บทที่ 2167 ศิษย์ดี

อู่จี๋เทียนจุนโมโหจนแทบคลั่ง เขายกเท้าขึ้นอีกครั้งหมายจะเตะหม้อพิษหมื่นชนิด แต่ก็กลัวเจ็บ จึงรีบหดเท้ากลับ พร้อมกับชี้ไปที่หม้อพิษหมื่นชนิดและด่าทอเสียงดังลั่น

"บัดซบ เจ้าเองก็กล้ารังแกข้าหรือ? รอให้พลังฝึกของข้าฟื้นตัวก่อนเถอะ สิ่งแรกที่ข้าจะทำคือทำลายเจ้าให้สิ้นซาก"

อู่จี๋เทียนจุนสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับโทสะ จากนั้นพึมพำกับตัวเอง "แปลก สารพิษในหม้อมันหายไปไหน?"

"หลงผู้ซ่าตายหรือยังมีชีวิตอยู่กันแน่?"

"ทำไมพอข้ากลับมา หลงผู้ซ่ากับสารพิษถึงหายไปพร้อมกัน?"

"หรือว่า หลงผู้ซ่าจะสำเร็จอะไรบางอย่างแล้ว?"

อู่จี๋เทียนจุนตกใจ จากนั้นก็ปฏิเสธความคิดของตัวเอง

"ไม่ใช่แน่ พลังฝึกของหลงผู้ซ่าอ่อนด้อยขนาดนั้น ไม่มีทางรับพิษทั้งหมดไว้ได้"

"ยิ่งไปกว่านั้น พิษพวกนั้นไม่ใช่พิษธรรมดา มีทั้งพิษจากโอสถศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงแมงป่องพิษและงูพิษอายุหลายแสนปี..."

"อีกทั้ง ตอนที่ข้าออกไป ข้ายังได้ลงผนึกไว้บนฝาหม้ออย่างดี ตามหลักแล้ว ด้วยพลังฝึกของหลงผู้ซ่า ไม่มีทางออกมาได้"

"พิษเหล่านั้นมันหายไปไหนกันแน่?"

ขณะที่อู่จี๋เทียนจุนพูดกับตัวเอง เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าที่ประตูตำหนัก มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

"ให้ตายเถอะ ปีนี้ไม่ใช่ปีชงของข้า แต่ทำไมทุกอย่างถึงไม่เป็นใจ?"

"โจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋นล้มเหลวไม่พอ น้องข้าก็ตาย พลังฝึกของข้าตกต่ำลง แล้วตอนนี้แม้แต่พิษก็ยังหายไปอีก"

"สวรรค์จอมโจร เจ้าจงใจจะฆ่าข้าหรืออย่างไร?"

"อ๊ากกก..."

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ในที่สุดอู่จี๋เทียนจุนก็ทนไม่ไหวคำรามออกมาเสียงดัง

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากประตูว่า "ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอะไรไป? ทำไมถึงโกรธขนาดนี้?"

เสียงนั้นแหลมเหมือนเสียงผู้หญิงพูด

เมื่อได้ยินเสียงนั้น อู่จี๋เทียนจุนหันตัวไปทันที และจ้องมองที่ร่างเงาที่ประตู

"หลงผู้ซ่า!"

อู่จี๋เทียนจุนขมวดคิ้วและจ้องไปที่หลงผู้ซ่าอย่างระมัดระวัง พบว่าทั้งตัวหลงผู้ซ่าไม่เป็นอะไรเลย

"แปลกจัง เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่รอดชีวิต แต่ยังไม่มีรอยขีดข่วนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

อู่จี๋เทียนจุนรู้สึกประหลาดใจในใจ

"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์" หลงผู้ซ่าเดินเข้าไปคุกเข่าลงที่พื้นในห้องโถงและคำนับอู่จี๋เทียนจุน

เสียงของเขาคล้ายกับเสียงของผู้หญิงมาก

อู่จี๋เทียนจุนกล่าวว่า "หลงผู้ซ่า ถ้าข้าจำไม่ผิด ตอนนี้เจ้าควรจะอยู่ในหม้อพิษหมื่นชนิด ทำไมถึงออกมาเองได้?"

หลงผู้ซ่าก้มลงที่พื้นอย่างเคารพและพูดว่า "ท่านอาจารย์ ท่านอาจจะไม่ทราบ ศิษย์ได้ดูดพิษทั้งหมดจากในหม้อพิษหมื่นชนิดมาแล้ว จึงออกมาได้ขอรับ"

"โอ้?" ดวงตาอู่จี๋เทียนจุนเป็นประกาย ตามด้วยถามว่า: "แล้วเสียงของเจ้าล่ะ…"

หลงผู้ซ่าตอบว่า: "ตั้งแต่ดูดพิษหมดแล้ว เสียงของข้าก็กลายเป็นแบบนี้แล้วขอรับ"

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

อู่จี๋เทียนจุนประหลาดใจ

"เขากลายเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าเพราะ…" อู่จี๋เทียนจุนนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างทันที เขากวักมือไปที่หลงผู้ซ่า แล้วพูดว่า: "ศิษย์ มานี่"

หลงผู้ซ่าเงยหน้ามองอู่จี๋เทียนจุนด้วยท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย

"อย่ากลัวนะ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า" อู่จี๋เทียนจุนพูด "เจ้าดูดพิษไปมากขนาดนี้ ข้าต้องช่วยดูว่าเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ร่างกายของศิษย์ปกติทุกอย่าง…" หลงผู้ซ่ายังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดขึ้น

"มา!" เสียงของอู่จี๋เทียนจุนเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

หลงผู้ซ่าจำต้องยอมลุกขึ้น และเดินไปอย่างระมัดระวัง