บทที่ 2157 โอกาสพิเศษ

"โครม！"

ทันใดนั้น ค่ายกลปกป้องสำนักปู่เทียนก็ถูกหอกซ่อมนภาทะลุจนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่

ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายมากมายในทันที

"ปู่เทียนแตก!"

เฉินเหลาหู่คำรามเสียงดัง พลางโบกมือทั้งสองข้าง จนเกิดแสงศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า ซึ่งเปี่ยมด้วยพลังลึกลับเพื่อป้องกันคลื่นพลังจากหอกที่กำลังแผ่ขยาย

ใครจะคิดได้ว่าแรงกดดันจากอาวุธจักรพรรดิที่ถูกปลุกพลังขึ้นมาอย่างเต็มที่นั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่เพียงแต่ป้องกันไว้ไม่ได้ ทั้งสองมือกลับถูกพลังคลื่นจากหอกทะลุจนระเบิดเป็นชิ้นๆ

ต้องเข้าใจก่อนว่าจื่อหยางเทียนจุนยังคงยืนอยู่กับที่ หากเขาโจมตีด้วยหอกนี้ด้วยตัวเอง พลังทำลายล้างจะยิ่งน่ากลัวกว่านี้มาก

เฉินเหลาหู่ทั้งตกใจและโกรธ พลางพูดเสียงดังว่า "จื่อหยางเทียนจุน พวกเราไม่สามารถพูดคุยกันได้เลยหรือ?"

"ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับท่าน ไปตายซะเถอะ!" จื่อหยางเทียนจุนพูดจบก็สะบัดข้อมือ

"ฉึ่บ！"

หอกซ่อมนภาปลดปล่อยพลังแสงอันแหลมคมอีกครั้ง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เฉินเหลาหู่คำรามลั่น พูดว่า "จื่อหยางเทียนจุน ท่านถือหอกข่มเหงผู้อ่อนแอ ฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างไร้ปรานี แม้วันนี้ท่านจะสามารถทำลายสำนักปู่เทียนได้ แต่กฎแห่งสวรรค์จะไม่ปล่อยท่านไปแน่!"

"ข้าเข้าใจดีว่าท่านมีอาวุธจักรพรรดิอยู่ในมือ ข้าไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของท่านได้ แต่เพื่ออนาคตของสำนักปู่เทียน ข้าจะสู้จนตัวตาย!"

"จื่อหยางเทียนจุน ท่านมีความกล้าหรือไม่ที่จะประลองกับข้าอย่างยุติธรรมหรือไม่?"

จื่อหยางเทียนจุนมองด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ตอบว่า "ประลองกับข้า ท่านเหมาะสมแล้วหรือ?"

"ท่านว่าเหมาะสมหรือไม่ ท่านพูดเองไม่ได้ การต่อสู้ต่างหากที่จะเป็นตัวตัดสิน" เฉินเหลาหู่ตอบ "ข้าฝึกฝนมาหลายปี ไม่ได้ฝึกเสียเปล่า แม้จะฆ่าท่านไม่ได้ แต่ข้ามั่นใจว่าจะทำให้ท่านบาดเจ็บหนักได้!"

"โอ้?" จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะ "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้โอกาสท่านได้ลงมือ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเหลาหู่พุ่งออกมาจากรูโหว่ของค่ายกลปกป้องสำนัก แล้วมายืนอยู่กลางอากาศ

จากนั้นเสียงของเฉินเหลาหู่ก็ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

"ศิษย์สำนักปู่เทียน จงฟังข้าให้ดี"

"พวกเราผู้ฝึกตน แม้จะใฝ่หาความเป็นอมตะ แต่หนทางแห่งเซียนนั้นมืดมน สุดท้ายย่อมหนีไม่พ้นความตาย"

"บางคนตายด้วยน้ำมือศัตรู บางคนตายเพราะจบสิ้นอายุขัย บางคนตายเพราะโดนสวรรค์ลงโทษ..."

"วันนี้ ในช่วงเวลาวิกฤตของสำนักปู่เทียน ข้าหวังว่าพวกท่านทุกคนจะยืนหยัดเป็นผู้กล้าหาญที่ยืนหยัดต่อสู้ได้!"

"แม้ศัตรูจะแข็งแกร่ง พวกเราจะไม่มีวันยอมจำนน!"

"แม้เส้นทางข้างหน้าจะเป็นทางตัน เราก็จะก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล!"

"พวกเราศิษย์สำนักปู่เทียน จะไม่มีวันยอมรับการรังแกใดๆ!"

"......"

เฉินเหลาหู่ยืนหลังตรงดุจไม้บรรทัด สีหน้ามุ่งมั่นเหมือนยอมตายเพื่ออุดมการณ์ ขณะกล่าวคำพูดไม่หยุดหย่อน

"วันนี้ เราจะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ปกป้องบ้านของเรา!"

"ถ้าใครคิดจะเหยียบย่ำสำนักปู่เทียน ต้องข้ามศพพวกเราไปก่อน มิเช่นนั้น..."

"มิเช่นนั้นบ้าบออะไร!" จื่อหยางเทียนจุนด่ากราดอย่างหมดความอดทน "เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ถ้าคิดจะสู้ก็รีบมาเถอะ ถ้ายังพูดพล่ามอีก ข้าจะส่งท่านไปลงนรกเดี๋ยวนี้!"

เฉินเหลาหู่แสดงความหนักแน่น ฮึดฮัดพร้อมเอ่ยเสียงดังว่า "จื่อหยางเทียนจุน ท่านอย่าหยิ่งผยองไปนัก วันนี้ข้าจะสู้ตายกับท่าน!"

พูดจบ ร่างของเฉินเหลาหู่เปล่งแสงเจิดจ้า ปลดปล่อยพลังของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ออกมา

เจตจำนงการต่อสู้นั้นเพิ่มพูนขึ้นไม่หยุด

จื่อหยางเทียนจุนยืนอยู่กับที่ มุมปากยิ้มอย่างดูแคลน ราวกับกำลังชมตัวตลกแสดงละคร

"จื่อหยางเทียนจุน ท่านเตรียมพร้อมหรือยัง?" เฉินเหลาหู่ตะโกนถาม

"รีบลงมือมาเถอะ!" จื่อหยางเทียนจุนเร่งเร้า

"รับมือ!" เฉินเหลาหู่ตะโกนลั่น พุ่งเข้าหาจื่อหยางเทียนจุนอย่างรวดเร็ว ราวกับกระสุนปืนใหญ่

จื่อหยางเทียนจุนกำลังจะลงมือ แต่เหตุการณ์กลับพลิกผัน เมื่อเฉินเหลาหู่ซึ่งเดิมทีพุ่งเข้าหาเขา กลับทะยานขึ้นฟ้า พุ่งตัวเป็นเส้นแสงไปยังที่ไกลออกไป