ตอนที่ 2143
บทที่ 2145 ชีวิตใกล้ตาย
October 21, 2026
อู่จี๋เทียนจุนจากไป และจื่อหยางเทียนจุนก็ไม่ได้เคลื่อนไหวเพื่อหยุดเขา ซึ่งทำให้เหล่าศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นงุนงง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมผู้อาวุโสสูงสุดถึงปล่อยให้อู่จี๋เทียนจุนไปจริงๆ?”
“ฉันคิดว่าผู้อาวุโสสูงสุดแค่พูดเท่านั้น”
“การกระทำของผู้อาวุโสสูงสุด ทำให้เสือสามารถกลับไปที่ภูเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย”
“แม้ว่าการฝึกฝนของอู่จี๋เทียนจุนจะลดลง แต่เขายังคงเป็นผู้นำของสำนักหยินหยาง หากเขากลับมาในวันหนึ่ง ใครจะรู้ว่าเลือดจะไหลเวียนในนิกายดาบชิงอวิ๋นของเรามากแค่ไหน”
“ตามคำพูดที่ว่า การใจดีกับศัตรู เป็นการโหดร้ายกับตัวเอง การตัดสินใจของผู้อาวุโสสูงสุดไม่ฉลาดเกินไป”
“ไม่ใช่แค่ไม่ฉลาด ฉันคิดว่าเขาแค่แก่และสับสน...…”
“เงียบ!” หยุนซานตะโกนอย่างเคร่งขรึม มองไปที่ศิษย์ที่กำลังพูดด้วยท่าทีจริงจัง และกล่าวว่า “คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน? การที่ผู้อาวุโสสูงสุดจัดการเรื่องต่างๆ ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะวิพากษ์วิจารณ์ได้?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะความพยายามของผู้อาวุโสสูงสุดในวันนี้ นิกายดาบชิงอวิ๋นของเราคงถูกทำลายไปนานแล้ว และคุณกับฉันคงตายไปแล้ว”
“ตอนนี้ที่วิกฤตการณ์ผ่านพ้นไปแล้ว พวกคุณทุกคนกำลังอวดดีกันอยู่ใช่ไหม?”
“พวกคุณจงจำไว้ จากนี้ไป อย่าวิจารณ์ผู้อาวุโสสูงสุดโดยไม่รับอนุญาต หากใครกล้าพูดลับหลังว่าเขาแก่และสับสน จะถูกจัดการเหมือนคนทรยศต่อนิกาย และจะถูกฆ่าอย่างไม่ปรานี”
ทันใดนั้น เหล่าศิษย์ก็เงียบลง หวาดกลัวและยอมจำนน ปิดปากเงียบ
หลังจากนั้น หยุนซานก็เดินเข้าไปในค่ายกลสงครามจักรพรรดิและเข้าหาจื่อหยางเทียนจุน
โดยโค้งคำนับอย่างเคารพ
“ผู้อาวุโสสูงสุด ขอบคุณท่านในวันนี้ ถ้าไม่มีท่าน ผลที่ตามมาคงไม่สามารถจินตนาการได้” หยุนซานกล่าว “ในนามของนิกายดาบชิงอวิ๋นทั้งหมด ขอให้ฉันโค้งคำนับท่าน!”
ขณะที่กำลังจะโค้งคำนับ
“พอแล้ว!” จื่อหยางเทียนจุนก็หยุดเขาไว้ โดยพูดว่า “จะสุภาพกับฉันอะไรขนาดนั้น ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของนิกายดาบชิงอวิ๋นด้วย เมื่อนิกายมีปัญหา เป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันจะเข้าไปช่วย”
หยุนซานยิ้มและถามว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านปล่อยอู่จี๋เทียนจุนไปทำไม?”
ในความเป็นจริง เขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าอู่จี๋เทียนจุนกำลังจะตาย ก็ยากที่จะเข้าใจว่าทำไมถึงปล่อยเขาไปในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้
ท้ายที่สุดแล้ว วิกฤตในวันนี้เกิดจากอู่จี๋เทียนจุน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้คนจากสำนักหยินหยาง ภายใต้คำสั่งของอู่จี๋เทียนจุน คอยยั่วยุนิกายดาบชิงอวิ๋นอย่างต่อเนื่อง และฆ่าศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นไปหลายคน
จื่อหยางเทียนจุนตอบอย่างจริงจัง “ฉันไม่ได้พูดไปก่อนหน้านี้เหรอ ฉันมีความเมตตา”
มีความเมตตา?
สามารถพูดคำดังกล่าวได้หรือไม่?
หากคุณมีความเมตตาอย่างแท้จริง คุณจะฆ่าเซียวฉงโหลวและสามนักบุญได้อย่างไรโดยไม่กระพริบตา?
หยุนซานไม่เชื่อคำพูดของจื่อหยางเทียนจุน แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจเจตนาของจื่อหยางเทียนจุน แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
เพราะเขารู้ว่า ไม่ว่าจื่อหยางเทียนจุนจะทำอะไร ก็จะไม่เป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น
ในขณะนี้ อมตะชางเหม่ยเข้ามาหาและยกยอเขาอย่างเกินจริง
“ผู้อาวุโส ท่านมีความเมตตากรุณามาก ราวกับว่าท่านเป็นโพธิสัตว์ที่มีชีวิต ฉันชื่นชมการกระทำของท่านเป็นพันเท่า ไม่เพียงแต่การฝึกฝนของท่านไม่มีใครเทียบได้ในตงฮวงเท่านั้น แต่ลักษณะนิสัยและกิริยามารยาทของท่านยังเหนือกว่าทุกสิ่ง ทำให้ท่านเป็นแบบอย่างให้กับคนนับล้าน”
เยี่ยชิวกลอกตาไปทางด้านข้าง
บ้าจริง คนหนึ่งสามารถพูดแบบนั้นได้อย่างไร? ไร้ยางอายจริงๆ!
โดยไม่คาดคิด จื่อหยางเทียนจุนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ชางเหม่ย หลังจากที่รู้จักคุณมาเป็นเวลานาน คำพูดที่คุณเพิ่งพูดไปนั้นไม่ได้เกินจริง ดีเลย ฉันหวังว่าคุณจะยังคงพยายามต่อไป”
นี่...…
เยี่ยชิวยิ่งพูดไม่ออก
อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ท่านช่วยมอบคำขอเล็กน้อยให้ฉันได้ไหม?”