บทที่ 22 เยี่ยชิว คุณอยากเป็นแฟนกับฉันไหม?

เยี่ยชิวมาที่โรงพยาบาลในตอนเช้า และหลังจากรายงานตัวที่แผนกพยาบาลผู้ช่วยเสร็จ เขาก็ไปที่โรงอาหารเพื่อซื้ออาหารเช้าให้หลินจิงจื้อ

พยาบาลผู้ช่วย พูดตรงๆก็คือพี่เลี้ยงที่ทำทุกอย่าง

เมื่อเขาซื้ออาหารเช้าเสร็จและออกมาจากโรงอาหาร เขาก็พบกับจางลี่ลี่ที่หน้าประตู

เยี่ยชิวเลือกที่จะเพิกเฉยและเดินผ่านไป

"หยุด!"

จางลี่ลี่ตะโกน

เยี่ยชิวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและเดินผ่านไปทันที

“เยี่ยชิวหยุด!” จางลี่ลี่ ตะโกนอีกครั้ง

เยี่ยชิวจึงหยุดเดิน หันไปมองจางลี่ลี่ แล้วถามว่า "เธอกำลังพูดกับฉันอยู่หรือเปล่า"

จางลี่ลี่โกรธมาก: "ถ้าฉันไม่พูดกับนาย ฉันจะพูดกับหมาที่ไหน"

“มีอะไรก็รีบๆพูดมา!” เยี่ยชิวพูดห้วนๆ

จางลี่ลี่โกรธจัดและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "เยี่ยชิว ฉันขอแนะนำให้นายรีบขอโทษเส่าชง ไม่อย่างนั้นระวังนายจะตายโดยไม่รู้ตัว"

“เธอเป็นห่วงฉันเหรอ” น้ำเสียงของเยี่ยชิวเบาลงเล็กน้อย เขาคิดว่าจางลี่ลี่กังวลว่าเขาจะถูกกัวเส่าชงแก้แค้น

แต่สิ่งที่จางลี่ลี่พูดต่อทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิด

“เป็นห่วงนายเหรอ หึ ลูกนอกสมรสอย่างนาย มีอะไรที่ฉันต้องเป็นห่วง ฉันอยากให้เส่าชงหายเร็วๆ ตอนนี้เขาเกลียดนายมาก ถ้านายไปคุกเข่าขอโทษต่อหน้าเส่าชง บางทีความโกรธของเส่าชงจะลดลง และทำให้เขาฟื้นตัวเร็วขึ้น”

"แค่นี้เหรอ?"

"นายคิดว่าฉันจะบอกอะไรกับนายอีกล่ะ ฉันบอกอะไรนายให้ ถ้าไม่ใช่เพราะเส่าชง ฉันจะไม่มองนายแม้แต่หางตา"

"จางลี่ลี่ ฉันก็มีเรื่องจะบอกเธอเหมือนกัน อย่ามองว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น แล้วอย่าปฏิบัติต่อผู้อื่นเหมือนไม่ใช่คน เธอเคยเป็นแฟนของฉันมาก่อน ฉันอดทนกับความเอาแต่ใจของเธอ และทะนุถนอมเธอเหมือนของล้ำค่า ต่อจากนี้ไปในสายตาของฉัน เธอก็เป็นแค่คนที่ไม่มีค่าอะไร!"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็เดินออกไป

จางลี่ลี่ โกรธมากจนเธอกระทืบเท้าอยู่ตรงนั้นและด่าตามหลังเยี่ยชิว: "ตอนนั้นฉันตาบอดจริงๆ ที่ไปมองเศษสวะอย่างนาย"

ห้องผู้ป่วยพิเศษ

เยี่ยชิวพูดว่า: "พี่หลิน ผมไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร ผมเลยซื้อซาลาเปาไส้เผือกมาให้ครับ"

"ซาลาเปาไส้เผือกเหรอ ฉันชอบที่สุดเลย" หลินจิงจื้อสีหน้าเซอร์ไพรส์และพูดอย่างซาบซึ้งใจว่า "เยี่ยชิว ขอบคุณนะ"

“ยินดีครับ เป็นสิ่งที่ผมต้องทำครับ”

"เยี่ยชิว ฉันยังมีคำขออีกข้อหนึ่ง คุณตกลงกับฉันได้ไหม"

“พี่หลิน พูดมาได้เลยครับ”

“คุณป้อนฉันได้ไหม” หลินจิงจื้อทำปากจู๋และมองเยี่ยชิวทำหน้าตาน่าสงสาร ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก

เยี่ยชิวปวดหัวเล็กน้อยและพูดว่า "พี่หลิน ผมปฏิเสธได้ไหม"

"ไม่ได้" หลินจิงจื้อเหรี่ตาประกอบกับหน้าตาที่สวยงามและรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเธอ

เยี่ยชิวทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งข้างเตียง ใช้ตะเกียบคีบซาลาเปาแล้วป้อนให้หลินจิงจื้อ

หลินจิงจื้อกินช้ามาก กัดคำเล็กๆ ขยิบตาให้เยี่ยชิวเป็นครั้งคราว การแสดงออกและพฤติกรรมของเธอคล้ายกับนางเอกในภาพยนตร์บางเรื่องมาก

นี่มันนางปีศาจจริงๆ!

เยี่ยชิวไม่กล้าแม้แต่จะมองเธอ

หลังจากกินซาลาเปาไปครึ่งหนึ่งแล้ว หลินจิงจื้อก็พูดอีกครั้ง: "เยี่ยชิว คุณช่วยฉันอีกหน่อยได้ไหม คุณช่วยฉันกินซาลาเปาที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งได้ไหม"

เยี่ยชิวมองลงไปที่ซาลาเปา ยังคงมีลิปสติกของหลินจิงจื้งเปื้อนอยู่

ถ้ากินแล้วมันจะไม่ใช่

จูบทางอ้อม?

เยี่ยชิวลังเล

“รีบกินเร็วเข้า” หลินจิงจื้อเร่งเร้า

“พี่หลิน ผมกินข้าวเช้าแล้วครับ และตอนนี้ผมยังไม่หิว”

เยี่ยชิวคิดว่าทำแบบนี้ไม่ดี เขาและหลินจิงจื้อเป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนไข้กับพยาบาลผู้ช่วยเท่านั้น ไม่ใช่แฟนกัน ถ้าใครมาเห็นเข้าจะส่งผลเสียอย่างมาก

“เยี่ยชิว หรือคุณรู้สึกว่ากินอีกครึ่งหนึ่งที่ฉันกินแล้วมันสกปรก คุณถึงไม่อยากกินมัน?” หลินจิงจื้อถาม

“พี่หลิน คุณเข้าใจผิดแล้ว ผม”