บทที่ 21 ลมปราณเก้าเอี๊ยง

เด็กชายทุกคนมีความฝันที่จะเป็นวีรบุรุษในตอนเด็กๆ ล้วนอยากเป็นผู้ที่เก่งกาจไม่มีใครเทียบได้ ปล้นคนรวยและช่วยเหลือคนยากจน ต่อสู้เพื่อความยุติธรรม และท่องโลกไปพร้อมกับคนสนิทของเขา

เช่น จางอู๋จี้ หยางกั้ว หลี่ซุนฮวน

เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนค่อยๆเติบโตขึ้น พวกเขาจึงค่อยๆเข้าใจว่า ความฝันที่จะเป็นวีรบุรุษนั้นไกลตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะความกดดันในชีวิตที่กดทับจนคุณหายใจไม่ออก คุณก็จะรู้สึกว่าความฝันของวีรบุรุษนั้นเลือนรางเกินไป

แม้จะน่าขำนิดหน่อย

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าที่ไหน ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน คุณรู้ว่าความฝันของวีรบุรุษนี้เป็นเพียงภาพลวงตา แต่คุณก็ยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ถ้ามันเกิดขึ้นล่ะ?

แล้วถ้าวันหนึ่งหากคุณได้ผจญภัยและกลายเป็นผู้ที่เก่งกาจล่ะ?

หากเป็นเช่นนั้น คุณสามารถทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนแปลงสภาพที่เป็นอยู่ และก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตคุณได้!

เยี่ยชิวก็ไม่มีข้อยกเว้น

เขาและแม่ของเขาใช้ชีวิตประคับประคองพึ่งพากันมาตั้งแต่เขายังเด็ก ครอบครัวของเขายากจน ตอนเรียนมักจะถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแก ตั้งแต่นั้นมาเยี่ยชิวก็มีความฝันว่า

ต้องแข็งแกร่งขึ้น!

แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้ารังแก!

เขายังจินตนาการหลายครั้งว่าวันหนึ่งเขาจะสามารถเป็นเหมือนตัวเอกในละครกําลังภายใน ที่ปกป้องครอบครัว ปกป้องประเทศและผู้คนได้

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาโตขึ้นเขาจึงรู้ว่าในละครทีวีเป็นเรื่องโกหก ไม่มีใครมีวิชาสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร

แต่วันนี้คําพูดของราชามังกรและจ้าวอวิ๋นได้เปิดความรู้ของเขา

แม้ว่าโลกนี้ไม่มีสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกร แต่ก็มีปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ เพียงแต่ตนไม่เคยรู้เท่านั้นเอง

และยังมีสำนักเสือ สำนักมังกร สำนักเทพ

ฟังดูน่าเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะอย่างขุนพลชนะศึกเซียวจิ่ว ซึ่งถูกมองว่าเป็นเป้าหมายการไล่ตามของเยี่ยชิว

คนเราเมื่อมีความคิดในหัวแล้วก็จะควบคุมความคิดไม่ได้

ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น

เยี่ยชิวมองหาตำราวิทยายุทธ์ที่ได้รับสืบทอดจากมรดกทันที

อย่างไรก็ตามมรดกของบรรพบุรุษตระกูลเย่ มีตำราวิทยายุทธ์ที่มีมากถึงหลายหมื่นเล่ม เยี่ยชิวเลือกจนตาลาย

เมื่อเขาไม่รู้ว่าจะเลือกตำราวิทยายุทธ์เล่มไหน ตำราเล่มบางๆ ก็ดึงดูดความสนใจของเขา

บนหน้าปกของตำราก็มีอักขระจีนโบราณเขียนอยู่ ให้ความรู้สึกเก่าแก่และเรียบง่าย

"ลมปราณเก้าเอี๊ยง"

เยี่ยชิวสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกอักขระออกสองสามตัว

"ชื่อนี้ฟังดูมีอำนาจมากนะ"

เยี่ยชิวเปิดดู ในหน้าแรกเห็นเพียงแต่บันทึกของบรรพบุรุษตระกูลเย่

"เคล็ดวิชานี้ได้รับรู้โดยบังเอิญ ไม่ทราบถึงที่มาที่ไป ไม่รู้ว่าใครเป็นสร้าง ข้าได้ศึกษาแล้วว่า เคล็ดวิชาที่ลึกลับนี้ ถ้าได้รับการฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด และมันอาจนำไปสู่การเป็นอมตะ"

"อย่างไรก็ตาม เพียงคนที่ไม่มีพื้นฐานการฝึกฝนร่างกายก็สามารถฝึกฝนได้"

"ตอนที่ข้าได้รับมันมา ข้าก็ได้บำเพ็ญญาณสําเร็จแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถฝึกฝนวิชานี้ได้ น่าเสียดายอย่างยิ่ง"

หลังจากอ่านจบ เยี่ยชิวก็รู้สึกมีความสุขขึ้น

"บรรพบุรุษบอกว่า คนที่ไม่มีพื้นฐานการฝึกฝนร่างการก็สามารถฝึกได้ ข้าจะไม่เหมาะสมพอดีเหรอ?"

เยี่ยชิวเปิดหน้าที่สองอีกครั้ง

หน้านี้เป็นการแนะนำอย่างละเอียดเกี่ยวกับวิชาลมปราณเก้าเอี๊ยง

หลังจากดูจบแล้ว เยี่ยชิวก็รู้สึกว่าวิทยายุทธ์เรื่องนี้เหมาะกับตัวเองมาก

การวิทยายุทธ์โดยทั่วไปต้องเริ่มจากการยืนยองๆ และต้องผ่านการฝึกฝนมาหลายสิบปีจึงจะประสบความสําเร็จเล็กๆน้อย ๆได้

แต่อีกหน้านี้ไม่เหมือนกัน จะฝึกฝนให้ประสบความสําเร็จได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ บุคคลที่มีพรสวรรค์สูงจะได้รับผลลัพธ์เป็นสองเท่า ด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียวก็สามารถผ่านระดับได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่ผู้ที่มีพรสวรรค์ต่ำจะพบว่าเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจอย่างซาบซึ้งตั้งแต่ในระดับแรก

"ไม่รู้ว่าพรสวรรค์ของฉันเป็นอย่างไร"