บทที่ 2146 ฟาดวิญญาณอาวุธ

ทุกคนกลอกตาเมื่อได้ยินคำพูดของอมตะชางเหม่ย การขออาวุธจักรพรรดิสองชิ้นโดยตรง และแม้แต่บอกว่าเขาจะไม่ดูถูกพวกมัน ช่างไร้ยางอายจริงๆ!

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “คุณพูดถูก ฉันไม่ต้องการอาวุธจักรพรรดิ ดังนั้นการมอบสองชิ้นนี้ให้กับคุณคงไม่เสียหายอะไร”

อะไรนะ?

ทุกคนตกตะลึง

เป็นไปได้ไหมว่าจื่อหยางเทียนจุนต้องการมอบอาวุธจักรพรรดิสองชิ้นให้กับอมตะชางเหม่ยจริงๆ?

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนที่มีต่ออมตะชางเหม่ยก็เต็มไปด้วยความอิจฉา ช่างโชคดีจริงๆ

เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มก็กว้างขึ้น สว่างกว่าดอกเบญจมาศที่กำลังเบ่งบาน

“ขอบคุณ ผู้อาวุโส” เขารีบแสดงความขอบคุณ รู้สึกยินดีในใจ การได้รับอาวุธจักรพรรดิสองชิ้นโดยไม่ต้องพยายามใดๆ ถือเป็นความพึงพอใจอย่างเหลือเชื่อ

จากนั้นจื่อหยางเทียนจุนก็เปลี่ยนหัวข้อ “อย่ารีบขอบคุณฉันเลย ฉันต้องสื่อสารกับวิญญาณของอาวุธก่อน”

อมตะชางเหม่ยพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่มีปัญหา”

จากนั้นจื่อหยางเทียนจุนก็หันกลับมาและมองไปที่หอกซ่อมนภา แล้วถามว่า “คุณเต็มใจที่จะติดตามชางเหม่ยไปไหม?”

ไม่นาน ความคิดเทพก็เข้ามาในหูของจื่อหยางเทียนจุน และหลังจากฟังแล้ว ท่าทางของเขาก็ดูแปลกๆ เล็กน้อย

“มีอะไรเหรอผู้อาวุโส?” อมตะชางเหม่ยถามด้วยความกังวล

จื่อหยางเทียนจุนตอบว่า “วิญญาณของอาวุธบอกว่าคุณ.…..”

“ฉันทำไม?” อมตะชางเหม่ยรีบถาม

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวต่อ “วิญญาณบอกว่าคุณน่าเกลียดเกินไปและไม่คู่ควรที่จะครอบครองมัน”

ฮ่าฮ่าฮ่า...…

เยี่ยชิวและคนอื่นๆ หัวเราะกันลั่น

ใบหน้าชราของอมตะชางเหม่ยกลายเป็นสีแดงก่ำ คำพูดของวิญญาณนั้นไม่ได้เจ็บปวดมากนัก แต่เป็นการดูหมิ่นอย่างมาก

“ฮึ่ม นั่นก็เพราะว่ามันไม่สามารถชื่นชมความหล่อเหลาของฉันได้” อมตะชางเหม่ยมองไปที่หอกซ่อมนภาแล้วพูดว่า “บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าคุณไม่ติดตามฉัน ฉันจะไม่สูญเสีย แต่เป็นคุณที่สูญเสีย”

“สักวันหนึ่ง เมื่อฉันได้เป็นจักรพรรดิ แม้ว่าคุณจะอยากติดตามฉัน ฉันก็จะไม่แม้แต่จะมองคุณ”

“วันนี้คุณเพิกเฉยต่อฉัน แต่สักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้คุณปรารถนาที่จะเข้าถึงฉัน”

ซวบ!

ทันใดนั้นหอกซ่อมนภาก็พุ่งเข้าหาอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยตกใจและรีบซ่อนตัวอยู่หลังเยี่ยชิว จากนั้นก็แอบมองออกมาและยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ “วิญญาณอาวุธ โปรดอย่าโกรธ ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ที่ฉันทำผิดเล็กน้อย”

ทุกคนหัวเราะอีกครั้งกับท่าทางตลกๆ ของอมตะชางเหม่ย

หอกซ่อมนภาบินวนในอากาศสองครั้ง ดูเหมือนจะพูดว่า “นักพรตบ้า คิดว่าคุณจะแข่งขันกับฉันได้งั้นหรือ ประเมินตัวเองสูงเกินไป”

จากนั้น หอกซ่อมนภาก็บินอยู่ด้านหลังจื่อหยางเทียนจุนและลอยอยู่กลางอากาศ

“ผู้อาวุโส เนื่องจากหอกซ่อมนภาไม่เต็มใจที่จะติดตามฉัน แล้วบรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางล่ะ?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างใจร้อน

นี่คืออาวุธจักรวรรดิ ตราบใดที่เขาได้รับหนึ่งชิ้น เขาจะมีไพ่เด็ดอีกหนึ่งใบเพื่อช่วยชีวิตเขา

“ให้ฉันถามมัน” จื่อหยางเทียนจุนยกมือขึ้น มองไปที่บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยาง แล้วถามว่า “คุณยินดีที่จะติดตามชางเหม่ยไหม?”

บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางส่งเสียงพึมพำและตัวสั่นสองครั้ง รังสีแห่งความคิดทางจิตวิญญาณก็ถูกส่งไปยังจิตใจของจื่อหยางเทียนจุน

หลังจากฟังแล้ว สีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนก็แปลกอีกครั้ง

“ผู้อาวุโส วิญญาณอาวุธพูดว่าอย่างไร?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างกังวล

จื่อหยางเทียนจุนตอบว่า: “วิญญาณอาวุธบอกว่าคุณไม่เพียง แต่น่าเกลียด แถมยังไร้ยางอายด้วย”

อืม

ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยแข็งทื่อ วิญญาณนั้นพูดจาแหลมคมเช่นนี้หรือ?

เยี่ยชิวและคนอื่นๆ หัวเราะอีกครั้ง

“นักพรต ฉันคิดว่าคุณควรเลิกคิดเรื่องอาวุธจักรพรรดิเสียที หากต้องการได้สมบัติเช่นนี้ คุณต้องพึ่งโชคชะตา” หยุนซานแนะนำ

อมตะชางเหม่ยรู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อยและพูดกับจื่อหยางเทียนจุนว่า “ผู้อาวุโส ฉันไม่มีโอกาสจริงๆ เหรอ?”