บทที่ 210 ไท้เจี่ยนประสบภัย

เงาสีดำนั้นเคลื่อนที่ได้รวดเร็วมาก เมื่อเยี่ยชิวไล่ตามเขาออกไป เงาสีดำก็เกือบทั้งหมดก็จากสนามไปแล้ว

"จะไปไหน!"

เยี่ยชิวตะโกน และใช้ความเร็วสูงสกัดเงาดำด้วยการ "หวด"

ตุบ!

เขาได้ต่อยเข้าไปที่เงาดำ

อย่างไรก็ตาม เงาดำตอบสนองอย่างรวดเร็ว และเมื่อเยี่ยชิวปล่อยหมัดออกมา เขาก็ปล่อยหมัดออกมาด้วย

"ปึก"

มีเสียงอู้อี้

เยี่ยชิวรู้สึกว่าพลังในหมัดของคู่ต่อสู้นั้นล้นหลามและพลุ่งพล่าน

ฟู่ ฟู่ ฟู่

เยี่ยชิวถอยหลังไปห้าหกก้าวก่อนจะหยุด และเลือดก็พุ่งพล่านในอกของเขา

และเงาดำนั้นก็ยืนนิ่งไม่ขยับ

ถึงตอนนั้น เยี่ยชิวถึงจะมองเห็นร่างของเงาสีดำปรากฏขึ้น

หน้าตาเขาดูเย็นชา อายุไม่น่าถึง30ปี สูงประมาณ170 สวมเสื้อคลุมสีดำ ผมยาวพาดบ่าสบายๆ

สิ่งที่ทำให้ เยี่ยชิว ประหลาดใจคือแขนขวาของชายคนนั้นหัก มีการพันผ้าพันแผลเพียงช่วงสั้นๆ และยังมีเลือดออกอยู่

เมื่อเยี่ยชิวกำลังกะรูปร่างของชายคนนั้นอยู่ ชายคนนั้นก็สังเกตเห็นเยี่ยชิวด้วยเช่นกัน

“แกเป็นใคร” เยี่ยชิวถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม

ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร

“มาหากลางดึกแบบนี้ทำไมกัน? อยากจะฆ่าฉันงั้นเหรอ?” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

ชายคนนั้นก็ยังไม่พูดอะไร

“หึ ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อยู่ต่ออีกหน่อยละกัน”

เยี่ยชิวลงมืออีกครั้ง

คราวนี้เขาใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง

จากหมัดครั้งก่อน เขาสามารถเห็นได้ว่าชายแปลกหน้าคนนี้แข็งแกร่งมาก และไม่น้อยหน้าไปกว่าปรมาจารย์ระดับมังกรอย่างแน่นอน!

แม้แต่ปรมาจารย์ระดับมังกรธรรมดาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ดังนั้น เยี่ยชิว จึงใช้ไพ่ที่ทรงพลังที่สุดของเขา เมื่อเขาชกออก หมัดของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง

"น่าสนใจดีนี่"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายคนนั้น จากนั้นเขาก็วางมือซ้ายบนพื้น กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ และเตะเยี่ยชิวอย่างแรง

"ปึก"

หมัดของ เยี่ยชิว ชนกับนิ้วเท้าของชายคนนั้น

ทันใดนั้น เยี่ยชิว ก็ถอยหลังไปสองก้าว

ส่วนชายคนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เขาออกแรงด้วยฝ่ามือซ้ายพลิกตัวอย่างสง่างามแล้วยืนตัวตรง

เยี่ยชิวตกตะลึง

ชายผู้นี้สูญเสียแขนขวาไปหนึ่งข้างแต่ก็ยังแข็งแกร่งมาก หากร่างกายของเขายังสมบูรณ์อยู่ เขาคงฆ่าเขาได้ง่ายๆเลยหรือเปล่า?

เขาเริ่มหวั่นใจ

เยี่ยชิวถามอีกครั้ง: "สรุปแล้วแกเป็นใครกันแน่"

“ฉีหลิน!”

มีสองคำออกมาจากปากของชายคนนั้น

ฉีหลิน?

เยี่ยชิวตกตะลึง นี่เป็นชื่อคนงั้นเหรอ? ทำไมมันฟังดูเหมือนชื่อสัตว์ในตำนานอย่างนั้นเลยล่ะ?

“แกเป็นคนของใคร” เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

ฉีหลินถอดตราสัญลักษณ์ออกจากเอวของเขา ตราสัญลักษณ์นั้นทำจากทองคำบริสุทธิ์และมีคำว่า "เชียน" สลักอยู่ด้านหน้า

เยี่ยชิว จำมันได้อย่างรวดเร็ว มันคือโทเค็นทองคำม่วง

“แกคือคนของหลงเหมินอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ ฉันคือทูตฉีหลิน หนึ่งในสี่ทูตมังกรของหลงเหมิน” ฉีหลินกล่าว

เยี่ยชิวตกตะลึง