บทที่ 2056 ละทิ้งความเพ้อฝัน เตรียมพร้อมกับการต่อสู้ครั้งใหญ่

"เยี่ยฉังเซิงมาถึงแล้วหรือ?"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินได้ยินคำพูดจากคนรับใช้ ในตอนแรกเขาก็รู้สึกประหลาดใจ แต่ต่อมาก็ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า

"ฮึม เดิมทีฉันตั้งใจจะไปหาพวกมัน แต่ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะมาหาถึงที่นี่เอง"

"หรือว่านี่คือสิ่งที่คนเขาเรียกว่าหาที่ตายเอง?"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างหัวเราะกันลั่น

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

คนรับใช้ถามว่า "ท่านผู้อาวุโส จะให้พวกเขาเข้ามาไหมครับ?"

"แน่นอน" ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตอบ ก่อนจะใช้มือจัดวางค่ายสังหารไว้ในห้องโถงไว้ทุกข์ แล้วกลับไปนั่งที่ตำแหน่งของตน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ที่นี่ถูกฉันกางตาข่ายเทียนหลัวตี้เอาไว้แล้ว วันนี้พวกมันไม่มีทางหนีรอดไปได้"

"เมื่อพวกมันเข้ามา ฆ่าพวกที่ต้องฆ่า จับพวกที่ต้องจับ ไม่ต้องเสียเวลาเจรจากับพวกมัน"

"เข้าใจไหม?"

เฉินฝานและเหล่าผู้อาวุโสทั้งเก้าตอบพร้อมกัน "เข้าใจครับ!"

……

ที่นอกประตูตระกูลเฉิน

กลุ่มของหยุนซียังคงรอการต้อนรับจากคนรับใช้

ทันใดนั้น เยี่ยชิวรู้สึกถึงการสั่นเบาๆ จากดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในตาซ้ายของเขา

ดาบเซวียนหยวนเตือนถึงอันตราย!

เยี่ยชิวพูดขึ้นมาทันทีว่า "ตระกูลเฉินนี้อันตราย เราไม่ควรเข้าไป"

หยุนซีจึงกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเขาออกมาพบเรา"

"ท่านเทพธิดา ทำเช่นนี้จะดีหรือ?" จิ่วเจี้ยนเซียนถามเบาๆ "ในเมื่อเรายังไม่แน่ใจว่าผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ จะทรยศนิกายดาบชิงอวิ๋นหรือไม่"

"อีกอย่าง ผู้อาวุโสทั้งสิบมีตำแหน่งที่สูงส่ง ให้พวกเขาออกมาพบเรา มันจะเหมาะสมหรือ?"

"แล้วยิ่งไปกว่านั้น ปกติพวกเขายังไม่ค่อยเชื่อฟังคำของผู้นำเลย แล้วจะมาเชื่อฟังเราหรือ?"

หยุนซีตอบว่า "ในยามวิกฤตเช่นนี้ ไม่ต้องเกรงใจมากหรอก"

เวลาผ่านไปสักพัก

คนรับใช้กลับออกมาแล้วเดินมาที่หยุนซีอย่างเคารพพร้อมพูดว่า "ท่านเทพธิดา ท่านผู้อาวุโสเชิญพวกเข้าไปข้างใน"

หยุนซีตอบ "มาคิดอีกที ฉันจะไม่เข้าไปดีกว่า"

หืม?

คนรับใช้มีแววตาสงสัยขึ้นมาชั่วครู่ คิดในใจว่า "หรือว่าเทพธิดาจะรู้แล้วว่าท่านผู้อาวุโสได้วางตาข่ายเทียนหลัวตี้ไว้ข้างใน?"

เขาพยายามสอบถามหยุนซีอย่างแนบเนียน "ท่านเทพธิดา ต้องการพบผู้อาวุโสอยู่ก่อนแล้ว เหตุใดถึงไม่เข้าไปตอนนี้?"

หยุนซีแสดงท่าทางเศร้าสร้อยแล้วกล่าวว่า "เฉินเทียนมิ่งเป็นคนที่ดีกับฉันตั้งแต่เด็ก การจากไปของเขาทำให้ฉันเสียใจยิ่งนัก ฉันกลัวว่าหากเข้าไปแล้ว ฉันจะไม่สามารถควบคุมความเศร้าของตัวเองได้"

"เหล่าผู้อาวุโสทุกท่านล้วนเป็นผู้ใหญ่ ฉันกลัวว่าหากทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมในสถานการณ์เช่นนี้ คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่"

"ช่วยแจ้งท่านผู้อาวุโสอีกครั้ง ว่าฉันจะรออยู่หน้าประตู อยากให้ท่านและเหล่าผู้อาวุโสทุกคนออกมาพบ ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะหารือด้วย"

"ขอรบกวนด้วย!"

แท้จริงแล้วเป็นเช่นนี้นี่เอง

คนรับใช้รู้สึกคลายความระแวงแล้วตอบว่า "ท่านเทพธิดา โปรดรอสักครู่ กระผมจะไปแจ้งให้เดี๋ยวนี้" พูดจบก็หันกลับเข้าไป

เยี่ยชิวมองไปรอบๆ และเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบตัว นอกจากกลุ่มของพวกเขาเอง เขาจึงสั่งอมตะชางเหม่ยว่า "ตาแก่ วางค่าย!"

"ได้เลย" อมตะชางเหม่ยตอบรับทันที

"เดี๋ยวก่อน!" จิ่วเจี้ยนเซียนร้องห้ามอมตะชางเหม่ยไว้ แล้วพูดกับเยี่ยชิวว่า "คุณชายเยี่ย จะวางค่ายตอนนี้เลยหรือ?"

"ถ้าหากผู้อาวุโสใหญ่และพวกเขาไม่ได้มีเจตนาทรยศนิกาย แต่พวกเขากลับพบว่าพวกเราวางค่ายสังหารไว้ก่อน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร?"

"คุณชายเยี่ย ทำไมเราไม่รออีกสักหน่อย?"

"รอจนเราได้พูดคุยกับผู้อาวุโสใหญ่แล้วค่อยดูสถานการณ์ก่อน คุณเห็นว่าเป็นอย่างไร?"

อมตะชางเหม่ยมองไปที่เยี่ยชิว รอคอยคำสั่งจากเยี่ยชิว เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็เชื่อฟังเยี่ยชิวเท่านั้น

"ไอ้แก่ วางค่าย!"

เยี่ยชิวพูดด้วยท่าทีแน่วแน่

อมตะชางเหม่ยจึงไม่รอช้า รีบเริ่มจัดวางค่ายสังหารทันที