บทที่ 23 ลักพาตัว

เยี่ยชิวเดินตามหลังไป๋ปิง หลังจากที่ออกจากห้องผู้ป่วยพิเศษ เขาก็ตามเธอไปจนถึงห้องทำงาน

หลังจากเดินเข้าประตูแล้ว ไป๋ปิงนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าที่สวยงามแต่เหมือนปกคลุมไปด้วยหิมะของเธอ

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ เยี่ยชิวภายใจในก็รู้สึกตุ้มตุ้มต่อมต่อม ถามอย่างระมัดระวังว่า "หัวหน้าครับ คุณต้องการอะไรจากผม"

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ไปหานายไม่ได้เหรอ?” ไป๋ปิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดี

เยี่ยชิวกัดฟันและพูดด้วยความเย้ยหยัน: "หัวหน้า คุณล้อผมเล่นแล้ว คุณเป็นเจ้านายของผม คุณอยากมาหาผมเมื่อไหร่ก็ได้"

"ฉันถามนายนะ นายสนใจหลินจิงจื้อใช่ไหม" ไป๋ปิงถามอย่างจริงจัง

“ไม่เลย คุณอย่าเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดเหรอ นายว่าฉันตาบอดหรือยังไง” ไป๋ปิงพูดอย่างโกรธๆ “อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะ เธอป้อนซาลาเปานาย* นายก็ดูสบายใจออก”

"หัวหน้า เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นจริง ๆ ที่จริงคือ"

“หุบปาก!” ไป๋ปิงขัดจังหวะเยี่ยชิวและพูดว่า “ฉันขอเตือนนายไว้ หลินจิงจื้อไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี นายควรอยู่ให้ห่างจากเธอเอาไว้ ไม่อย่างนั้นระวังนายจะตายโดยไม่รู้ตัว”

เยี่ยชิวมองไปที่ไป๋ปิงด้วยความประหลาดใจ และไม่คิดว่าหัวหน้าไป๋จะโกรธมากขนาดนี้ หรือเพราะว่าเธอเคยมีเรื่องบาดหมางกับหลินจิงจื้อ?

"มองอะไรของนาย! นายคิดว่าฉันบาดหมางส่วนตัวกับหลินจิงจื้อหรอ? ฉันบอกนายได้อย่างเต็มปากเลยนะว่า ไม่มี ที่ฉันให้นายออกห่างจากเธอก็เพื่อประโยชน์ของตัวนายเอง"

เยี่ยชิวยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นอีก

แม้ว่าเมื่อก่อนไป๋ปิงจะดีกับเขา แต่ก็ไม่ค่อยพูด ในหนึ่งสัปดาห์ทั้งคู่พูดกันได้ไม่กี่คำ แต่วันนี้ไป๋ปิงดูเหมือนจะพูดมากกว่าปกติ!

ไม่ปกติจริงๆ

เยี่ยชิวพูดว่า: "หัวหน้าไป๋ ตอนนี้ผมเป็นพยาบาลผู้ช่วย ส่วนพี่หลินเป็นคนไข้ของผม ผมมีหน้าที่ดูแลเธอ"

“พี่หลิน? นายเรียกว่าพี่หลินจิงจื้อเหรอ?” ไป๋ปิงพูดอย่างไม่พอใจ “นายรู้จักเธอมานานแค่ไหน? นายแทบไม่รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ นายยังกล้าเรียกเธอว่าพี่เหรอ?”

“แค่คําเรียกไม่ใช่เหรอครับ? ”

เยี่ยชิวรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมไป๋ปิงถึงโกรธมากขนาดนี้

ปึง!

ไป๋ปิงตบโต๊ะอย่างแรงและพูดด้วยความโกรธ: "เยี่ยชิว ฉันขอเตือนนายอีกครั้งนะ อย่าเข้าใกล้หลินจิงจื้อ ฉันเตือนเพราะหวังดีกับนาย"

“หัวหน้าไป๋ ผมรู้ว่าคุณหวังดีกับผม แต่คุณช่วยอธิบายให้ชัดเจนหน่อย คุณไม่ได้ทําให้ผมสับสนใช่ไหม?”

ไป๋ปิงกล่าวว่า: "แม้ว่าหลินจิงจื้อจะสวยมาก แต่เขาเป็นเหมือนแมงป่องที่มีพิษ นายรู้ไหมว่าคู่หมั้นของเธอ* ถูกเธอวางยาพิษจนตาย"

อะไรนะ?

ใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และรู้สึกเหลือเชื่อ

“ทำไม แม้แต่คำพูดของฉันก็ไม่เชื่อหรอ?” สายตาของไป๋ปิงไม่เป็นมิตร

เยี่ยชิวส่ายหัวอย่างรวดเร็วและพูดว่า "คําพูดของคุณผมเชื่อครับ แต่ผมไม่อยากจะเชื่อว่าพี่หลินเป็นคนแบบนั้น"

"นายยังเรียกเธอว่า พี่?" ไป๋ปิงพูดว่า: "จำไว้ ฉันไม่อนุญาตให้เรียกเธอว่าพี่ต่อหน้าฉัน"

"ครับ" เยี่ยชิวพยักหน้าและถามอีกครั้ง: "หัวหน้าไป๋ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผมไม่คิดว่าหลินจิงจื้อจะเป็นคนเลว เขาจะฆ่าคนได้อย่างไร?"

"บางคนก็ดูเหมือนคนปกติทั่วไป แต่ลับหลังต่างไม่รู้ว่าเป็นยังไง เรื่องที่หลินจิงจื้อวางยาพิษคู่หมั้นของเธอ* กลายเป็นข่าวครึกโครมเมื่อหลายปีก่อน คนเจ้อเจียงต่างรู้กันดี แต่ตอนนั้นไม่พบหลักฐานที่แน่ชัด ไม่งั้นเธอคงติดคุกไปนานแล้ว"

"ก็เป็นเพราะเหตุนี้ หลินจิงจื้อจึงถูกครอบครัวไล่ออกมา และมาทำธุรกิจที่เจียงโจว"

ไป๋ปิงกล่าวว่า: "ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เธอมาถึงเจียงโจวไม่นาน เธอก็เข้าสู่วงการไฮโซของเจียงโจว ด้วยหน้าตาและรูปร่างที่ดึงดูดผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายที่ยังไม่ได้แต่งงานหรือผู้ชายที่แต่งงานแล้วก็ล้วนวนเวียนอยู่รอบๆเธอ"

"ในเวลาเพียงไม่กี่ปี เธอประสบความสำเร็จอย่างมากในเจียงโจว และบริษัทก็ได้รับจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ และได้รับการยกย่องจากนิตยสารการเงินให้เป็นประธานสาวที่สวยอันดับหนึ่งของเจียงโจว"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ไป๋ปิงเย้ยหยัน: "คนอื่นไม่รู้เบื้องลึกของเธอ แต่ฉันรู้ดี เธอเป็นแค่สาวไฮโซ มีอะไรให้ต้องยกย่อง"

เยี่ยชิวถามด้วยความสงสัย: "หัวหน้าไป๋ ทำไมคุณถึงรู้เรื่องหลินจิงจื้อมากขนาดนี้"

"เพราะฉันกับเธอเป็น" ไป๋ปิงหยุดพูดกลางคัน และพูดต่อว่า: "ยังไงก็ตาม เธอไม่ใช่คนดี จำไว้ อยู่ให้ห่างจากเธอ"

“ก่อนหน้านี้ที่ฉันอยู่ในห้องผู้ป่วย ฉันพูดต่อหน้าเธอว่านายไม่จริงจังกับงาน เพียงเพราะฉันไม่ต้องการให้นายติดต่อกับเธออีก”

เสียงของไป๋ปิงอ่อนลงเล็กน้อยและพูดว่า: "ฉันจะหาวิธีย้ายนายกลับมาจากแผนกพยาบาลผู้ช่วย พูดง่ายๆ ยิ่งห่างจาก หลินจิงจื้อ มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ก่อนหน้านี้เยี่ยชิวยังมีความคิดไม่พอใจไป๋ปิง แต่หลังจากได้ยินคำอธิบายของเธอ ความคิดไม่พอใจในใจของเขาก็หายไปทันที

“หัวหน้าไป๋ ขอบคุณนะครับ” เยี่ยชิวกล่าวขอบคุณ

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก” ไป๋ปิงพูดต่อ “ต่อไปถ้าพูดกับฉันเป็นการส่วนตัว นายเรียกฉันว่าพี่สาวก็ได้นะ”

“อ๊ะ!” เยี่ยชิวมองไปที่ไป๋ปิงอย่างงงงวย คิดว่าตัวเองได้ยินผิด

“อา อะไรนะ เดิมทีฉันก็อายุมากกว่านาย” ไป๋ปิงเหลือบมองเยี่ยชิว แล้วรีบมองไปทางอื่น