บทที่ 2076 สามสิ่งมงคล

นี่มันช่วยเหลือกันหรือ?

ชัดๆ ว่าอยากให้ฉันลงนรก!

แววตาผู้อาวุโสตระกูลเฉินเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก หยุนซานก็พูดต่อ "ผู้อาวุโสใหญ่ หากท่านยินดีลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเฉินเทียนมิ่ง ฉันจะยกโทษให้ในสิ่งที่ท่านทำลงไป"

"ฉันจะดูแลครอบครัวของท่านเป็นอย่างดี"

"ฉันจะช่วยแม้กระทั่งตั้งป้ายวิญญาณให้ท่านในโถงบรรพชน ให้ลูกหลานสักการะบูชา ตกลงไหม?"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินตะโกนด่าทอ "อย่าหวัง!"

"อยากให้ฉันปลิดชีพตัวเองเหรอ ไม่มีทาง!"

"หยุนซาน ตั้งแต่นายขึ้นเป็นผู้นำ พวกเราก็ไม่เคยประมือกัน ไม่รู้ว่าฝีมือนายจะพัฒนาขึ้นบ้างหรือเปล่า?"

"วันนี้ ให้ฉันลองพิสูจน์ฝีมือนายหน่อยเป็นไร?"

สิ้นคำ ผู้อาวุโสตระกูลเฉินก็สะบัดมือ พลังแห่งดาบพุ่งเข้าใส่หยุนซานทันที

หยุนซานยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อพลังแห่งดาบเข้าใกล้ ร่างกายเขาก็ราวกับมีกำแพงป้องกัน ทำให้พลังแห่งดาบของผู้อาวุโสตระกูลเฉินไม่อาจเข้าใกล้เขาได้แม้แต่น้อย

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินยื่นมือขวาออก ทันใดนั้นพลังแห่งดาบห้าสายจึงพุ่งทะยานจากฝ่ามือขึ้นสู่ท้องฟ้า

ในชั่วพริบตา พลังแห่งดาบทั้งห้าสายก็กลายเป็นยอดเขาห้าลูกที่สูงหมื่นจั้งราวกับเสาค้ำฟ้าของเทพเจ้า

"คุกเข่า!"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินคำรามลั่น เสียงที่ดังกึกก้องของเขาราวกับพายุโหมกระหน่ำเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ

"โครม!"

ทันใดนั้น ภูเขา วิหาร ตำหนัก และต้นไม้ในรัศมีร้อยจั้งล้วนพังทลายราบเป็นหน้ากลอง

ยอดเขาห้าลูกพุ่งเข้าใส่หยุนซานพร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงกลัว

ทว่าหยุนซานยังคงยืนกอดอกนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน

ส่วนเยี่ยชิวและคนอื่นๆ ต่างถูกแรงกดดันจากยอดเขาห้าลูกจนต้องก้มตัวลง ราวกับพวกเขากำลังแบกยอดเขาไว้บนบ่า หนังหนาจนแทบจะหายใจไม่ออก

แต่ละคนล้วนมีแววตาเด็ดเดี่ยว จ้องมองผู้อาวุโสตระกูลเฉินอย่างเย็นชา

ยอดเขาห้าลูกค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ศีรษะของหยุนซาน

ทันใดนั้น เสียงดาบก็ดังก้อง

"เคร้ง!"

ตามมาด้วยดาบยาวโบราณพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฟาดฟันยอดเขาห้าลูกจนแตกละเอียด หยุนซานยื่นมือออก ดาบยาวก็ตกลงบนฝ่ามือของเขา

ดาบเทพ!

เมื่อผู้อาวุโสตระกูลเฉินเห็นดาบยาวในมือหยุนซาน เขาก็ทั้งตกใจและโกรธแค้น

เดิมที เทพศาสตราเล่มนี้อยู่ในความดูแลของเขา ครั้งล่าสุดที่ไล่ล่าเยี่ยชิว เขาใช้ดาบเล่มนี้ทำร้ายจื่อหยางเทียนจุน ต่อมาดาบเล่มนี้ก็ถูกจื่อหยางเทียนจุนยึดไป

"ในเมื่อดาบเทพอยู่ในมือนาย แสดงว่านายคงได้พบกับตาแก่นั่นแล้วสินะ เขาใกล้ตายแล้วใช่ไหม?"

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินแสยะยิ้ม "ที่ผ่านมานายคอยอดกลั้น ก็เพื่อรอให้เขาออกจากการบำเพ็ญเพียรใช่ไหม?"

"น่าเสียดายที่ตาแก่นั่นดันเข้าข้างเยี่ยฉังเซิง ฉันจึงจำเป็นต้องใช้ดาบเทพทำร้ายเขา"

"ในฐานะประมุข นายควรรู้ดีกว่าฉัน ดาบเทพคือเทพศาสตรา มีพลังสังหารเทพและเซียน หากถูกดาบนี้โจมตี แม้โดนเพียงร่างกาย วิญญาณก็จะบาดเจ็บสาหัส"

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ฉันใช้ดาบเทพทำร้ายเขา ฉันยังอยู่ในขั้นปราชญ์ นายลองคิดดูสิว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน"

แววตาของหยุนซานเปลี่ยนไปในที่สุด

ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

ผู้อาวุโสตระกูลเฉินพูดพลางยิ้ม "เยี่ยฉังเซิงฆ่าเทียนมิ่ง ทำลายความหวังทั้งหมดของฉัน ฉันทำร้ายตาแก่นั่นก็เพื่อทำลายความหวังของนาย"

"หยุนซาน รสชาติของการถูกทำลายความหวังมันเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"ฮ่าๆๆ..."

หยุนซานถือดาบเทพชี้ไปที่ผู้อาวุโสตระกูลเฉินแล้วตะโกนว่า "ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ นายสมคบคิดกับคนอื่น ไม่เคารพผู้อาวุโส นี่เป็นโทษถึงตาย"