บทที่ 2168 อาจารย์ ท่านเหมาะสมหรือ?

"อ๊าก…"

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของอู่จี๋เทียนจุนดังลั่น ร่างของเขาถูกฉีกออกเป็นสองส่วน เลือดสดกระเซ็นเปรอะพื้นไปทั่ว

"รสชาติของการถูกฉีกเป็นอย่างไรบ้าง?"

"มันรู้สึกดีใช่ไหมล่ะ?"

หลงผู้ซ่ากล่าวพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันว่า "หรือจะลองอีกสักรอบดี?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู่จี๋เทียนจุนรู้สึกขนลุกซู่ ขณะนี้พลังบำเพ็ญของเขาตกต่ำ และการฟื้นฟูร่างกายเป็นไปอย่างช้าๆ หากโดนแบบนี้อีกครั้ง เขาอาจเจ็บจนตายได้

"หลงผู้ซ่า เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?" อู่จี๋เทียนจุนตะโกนลั่น "เจ้ากล้าทำกับอาจารย์แบบนี้ เจ้านั้นช่างอกตัญญูและไร้ความเคารพ!"

เพียะ!

ไม่ทันที่อู่จี๋เทียนจุนจะพูดจบ หลงผู้ซ่าก็ตบหน้าเขาอย่างแรง พร้อมพูดด้วยเสียงเย็นยะเยือกว่า "ข้าทำแบบนี้กับเจ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้?"

"อย่าลืมสิ เจ้าไม่ใช่อู่จี๋เทียนจุนผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เจ้าก็แค่หมาข้างถนนตัวหนึ่ง"

"ข้าอยากเหยียบเจ้าก็เหยียบได้ตามใจ"

พูดจบ หลงผู้ซ่าก็โยนร่างของอู่จี๋เทียนจุนลงกับพื้น จากนั้นใช้เท้าเหยียบย่ำอย่างแรง

ปัง! ปัง! ปัง!

หลงผู้ซ่าเหยียบเขาพร้อมทั้งตะโกนด่า

"บัดซบ! ข้าทนเจ้ามานานมากแล้ว"

"เจ้าไม่ใช่ชอบฉีกข้าหรอกหรือ? ลองฉีกอีกสิ"

"ข้าเหยียบเจ้าแล้วจะทำไม?"

กร๊อบ...กร๊อบ...

กระดูกทั่วร่างของอู่จี๋เทียนจุนแตกหักทีละส่วน

เขาเหลือบมองหลงผู้ซ่า พบว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าดุร้าย ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น จนเขารู้สึกหนาวเยือกในใจ

"เจ้าหมอนี่ไม่คิดฆ่าข้าจริงๆหรอกใช่ไหม?"

"คำนวณพลาดเสียแล้ว ไม่นึกเลยว่าเจ้าหมอนี่จะลึกซึ้ง และมีเจตนาฆ่าข้ามานานถึงเพียงนี้"

"หากรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นข้าควรจะกำจัดมันเสียตั้งแต่แรก"

"เมื่อคิดถึงอดีตของข้า ผู้เคยควบคุมทุกสิ่งด้วยความยิ่งใหญ่และองอาจ ใครจะคิดว่ามาวันนี้ กลับต้องถูกเจ้าคนนี้เหยียบย่ำเช่นนี้ ช่างเป็นความอัปยศอดสูที่สุดแสนจะทนได้!"

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ อู่จี๋เทียนจุนรู้สึกเสียใจจนลึกไปถึงไส้ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าในโลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจ

"ข้าต้องช่วยตัวเอง"

"ความแค้นอันยิ่งใหญ่ยังไม่ได้สะสาง ข้าจะตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด"

"มิฉะนั้น นอกจากข้าจะไม่มีโอกาสแก้แค้นตาแก่หนังเหนียวคนนั้น หากข้าตาย สำนักหยินหยางก็จะถึงจุดจบโดยสมบูรณ์เช่นกัน"

เมื่อคิดเช่นนี้ อู่จี๋เทียนจุนก็รีบพูดขึ้นว่า "หลงผู้ซ่า หยุดก่อนเถิด อาจารย์มีเรื่องจะพูดกับเจ้า"

ปัง! ปัง! ปัง!

หลงผู้ซ่าทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงเหยียบอย่างต่อเนื่อง

"อ๊ากกกก..."

อู่จี๋เทียนจุนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ไม่นาน กระดูกทุกส่วนในร่างของอู่จี๋เทียนจุน ยกเว้นเพียงศีรษะ ก็ถูกหลงผู้ซ่าเหยียบจนแตกหัก

จนกระทั่งถึงตอนนี้ หลงผู้ซ่าจึงยอมหยุด

"ท่านอาจารย์ เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ?" หลงผู้ซ่าถาม

อู่จี๋เทียนจุนโกรธจัด "ข้าบอกให้เจ้าหยุด เจ้าหูหนวกหรือไร?"

"หยุดมือหรือ?" หลงผู้ซ่าทำหน้าเหมือนสงสัย "ท่านอาจารย์พูดอะไร ข้าไม่ได้ใช้มือ ข้าใช้เท้าต่างหาก"

บ้าเอ๊ย!

อู่จี๋เทียนจุนโกรธจนใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียว