บทที่ 2046 หากฉันไม่อนุญาต แม้แต่สวรรค์ก็ไม่กล้าพรากนายไป

"เกือบสำเร็จอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าผลจะเป็นแบบนี้!”

อู่จี๋เทียนจุนมองดูร่างของเฟิงว่านหลี่ที่ดำเป็นถ่านไร้ชีวิตในอากาศด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

เพื่อช่วยเฟิงว่านหลี่ในการผ่านด่านสวรรค์ เขาได้มอบสุดยอดโอสถศักดิ์สิทธิ์และยังใช้ชีวิตของศิษย์แสนคน จากสำนักหยินหยางเป็นเครื่องบูชา แต่ผลที่ได้กลับทำให้อู่จี๋เทียนจุนไม่อาจยอมรับได้

“อ๊าาาา!”

อู่จี๋เทียนจุนแหงนหน้าร้องคำรามด้วยความโกรธ

“ปัง!”

ในตอนนั้น ร่างของเฟิงว่านหลี่ที่ดำเป็นถ่านก็ตกลงมาจากอากาศลงบนพื้นตรงๆ

"ฉันใช้ชีวิตคนแสนคนช่วยนาย นายไม่อาจตายได้!"

"เฟิงว่านหลี่! ตื่นขึ้นมา!"

อู่จี๋เทียนจุนตะโกนด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ป๊อ～”

ทันใดนั้น ร่างที่ดำเป็นถ่านของเฟิงว่านหลี่ก็ขยับเล็กน้อย

"หือ? ไม่ตาย? ฮ่าฮ่าฮ่า..." อู่จี๋เทียนจุนเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ก็รู้สึกดีใจอย่างล้นหลาม

เฟิงว่านหลี่ไม่ตาย นั่นหมายความว่าเขาผ่านการลงทัณฑ์สวรรค์สำเร็จ สำนักหยินหยางจะมีผู้แข็งแกร่งระดับนักปราชญ์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

อย่างไรก็ตาม หลังจากร่างของเฟิงว่านหลี่ขยับครั้งนั้น เขาก็ไม่เคลื่อนไหวอีกเลย

"น้องเฟิง!"

อู่จี๋เทียนจุนก้าวมาข้างหน้าเฟิงว่านหลี่เพื่อพยุงเขาขึ้น แต่ทันใดนั้นก็พบว่าเฟิงว่านหลี่หมดสติไปแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ผ่านการเผชิญเคราะห์กรรมสำเร็จแล้ว ทำไมถึงยังหมดสติ?"

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน เมื่อผ่านการเผชิญเคราะห์กรรมแล้วมักจะมีสองผลลัพธ์ อย่างแรกคือเผชิญเคราะห์กรรมสำเร็จและความสามารถเพิ่มขึ้น อีกอย่างคือเผชิญเคราะห์กรรมล้มเหลวและจบลงด้วยความตาย

แต่สำหรับเฟิงว่านหลี่ที่ผ่านเคราะห์สำเร็จแล้วกลับตกอยู่ในอาการหมดสติแบบนี้ อู่จี๋เทียนจุนยังไม่เคยพบมาก่อน

เขายื่นมือขวาแตะลงที่กลางกระหม่อมของเฟิงว่านหลี่ เพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา

"อืม... ได้รับบาดเจ็บจากเต๋างั้นหรือ?"

สีหน้าของอู่จี๋เทียนจุนเปลี่ยนไป

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน การได้รับบาดเจ็บจากเต๋านั้นยากที่จะรักษา แม้ว่าเฟิงว่านหลี่จะสามารถผ่านเคราะห์กรรมทั้งเก้าครั้งได้สำเร็จ แต่ในตอนนี้เขาเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย และจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วยาม

อู่จี๋เทียนจุนไม่รีรอแม้แต่น้อย เขารีบปล่อยพลังชี่แท้ออกมา

ทันใดนั้น พลังชี่แท้อันแข็งแกร่งก็ไหลออกจากฝ่ามือของเขาเข้าสู่กลางกระหม่อมของฟงว่านหลี่ ไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดสาย

แต่ไม่คิดว่า มันกลับไม่ได้ผลเลย

จากนั้น อู่จี๋เทียนจุนก็ถอนมือกลับอย่างรวดเร็ว และหยิบยาเซียนชั้นเลิศเม็ดหนึ่งออกมา ก่อนจะป้อนเข้าปากเฟิงว่านหลี่

เฟิงว่านหลี่กินยาเซียนชั้นเลิศเข้าไป แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

อู่จี๋เทียนจุนเริ่มโกรธและหยิบยาเซียนชั้นเลิศออกมาอีกสิบเม็ด แล้วป้อนใส่ปากเฟิงว่านหลี่ทั้งหมด

เฟิงว่านหลี่กินยาเซียนทั้งหมดแล้ว แต่บาดเจ็บจากเต๋าไม่เพียงไม่ทุเลาลง เขายังไม่ฟื้นขึ้นมาจากอาการหมดสติด้วยซ้ำ

อู่จี๋เทียนจุนจึงหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมา และหยดของเหลวสีแดงดั่งน้ำค้างลงบนปลายนิ้ว แล้วสะบัดให้มันเข้าสู่ปากของเฟิงว่านหลี่

ผ่านไปไม่กี่วินาที

"แค่ก แค่ก..."

เฟิงว่านหลี่ไอออกมาพร้อมกับเลือด ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง

สีหน้าของอู่จี๋เทียนจุนแสดงความดีใจ ถามขึ้นว่า "น้องเฟิง รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เฟิงว่านหลี่ตอบอย่างอ่อนแรงว่า "ท่านเจ้าสำนัก...ฉัน...ฉันกำลังจะตาย..."

อู่จี๋เทียนจุนทำหน้าจริงจัง "น้องเฟิง อย่าพูดเหลวไหล เราสองพี่ยังต้องร่วมมือกันกวาดล้างตงฮวงอยู่"

"เจ้าสำนัก ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเต๋า ชีวิตฉันคงอยู่ได้ไม่นาน ฉันคงไม่สามารถติดตามท่านเจ้าสำนักไปกวาดล้างตงฮวงได้อีกแล้ว" เฟิงว่านหลี่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า "ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง"

"สิ่งที่นภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตนี้ คือการที่ได้ยอมรับเจ้าสำนักเป็นพี่ใหญ่"

"พี่ใหญ่ ฉันหวังว่าในวันครบรอบการจากไปของฉัน คุณจะมาเยี่ยมหลุมศพฉัน มาพูดคุยกับฉัน..."