บทที่ 2093 สามร้อยหกสิบแขน

นักบุญใหญ่สองคนกระโดดลงมาจากเรือรบสีบรอนซ์ ตกลงไปในใจกลางกองทัพของจักรพรรดิ

พวกเขาเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปข้างหน้า ร่างกายแผ่ออกมาซึ่งพลังอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าพวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และโลก

หยิ่งผยอง!

หยุนซานมีสีหน้าสงบนิ่ง เขากำดาบสังหารเทพในมือแน่น

"หยุนซาน! จงรับความตายซะ!"

เสียงตะโกนดังกึกก้อง นักบุญใหญ่คนหนึ่งพุ่งเข้าใส่หยุนซานก่อน

ในขณะที่นักบุญใหญ่คนนี้ลงมือ ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า พลังชี่ของเขาน่ากลัวอย่างยิ่ง

เพล้ง!

เขาเหวี่ยงฝ่ามือขนาดใหญ่เท่าจานโม่ตบเข้าใส่หยุนซาน พลังชี่แท้พลุ่งพล่านออกมาจากฝ่ามือของเขา เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง

แข็งแกร่งอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม หยุนซานยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ รอจนกระทั่งฝ่ามือของนักบุญใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา จึงได้ชักดาบออกมา

ฉึ้ง!

เสียงดาบดังก้อง

ดาบสังหารเทพฟาดฟันออกไป

วินาทีต่อมา

"อ๊าาา..."

นักบุญใหญ่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ตามมาด้วยฝ่ามือที่ขาดกระเด็นตกกระทบพื้น

นักบุญใหญ่ผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว มองไปที่มือขวาของตัวเอง แม้ว่าฝ่ามือจะถูกดาบตัดขาด แต่ยังมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแทรกซึมเข้าไปในแขน กำลังทำลายเส้นลมปราณของเขา

"อึ่ม!"

นักบุญใหญ่รีบรวบรวมพลังชี่แท้เพื่อขับไล่พลังนั้นออกไป แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ พลังนั้นราวกับฝังลึกเข้าไปในกระแสเลือดของเขา ไม่สามารถขับไล่ออกไปได้เลย

"อะไรกัน?"

นักบุญใหญ่รู้สึกตกใจกลัวเล็กน้อย

ถ้าไม่รีบจัดการกับพลังในเส้นลมปราณ อีกไม่นานพลังนั้นจะแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา แม้กระทั่งแก่นวิญญาณของเขา

ไม่มีเวลาให้คิดมาก นักบุญใหญ่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ใช้ฝ่ามือซ้ายฟันลงบนแขนขวาของตัวเอง ตัดแขนขาดถึงหัวไหล่

ฉากนี้ทำให้หลายคนประหลาดใจ

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมเขาถึงตัดแขนขวาของตัวเองทิ้ง?"

"หรือว่าเขาชอบทำร้ายตัวเอง?"

"..."

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เยี่ยชิวรู้ดีว่าดาบสังหารเทพเป็นเทพศาสตรา มีพลังในการสังหารเทพและทำลายเซียน เมื่อใดที่ได้รับบาดเจ็บ แม้เพียงแค่ร่างกาย ไม่นานก็จะตายทั้งกายและวิญญาณ

นี่คือเหตุผลที่เฉินเป่ยโต่วกล้าทรยศนิกายดาบชิงอวิ๋น เพราะเขาใช้ดาบสังหารเทพโจมตีจื่อหยางเทียนจุนอย่างลับๆ ในความคิดของเขา จื่อหยางเทียนจุนคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

ต้องยอมรับว่านักบุญใหญ่คนนี้เด็ดขาดมาก ถ้าเขาลังเลแม้เพียงชั่วครู่ ต่อให้ไม่ตายด้วยดาบของหยุนซาน ก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

บนท้องฟ้า

อู่จี๋เทียนจุนตกตะลึงในตอนแรก เขาไม่คิดว่านักบุญใหญ่ของสำนักปู่เทียนจะตัดแขนขวาของตัวเองทิ้ง จากนั้นเขาก็ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ มองไปที่ดาบในมือของหยุนซาน มุมปากปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

เซียวฉงโหลวจ้องมองดาบของหยุนซานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ซู่ๆๆ...!"

ทันใดนั้นเอง ทุกคนก็สังเกตเห็นว่าแขนขวาที่นักบุญใหญ่ตัดขาด ส่งเสียงดังแปลกๆ บนพื้น

ไม่นาน แขนขวานั้นก็เหี่ยวแห้งลง ราวกับสูญเสียเลือดเนื้อทั้งหมด กลายเป็นเหมือนกิ่งไม้แห้งๆ

ผ่านไปอีกสามวินาที

แขนขวานั้นก็ปลิวหายไปกับสายลม