ตอนที่ 2112
บทที่ 2114 นิ้วเดียวฆ่านักบุญ
October 21, 2026
ฉากนั้นเงียบและสงบ
ภายนอกค่ายกลสงครามจักรพรรดิ ศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นกลั้นหายใจ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ภายในค่ายกลโดยไม่กระพริบตา
ในดวงตาของพวกเขามีทั้งความคาดหวังและความกังวล
พวกเขาหวังว่าจื่อหยางเทียนซุนจะจัดการกับนักบุญฮุ่นตุ้นได้เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำมาก่อน
แต่พวกเขายังกังวลว่า หากนักบุญฮุ่นตุ้นปะทุขึ้น จื่อหยางเทียนซุนอาจต้านทานไม่ได้ ท้ายที่สุด นักบุญฮุ่นตุ้นเพิ่งพูดถึงว่าเธอประมาทเมื่อครั้งที่ถูกผลักกลับไปก่อนหน้านี้
เยี่ยชิวรู้สึกชัดเจนว่า หยุนซีจับมือเล็กๆ ของเขาไว้และตอนนี้มีเหงื่อออกที่ฝ่ามือ
เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างประหม่า
เยี่ยชิวปลอบใจเธอโดยพูดว่า “ไม่ต้องกังวล อาจารย์จะไม่เป็นไร”
หยุนซีตอบว่า “ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ ฉันคงจะมั่นใจในผู้อาวุโสสูงสุดแน่นอน แต่ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ และฉันไม่รู้ว่าเขาจะทนได้นานแค่ไหน……”
นั่นคือสิ่งที่เธอเป็นห่วง!
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “คุณวางใจได้แน่นอน อาจารย์จะสร้างโลกใหม่ในวันนี้และกวาดล้างศัตรูทั้งหมด”
……
ภายในค่ายกลสงครามจักรพรรดิ
รัศมีของนักบุญฮุ่นตุ้นถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ใบหน้าอันงดงามของเธอไม่แสดงร่องรอยของเสน่ห์อีกต่อไป เธอเย็นชาราวกับผู้ปกครองที่ใช้พลังแห่งชีวิตและความตาย
“ไอ้แก่บ้า ฉันเตือนคุณแล้ว คุณสามารถล่วงเกินใครก็ได้ แต่คุณไม่สามารถล่วงเกินผู้หญิงได้”
“ตอนนี้คุณจะรู้สึกเสียใจ?”
ขณะที่นักบุญฮุ่นตุ้นพูด เธอมองไปที่จื่อหยางเทียนจุน ต้องการเห็นความขี้ขลาด ความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว และความเสียใจบนใบหน้า……
อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกผิดหวัง
เธอไม่เพียงแต่ผิดหวัง แต่เธอยังโกรธเล็กน้อยด้วย
เพราะในขณะนั้น ใบหน้าของจื่อหยางเทียนจุนไม่แสดงสัญญาณของความขี้ขลาดหรือความสิ้นหวังเลย เขาแสดงรอยยิ้มราวกับว่าเขาได้พบกับสิ่งที่น่ายินดีอย่างยิ่ง
“เขาจะยังคงยิ้มได้อย่างไรในเวลาเช่นนี้?”
“เป็นไปได้ไหมว่าเขาเริ่มแก่ชราจริงๆ?”
“เขาดูเหมือนคนโง่”
นักบุญฮุ่นตุ้นรู้สึกโกรธแค้นในใจ และในขณะนั้น จื่อหยางเทียนจุนก็พูดอย่างร่าเริงว่า “พูดตามตรง ฉันรู้สึกเสียใจเล็กน้อย”
“เสียใจที่ก่อนหน้านี้ฉันเก็บกด เสียใจที่ฉันไม่ได้ตบหน้าคุณ”
“ตลกสิ้นดี กล้าทำท่าเย่อหยิ่งต่อหน้าฉันเหรอ?”
จื่อหยางเทียนจุนตอบอย่างดูถูก “คุณคิดว่าคุณแข็งแกร่งเหรอ การบดขยี้คุณมันง่ายเหมือนการบดแมลง”
ผู้อาวุโสสูงสุดช่างน่าเกรงขามจริงๆ!
ลูกศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้จื่อหยางเทียนจุน คำพูดดังกล่าวช่างน่าพอใจจริงๆ
สำหรับนักบุญผู้ทรงพลังหลายคนที่อยู่เบื้องหลังอู่จี๋เทียนจุน เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยางเทียนจุน ก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง
“ไอ้แก่นั้นเย่อหยิ่งเกินไป!”
“แค่เพราะเขาฆ่าเฉินเป่ยโต่ว เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเขาเป็นอมตะ?”
“การบอกว่าบดขยี้นักบุญฮุ่นตุ้นเป็นเรื่องง่ายเหมือนกับการบดขยี้แมลง เขาคิดว่าเขาเป็นพลังระดับจักรพรรดิหรือไง?”
“เขาไม่เพียงแต่แก่เท่านั้น แต่ความเย่อหยิ่งของเขายังยิ่งใหญ่ด้วย”
“ฉันเห็นว่าเขาแค่ดึงหางเสือแล้วหาเรื่อง คงจะอยากตาย!”
“……”
เมื่อคำพูดของจื่อหยางเทียนซุนจบลง ฉากก็ปะทุขึ้นด้วยความโกลาหล
แท้จริงแล้ว คำพูดของจื่อหยางเทียนซุนนั้นเย่อหยิ่งมาก
ท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือนักบุญฮุ่นตุ้น!
แม้ว่านักบุญฮุ่นตุ้นจะเป็นผู้หญิงที่ไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งปัจจุบันของเธอผ่านร่างกาย แต่เธอก็ยังคงมีพลังนักบุญขั้นราชาที่แท้จริง
นักบุญขั้นราชาเป็นบุคคลระดับสูงในตงฮวง
แม้ว่าจื่อหยางเทียนซุนจะมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่เขาก็ค่อนข้างแก่แล้ว และหลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเป่ยโต่วเกี่ยวกับจื่อหยางเทียนซุนที่บาดเจ็บสาหัสและมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน สมาชิกของพันธมิตรห้าฝ่ายก็โกรธมาก
แม้แต่นักบุญฮวงกู่ก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง
“ฉันเห็นว่าไอ้แก่นั้นกำลังละเลยความระมัดระวัง เมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะนักบุญฮุ่นตุ้นได้ เขาก็เพียงแค่ใช้คำพูดเพื่อยั่วยุเธอ ด้วยวิธีนี้ เมื่อเขาตาย เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน”
เซียวฉงโหลวและอู่จี๋เทียนจุนพยักหน้าเล็กน้อย รู้สึกว่านักบุญฮวงกู่มีเหตุผล
สำหรับนักบุญไท่ชู เขาไม่ได้กังวลกับเรื่องเหล่านี้ ในขณะนั้น เขาส่งข้อความถึงหลี่ชางชิงอย่างต่อเนื่องโดยใช้แผ่นหยกสื่อสาร