บทที่ 2144 ฉันมีเมตตา จะไว้ชีวิตคุณ

“วู้!”

วิญญาณดั้งเดิมของอู่จี๋เทียนจุนถือหนามหยินหยางพุ่งเข้าใส่หน้าผากของอมตะชางเหม่ย

ถ้ามันโดนเข้า อมตะชางเหม่ยคงเอาชีวิตไม่รอดแน่ๆ

เมื่อถึงตอนที่อมตะชางเหม่ยสัมผัสได้ถึงอันตราย ก็สายเกินไปที่จะหลบแล้ว ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวัง เขาตะโกนออกมา “เจ้าหนู รีบช่วยฉันเร็วเข้า!”

ทันทีที่พูดจบ...…

“วู้!”

ลำแสงสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าอมตะชางเหม่ย ทำลายหนามหยินหยาง พลังมหาศาลส่งวิญญาณดั้งเดิมของอู่จี๋เทียนจุนกระเด็นกลับไป ทิ้งรอยร้าวไว้บนมัน

“อ่า..….”

อู่จี๋เทียนจุนส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ในขณะที่ของเหลวสีดำไหลออกมาจากรอยร้าวบนวิญญาณดั้งเดิม

เขาจ้องไปที่จื่อหยางเทียนจุนและตะโกนว่า “ไอ้แก่บ้า ไหนคุณบอกว่าจะไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ?”

แท้จริงแล้ว จื่อหยางเทียนจุนเป็นผู้ที่เพิ่งเข้ามาช่วยเหลืออมตะชางเหม่ย

“ฉันจะทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน” จื่อหยางเทียนจุนพูดอย่างดูถูก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและจิบเหล้า

“คุณมันไร้เหตุผล!” อู่จี๋เทียนจุนโกรธจัด

“การไร้เหตุผลคือประเด็นสำคัญ” จื่อหยางเทียนจุนตอบ “ในโลกฝึกฝน ผู้ที่มีหมัดที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้ที่สร้างกฎเกณฑ์”

“แก” ริมฝีปากของอู่จี๋เทียนจุนกระตุกด้วยความโกรธ

เขาเกือบจะเอาชนะอมตะชางเหม่ยได้แล้ว และใครจะไปคิดว่าจื่อหยางเทียนจุนจะเข้ามาแทรกแซงในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้

ไร้เหตุผลเหลือเกิน!

“บ้าเอ๊ย พยายามซุ่มโจมตีฉันงั้นเหรอ ฉันจะฆ่าคุณ!” อมตะชางเหม่ยพูดในขณะที่กำอิฐลึกลับไว้แน่น และพุ่งเข้าหาอู่จี๋เทียนจุน

อู่จี๋เทียนจุนไม่ลังเลและหลบเลี่ยงทันที จิตวิญญาณดั้งเดิมของเขาได้รับบาดเจ็บและเขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของอมตะชางเหม่ยได้

อมตะชางเหม่ยโกรธจัด เขาตามทันอู่จี๋เทียนจุนอย่างรวดเร็วในขณะที่บิดก้อนอิฐในมือของเขา

“อู่จี๋เทียนจุน ตายซะ!”

อมตะชางเหม่ยก้าวไปด้านหลังอู่จี๋เทียนจุน ฟาดก้อนอิฐลงบนหลังศีรษะของเขา

อู่จี๋เทียนจุนยังคงหลบเลี่ยง แต่อมตะชางเหม่ยได้เรียนรู้เทคนิคหนึ่งก้าวทะลุฟ้าจากเยี่ยชิว ทำให้เขารวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ ทำให้สามารถเข้าใกล้ได้อีกครั้ง

“บ้าเอ๊ย ทำไมนักพรตบ้านั่นถึงได้เร็วขนาดนี้?”

อู่จี๋เทียนจุนกัดฟันและวิ่งหนีต่อไป แต่อมตะชางเหม่ยตามเขามาอย่างใกล้ชิดราวกับเงา

“จัดให้!”

อู่จี๋เทียนจุนหยุดกะทันหัน หันไปโจมตีอมตะชางเหม่ย ขณะที่ทำเช่นนั้น ตะปูผนึกเทพก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา

หลังจากเรียนรู้จากประสบการณ์ครั้งก่อนๆ อมตะชางเหม่ยก็ระมัดระวังมากขึ้นในครั้งนี้ เมื่อเขาเห็นตะปูผนึกเทพกำลังเข้ามาหาเขา เขาก็ฟาดอิฐลงมาเพื่อทุบมัน

“ปัง!”

ตะปูผนึกเทพกระเด็นกระเด็นออกไป แต่แรงเคลื่อนตัวของอิฐนั้นไม่มีใครเทียบได้ เมื่อมันพุ่งเข้าหาใบหน้าของอู่จี๋เทียนจุน

อู่จี๋เทียนจุนไม่มีเวลาหลบเลี่ยง

“จบแล้ว! ฉันไม่เคยคาดคิดว่า หลังจากเป็นฮีโร่มาตลอดชีวิต ฉันจะต้องตายด้วยน้ำมือของนักพรตบ้า สวรรค์ไม่ยุติธรรม สวรรค์ไม่ยุติธรรม!”

“ไม่ ฉันไม่สามารถตายจากน้ำมือของเขาได้”

“ฉันเป็นผู้นำของสำนักหยินหยาง ฉันจะตายจากน้ำมือของมดที่ไร้ค่าได้อย่างไร หากฉันจะต้องตาย ฉันควรจะตายด้วยมือของฉันเอง”

ด้วยความคิดนับไม่ถ้วนที่วิ่งผ่านจิตใจของอู่จี๋เทียนจุน ใบหน้าแสดงออกถึงความดุร้ายในขณะที่เขาเตรียมที่จะทำลายวิญญาณดั้งเดิมของเขาเอง

ใครจะรู้ ทันใดนั้น พลังลึกลับก็ปรากฏขึ้นในอากาศโดยรอบ

ตามด้วยอมตะชางเหม่ยถืออิฐ และตาที่เปิดกว้างจ้องมองไปที่อู่จี๋เทียนจุน

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมเขาถึงหยุด?”

อู่จี๋เทียนจุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าอมตะชางเหม่ยถูกทำให้หยุดนิ่ง

“ใครทำอย่างนี้?”

อู่จี๋เทียนจุนรู้สึกงุนงง แต่แล้วรอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ฮึ่ม เนื่องจากเขาถูกทำให้หยุดนิ่ง นั่นจึงเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับฉันที่จะจัดการเขา