญ์ราชานั้น แข็งแกร่งกว่าสวรรค์ลงโทษเมื่อบรรลุขั้นชำระบริสุทธิ์นับร้อยเท่า”

“ผู้มีพรสวรรค์นับไม่ถ้วนล้มเหลวในการผ่านมัน”

“น้องเฟิง นายต้องอดทนให้ได้นะ!”

อู่จี๋เทียนจุนมองดูเฟิงว่านหลี่ที่กำลังเผชิญสวรรค์ลงโทษด้วยความเงียบงัน มือของเขากำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ถึงขั้นที่เขารู้สึกตื่นเต้นมากกว่าตอนที่ตัวเองผ่านสวรรค์ลงโทษเสียอีก

เพราะในขณะนี้ สำนักหยินหยางขาดแคลนผู้มีพรสวรรค์อย่างมาก เหล่าบุตรเทพที่เขาเคยฝึกมาก็ล้วนตายสิ้น บุตรนักบุญก็มอดม้วย เหล่าผู้อาวุโสก็ล้มตายจนหมดสิ้นเหลือเพียงเฟิงว่านหลี่เท่านั้น