บทที่ 2166 เทพบุตรผู้โชคร้าย

หลังจากทำลายสำนักปู่เทียนอย่างราบคาบแล้ว อมตะชางเหม่ยยยยยยยยก็ถามด้วยความเร่งรีบว่า: "ผู้อาวุโส จุดหมายถัดไปเราจะไปที่ไหน?"

ตอนนี้เขาติดใจในการขุดสมบัติมากแล้ว

หลังจากมาถึงโลกฝึกเซียนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถขุดสมบัติได้อย่างไร้ความกังวลและไม่มีอะไรจะมาหยุดได้ แถมยังขุดสมบัติจากคลังสมบัติของพลังชั้นสูงของตงฮวงอีกด้วย ความรู้สึกนี้สามารถใช้คำเดียวอธิบายได้เลยว่า สนุก!

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า: "ไปสำนักหยินหยางกัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนซีก็ถามขึ้นว่า: "ไปที่สำนักหยินหยาง นี่จะต้องทำลายอู่จี๋เทียนจุนไหม?"

"ไม่จำเป็นที่เราจะต้องลงมือ อู่จี๋เทียนจุนจะตายเอง" จื่อหยางเทียนจุนกล่าว "เราไปที่สำนักหยินหยางเพื่อขโมยสมบัติของสำนักนั้น"

อมตะชางเหม่ยตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหวแล้วกล่าวว่า: "ผู้อาวุโส อย่าชักช้าเลย เรารีบออกเดินทางกันเถอะ"

"ไปกันเถอะ" จื่อหยางเทียนจุนกล่าว แล้วขับเรือรบทองสัมฤทธิ์พาทุกคนมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสำนักหยินหยาง

......

เวลาย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว

หลังจากที่อู่จี๋เทียนจุน ออกจากนิกายดาบชิงอวิ๋น เขากลัวว่าคนจากนิกายดาบชิงอวิ๋นจะตามล่าเขา จึงรีบหนีอย่างรวดเร็วและเดินทางกลับสำนักหยินหยางโดยไม่หยุดพัก

แม้จะไม่มีเรือรบทองสัมฤทธิ์ และพลังฝึกปรือของเขาก็ตกต่ำลง แต่บนตัวอู่จี๋เทียนจุน ยังมีเรือลมที่เขาสร้างขึ้นเอง ซึ่งสามารถใช้หินวิญญาณเพื่อเริ่มต้นได้ ดังนั้นเขาจึงกลับถึงสำนักงานใหญ่ของสำนักหยินหยาง ภายในสองชั่วโมงที่ผ่านมา

เมื่อกลับมาถึงห้องโถงที่คุ้นเคย อู่จี๋เทียนจุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

"ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!"

เมื่อคิดถึงก่อนที่จะโจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋น เขาและเฟิงว่านหลี่เคยมั่นใจเต็มที่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาต้องหนีมาเหมือนสุนัขที่ไม่มีบ้าน อู่จี๋เทียนจุนจึงรู้สึกโกรธในใจ

"คิดคำนวณทุกอย่างแล้ว แต่ไม่ได้คิดว่าจะมีตาแก่คนนั้นที่ขึ้นถึงระดับเตรียมจักรพรรดิได้ ตอนนี้ไม่เพียงแต่น้องเฟิงเสียชีวิตไปแล้ว แต่ยังทำให้พลังฝึกปรือของข้าตกต่ำลงอีก สงสัยว่าอีกพันปีคงไม่มีโอกาสไปแก้แค้นตาแก่หนังเหนียวคนนั้นได้แล้ว."

“โชคดีที่ตาแก่คนนั้นไม่ได้ฆ่าข้าจนสิ้น เหลือชีวิตให้ข้า”

“แค่ข้ายังมีชีวิตอยู่ วันหนึ่งก็จะกลับมาล้างแค้นได้”

“ตาแก่หนังเหนียวคนนั้นและหยุนซาน พวกเจ้ารอให้ข้าฟื้นฟูพลังและถึงระดับเตรียมจักรพรรดิก่อน เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะจัดการทั้งแค้นใหม่และแค้นเก่า ไม่เพียงแค่จะฆ่าพวกเจ้าทั้งสอง แต่ข้ายังจะย่ำยีสำนักดาบชิงอวิ๋น จนไม่มีแม้แต่หมาเหลือสักตัว”

อู่จี๋เทียนจุนพูดออกมาด้วยความเกลียดชัง

ไม่นานอู่จี๋เทียนจุนก็สงบลง

“เซียวฉงโหลว และสามปราชญ์ตายไปแล้ว ข่าวนี้คงจะแพร่กระจายไปทั่วในไม่ช้า พื้นที่เทพทั้งสามและคนจากสำนักปู่เทียนคงไม่กล้าไปแตะต้องสำนักดาบชิงอวิ๋น พวกเขาคงจะมาหาข้าเพื่อหาคำอธิบาย”

“ตอนนี้พลังฝึกปรือของข้าตกต่ำ หากพวกเขามาหาข้าจริงๆ คงจะเจอปัญหามากมาย”

“เพราะในพื้นที่เทพทั้งสามและสำนักปู่เทียนยังมีผู้แข็งแกร่งมากมาย”

“ข้าจะจัดการกับปัญหานี้ยังไงดีนะ?”

อู่จี๋เทียนจุนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกหงุดหงิด จึงตะโกนเสียงดังขึ้นว่า “หลงผู้ซ่า มาเจอข้าที!”

ทุกครั้งที่เขารู้สึกไม่ดี เขามักจะหาคนที่สามารถระบายอารมณ์ได้ และหลงผู้ซ่าก็คือคนที่เขาชอบใช้ระบายอารมณ์ด้วย

แต่หลังจากตะโกนไปแล้วก็ไม่มีการตอบกลับ อู่จี๋เทียนจุนจึงนึกขึ้นได้ว่า ก่อนที่เขาจะไปโจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋น เขาได้โยนหลงผู้ซ่าเข้าไปในหม้อพิษหมื่นชนิด

"ไม่รู้ว่าหลงผู้ซ่าตายหรือยัง?"

"ต้องบอกว่าเมื่อไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่ข้างๆ ข้าก็รู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่"

อู่จี๋เทียนจุนคิดในใจ และเมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ เขาก็มองไปข้างหน้า และเห็นหม้อพิษหมื่นชนิดอยู่ตรงนั้น

"ศิษย์ ข้ากลับมาแล้ว!"

อู่จี๋เทียนจุนเดินไปข้างหน้าหม้อพิษหมื่นชนิด แล้วจิตใจของเขาก็รู้สึกซับซ้อนขึ้น

ตอนแรกที่เขาโยนหลงผู้ซ่าเข้าไปในหม้อพิษหมื่นชนิด เขามีแผนสองประการ อย่างแรกคือให้หลงผู้ซ่าตายภายในหม้อพิษหมื่นชนิด เนื่องจากหลงผู้ซ่าได้ร่วมมือกับจ้าวหยินหยางลับๆ และฝึกหยินหยางต้าฟา ซึ่งเป็นสิ่งที่อู่จี๋เทียนจุนไม่สามารถยอมรับได้

แผนที่สองคือต้องการให้หลงผู้ซ่าสามารถรอดออกมาได้ หากเขาผ่านไปได้เจ็ดวันโดยไม่ตาย ภายในร่างของหลงผู้ซ่าจะมีพลัง ซึ่งอู่จี๋เทียนจุนสามารถดูดซับพลังนั้นได้ และไม่ต้องทำการตัดตอนตัวเองก็สามารถฝึกหยินหยางต้าฟาได้

แต่หลังจากที่เขาเผชิญกับเหตุการณ์โจมตีสำนักดาบชิงอวิ๋น อู่จี๋เทียนจุนก็เริ่มคิดใหม่