บทที่ 2092 ผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่

อาวุธจักรพรรดิ?

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ยอดฝีมือของสำนักปู่เทียนและสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เกิดประกายในแววตา

อาวุธจักรพรรดิเลยงั้นหรือ!

นั้นเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง!

แม้แต่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังมีเพียงไม่กี่ชิ้น หากพวกเขาได้ครอบครองสักชิ้น แบบนั้นพลังต่อสู้จะไม่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยงั้นหรือ?

ดีไม่ดี พลังแห่งอาวุธจักรพรรดิอาจทำให้พวกเขาก้าวขึ้นไปสู่จุดที่ยิ่งใหญ่

สำหรับปราชญ์ธรรมดา อาวุธจักรพรรดิถือเป็นสิ่งล่อลวงอันยิ่งใหญ่

แม้บางปราชญ์ทนไม่ไหวคิดจะลงมือ แต่ก็ถูกปราชญ์ใหญ่ใช้สายตาอันดุดันห้ามไว้

คนที่เป็นถึงปราชญ์ใหญ่ ใครบ้างที่ไม่ชัดเจนแจ่มแจ้งในเรื่องพวกนี้?

พวกเขารู้ดีว่า อู่จี๋เทียนจุนเสนอมอบอาวุธจักรพรรดิ เพียงเพื่อจะลดทอนพลังของพวกเขาเท่านั้น

ไม่ว่าจะมีอาวุธจักรพรรดิหรือไม่ก็เถอะ ถ้าเอาชีวิตรอดไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

ก่อนหน้านี้ก็เห็นอยู่ ปราชญ์ทั้งเก้ายังไม่ทันทำได้อะไรหยุนซาน พวกเขาก็ถูกเขาฆ่าตายเสียก่อนแล้ว

การส่งปราชญ์ไปสังหารหยุนซาน เท่ากับว่าส่งพวกเขาไปตายไม่ใช่หรือไง?

"อะไรนะ? พวกท่านไม่สนใจอาวุธจักรพรรดิกันงั้นหรือ?"

อู่จี๋เทียนจุนหัวเราะ "ดูท่าว่าข้าคงให้ข้อเสนอไม่มากพอ!"

"เอาแบบนี้แล้วกัน หากใครสังหารหยุนซานได้ ข้าจะมอบอาวุธจักรพรรดิให้ และเมื่อกำจัดนิกายดาบชิงอวิ๋นได้ ทุกสำนักจะได้รับประประโยชน์มากกว่าเดิม"

"แบบนี้เป็นไง?"

เซียวฉงโหลวได้แต่นิ่งเฉย ไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด

ส่วนปราชญ์ใหญ่ทั้งสามก็เริ่มสนทนาผ่านกระแสจิต

ปราชญ์หวงกู่สบถขึ้นในกระแสจิตว่า "ทั้งสองท่าน เทียนจุนเพียงแค่ต้องการใช้โอกาสนี้ลดพลังของพวกเราลง!"

ปราชญ์ไท่เชิงพูดอย่างไม่พอใจว่า "แม้เราจะเป็นพันธมิตร แต่เทียนจุนก็เจ้าเล่ห์เกินไป"

ปราชญ์ฮุ่นตุ้นกล่าวเสริมว่า "ข้าเห็นว่าเทียนจุนไม่ได้ต้องการแค่กำจัดนิกายดาบชิงอวิ๋น แต่ยังต้องการให้เรายอมก้มหัวให้เขา เราจะไม่ตกหลุมพรางของเขาเด็ดขาด"

ปราชญ์ไท่เชิงกล่าวด้วยความลำบากใจว่า "แต่หยุนซานต้องถูกฆ่า แล้วจะทำอย่างไรดี?"

ปราชญ์ไท่เชิงกล่าวว่า "ปราชญ์ทั่วไปไม่อาจต่อกรกับหยุนซานได้ หรือว่าพวกเราจะเป็นคนลงมือเอง?"

ปราชญ์ฮุ่นตุ้นตอบว่า "เทียนจุนเพิ่งพูดไปไม่ใช่หรือ ว่าหากพวกเราลงมือด้วยตัวเอง คนอื่นก็จะหัวเราะเยาะพวกเรา กล่าวหาว่าพวกเรารุมรังแกผู้อ่อนแอกว่า"

ปราชญ์หวงกู่กล่าวว่า "จะใส่ใจอะไรมากมาย ในเมื่อคราวนี้พันธมิตรห้าสำนักรวบรวมยอดฝีมือจำนวนมาก ก็เท่ากับเอาเปรียบคนน้อยอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?"

"อีกอย่าง พวกเราห้าสำนักคือพลังสูงสุดแห่งตงฮวง ใครจะกล้ามาดูหมิ่นเราได้?"

ปราชญ์ไท่เชิงพยักหน้า "อืม ใช่เลย ดูท่าเราต้องลงมือเองแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงการเสียเลือดเนื้อเกินความจำเป็น"

"ข้ามีความเห็นอยู่ข้อหนึ่ง" จู่ๆ ปราชญ์ฮุ่นตุ้นพูดขึ้นมา "งั้นมอบโอกาสนี้ให้เซียวฉงโหลวเป็นคนจัดการดีไหม?"

คำพูดนี้ทำให้ปราชญ์ไท่เชิงและหวงกู่ต่างสบตากันด้วยความสนใจ

เมื่อเห็นทุกคนเงียบไป อู่จี๋เทียนจุนเริ่มขมวดคิ้วและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อะไรกัน คนตั้งมากมายหาทางจัดการหยุนซานไม่ได้เลยงั้นหรือ?"

"หากพวกเจ้าสี่สำนักไม่คิดลงแรง จะถอนตัวไปตอนนี้เลยก็ได้ ข้าจะไม่ขวาง"

"ส่วนหยุนซานนั้น ข้าจะเป็นคนจัดการเอง!"

การถอนตัวตอนนี้จะไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย มันคือการขาดทุนครั้งใหญ่

เห็นได้ชัดว่าเทียนจุนกำลังกดดันให้พวกเขารีบส่งคนไปฆ่าหยุนซาน

เซียวฉงโหลวจึงกล่าวขึ้นว่า "เทียนจุน หยุนซานเป็นนักบุญใหญ่และยังเป็นนักดาบอีกด้วย ประกอบกับเขาไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไปแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ย่อมหินกว่าปกติ"