ตอนที่ 2146
บทที่ 2148 จื่อหยางเทียนจุนยอมรับลูกศิษย์
October 21, 2026
“เอาล่ะ กำจัดให้สิ้นซาก!!”
จื่อหยางเทียนจุนพูดอย่างหนักแน่น โดยไม่ซ่อนเจตนาฆ่าที่คิ้ว ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบในใจ
เยี่ยชิวเข้าใจทันทีและพูดว่า “ตกลง ฉันจะไปกับอาจารย์ มันจะเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้เห็นพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ของอาจารย์”
“แล้วพวกคุณสองคนล่ะ?” จื่อหยางเทียนจุนถามหยุนซีและนางฟ้าไป๋ฮวาด้วยความเมตตา
ผู้หญิงทั้งสองตอบพร้อมกัน “ไม่ว่าฉังเซิงจะไปที่ไหน เราก็จะไป”
ปรากฎว่า คุณต้องการติดตามเยี่ยชิว ไม่ใช่เพื่อรับความรู้จากฉันงั้นเหรอ?
จื่อหยางเทียนจุนไม่ได้โกรธและพูดว่า “ไปกันเถอะ!”
ขณะที่ทั้งสี่กำลังจะจากไป ทันใดนั้น เงาก็ตกลงมาจากท้องฟ้าและพุ่งเข้าใส่พวกเขา ทำให้เกิดหลุมลึกบนพื้นดิน
ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอมตะชางเหม่ย!
หลังจากนั้น อมตะชางเหม่ยก็คลานออกมาจากหลุม ร่างกายเปื้อนไปด้วยดินและเลือด ดูยุ่งเหยิงมาก
อย่างไรก็ตาม เขากำบรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางไว้ในมือแน่น
“เจ้าหนู วิญญาณอาวุธจำฉันได้แล้ว และฉันก็ได้บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางมา! ฮ่าฮ่าฮ่า.…..”
อมตะชางเหม่ยเต้นรำด้วยความตื่นเต้น
เยี่ยชิวก็รู้สึกดีใจกับอมตะชางเหม่ยเช่นกัน แต่ก็อดบ่นไม่ได้ “ดูสิ คุณทำเหมือนไม่เคยเห็นโลกมาก่อน มันเป็นแค่อาวุธจักรพรรดิ มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“แน่นอน!” อมตะชางเหม่ยตอบ “คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องจ่ายราคามหาศาลขนาดไหนเพื่อได้มันมา ดูสิ ฉันบาดเจ็บไปทั้งตัว”
“เจ้าหนู รีบให้ยาเทพแก่ฉัน เพื่อรักษาบาดแผลเถอะ”
“ไม่เช่นนั้น ฉันอาจตายได้!”
แม้ว่าอมตะชางเหม่ยจะได้รับบาดเจ็บทั่วร่าง แต่ก็เป็นเพียงผิวเผินและไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต เห็นได้ชัดว่า เขากำลังพยายามใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ฉันมียาเทพ แต่จะไม่ให้คุณ ฉันจะเผามันให้คุณหลังจากที่คุณตาย”
“พวกเรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันใช่ไหม?” อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างไม่ละอาย “ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน ก็ควรให้ยาเทพแก่ฉัน”
“ตอนนี้เราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว” เยี่ยชิวดุ “ถ้าคุณยังโลภมากอยู่ ระวังไว้ ไม่งั้นฉันจะตบคุณ”
“ฉันมีอาวุธจักรพรรดิอยู่ในมือ คุณคิดว่าฉันกลัวเหรอ……” ในตอนแรก อมตะชางเหม่ยต้องการที่จะแสดงท่าทีแข็งกร้าว แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า เยี่ยชิวมีอาวุธเทพ และรีบถอยกลับพร้อมหัวเราะคิกคัก “เจ้าหนู ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณ อย่าโกรธเลย”
จากนั้น เขาก็หันไปหาจื่อหยางเทียนจุนและพูดว่า “ผู้อาวุโส ขอบคุณ! ถ้าไม่ใช่เพราะความเอื้อเฟื้อของท่าน ฉันคงไม่ได้อาวุธจักรพรรดิมา”
จื่อหยางเทียนจุนตอบว่า “การได้บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางเป็นโชคลาภของคุณ มันไม่เกี่ยวกับฉันเลย”
อมตะชางเหม่ยยืนกรานว่า “ผู้อาวุโส โปรดอย่าพูดแบบนั้น ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่ได้อาวุธจักรพรรดิชิ้นนี้มา ฉันตอบแทนความกรุณาอันยิ่งใหญ่ของคุณไม่ได้ งัน...…ให้ฉันกลายเป็นศิษย์ของคุณไหม?”
เมื่อพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็คุกเข่าลงบนพื้น เตรียมที่จะโค้งคำนับและแสดงความเคารพต่อจื่อหยางเทียนจุน
ริมฝีปากของเยี่ยชิวกระตุก ชายชราคนนี้ต้องการเพียงแค่การสนับสนุนจากจื่อหยางเทียนจุนเท่านั้น แต่ก็คิดข้ออ้างขึ้นมาได้ มันยืนยันคำสี่คำนั้นได้จริงๆ
เสแสร้งชอบธรรม!
“ลุกขึ้น!” จื่อหยางเทียนจุนพูดเบาๆ ในทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็ถูกดึงขึ้นมาโดยพลังที่มองไม่เห็น
จื่อหยางเทียนจุนกล่าวต่อ “ฉันมีหวู่ซวงอยู่แล้ว ฉันจะไม่รับศิษย์เพิ่มอีกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไม่เพียงแต่อมตะชางเหม่ยจะดูผิดหวัง แม้แต่เซียนดาบทั้งสี่ยังแสดงสีหน้าผิดหวังด้วย
เป็นเวลานานที่พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นศิษย์ของจื่อหยางเทียนจุน แต่ในความเป็นจริง พวกเขาไม่เคยได้รับการยอมรับจากเขาเลย
“อย่างไรก็ตาม พวกคุณทั้งสี่เป็นข้อยกเว้น” จื่อหยางเทียนจุนมองไปที่จิ่วเจี้ยนเซียนและคนอื่นๆ แล้วพูดว่า “ถ้าพวกคุณเต็มใจ ฉันจะรับพวกคุณเข้ามา”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียนดาบทั้งสี่ก็ดีใจมาก คุกเข่าลงไปหาจื่อหยางเทียนจุน โดยร้องออกมาพร้อมกันว่า “พวกเราขอคารวะอาจารย์”
“ลุกขึ้นเถอะ!” จื่อหยางเทียนจุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
อมตะชางเหม่ยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและพูดว่า “ผู้อาวุโส ท่านพูดชัดเจนว่าท่านจะไม่รับศิษย์เพิ่ม ดังนั้นทำไมท่านจึงรับเซียนดาบทั้งสี่?”
“ท่านไม่สามารถลำเอียงแบบนี้ได้ งันท่านรับข้าด้วยได้ไหม?”
“ฉันอยากเป็นศิษย์ของท่านด้วย!”