บทที่ 2173 วิญญาณเศษเสี้ยวของจักรพรรดิ

หลงผู้ซ่าพูดจบก็หันหลังเดินออกจากถ้ำ ส่วนศพของจ้าวหยินหยาง เขาก็ไม่ได้มองมันแม้แต่น้อย

พอออกจากถ้ำ เขาก็พบกับขอบผาวิญญาณ

หลงผู้ซ่าเคยมาที่นี่แล้วหลายครั้ง

เมื่อครั้งอดีต อู่จี๋เทียนจุนได้โยนเขามาที่นี่ เขาถูกสัตว์เทพทรมานทุกวันและทุกคืน ทรมานจนไม่สามารถทนได้

หลงผู้ซ่ายืนอยู่ที่ขอบผาอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ แล้วตามมาด้วยการปรากฏตัวของร่างเงาหลายๆตัว

ไม่นาน ร่างเงาหลายๆตัวก็หยุดอยู่ห่างจากหลงผู้ซ่าประมาณห้าจ้าง

มันคือม้าขาวที่มีปีก

งูยักษ์ที่มีหัวสามเหลี่ยมสองหัว

และเสือดาวลายที่มีขาหกขา

หลงผู้ซ่ารู้สึกถึงความโกรธแค้นในใจ

สามสัตว์นี้เป็นสัตว์เทพเด็กที่แท้จริง ก่อนหน้านี้หลงผู้ซ่าเคยถูกมันทรมานบ่อยๆ

ในขณะนั้น หลงผู้ซ่ามองเห็นสัตว์เทพเด็กทั้งสามตัว จากนั้นก็ยิ้มอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า "สามเพื่อนเก่าของข้า สบายดีหรือไม่?"

"ซิส！" ม้าขาวที่มีปีกหันไปข้างบนแล้วร้องเสียงยาว เสียงนั้นดูตื่นเต้น เหมือนกำลังบอกหลงผู้ซ่าว่า "ในที่สุดเจ้าก็กลับมา เราจะได้รังแกเจ้าต่อแล้ว"

หลงผู้ซ่ากล่าวว่า "วันนี้ไม่เหมือนวันก่อน ก่อนหน้านี้ข้าถูกพวกเจ้าทรมานอย่างไร้ความปราณี แต่วันนี้พวกเจ้าจะไม่สามารถรังแกข้าได้อีกแล้ว"

"ในฐานะที่พวกเจ้าเป็นสัตว์เทพ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า"

"แค่พวกเจ้าเรียกข้าว่าเจ้านาย แล้วจากนี้ไป ติดตามข้า ข้าจะให้ทางรอดแก่พวกเจ้า"

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ม้าขาวตัวนั้นก็หันไปข้างบนแล้วร้องเสียงยาวอีกครั้ง ดวงตาของมันเต็มไปด้วยการดูหมิ่น เหมือนกับกำลังบอกว่า "จะให้ข้าเรียกเจ้าเป็นเจ้านายงั้นเหรอ เจ้าเหมาะสมหรือ?"

"แม่งเอ้ย ไม่ยอมก็ต้องลงโทษ! ดี! ข้าจะตีจนเจ้ามาสวามิภักดิ์ข้าเอง!"

หลงผู้ซ่าพูดจบ เขาก็พุ่งตรงไปที่ม้าขาวเหมือนกับเสือที่ลงจากเขา

ม้าขาวกำลังจะโต้กลับ แต่เสียงคำรามดังขึ้น

"ฝ่ามือหยินหยาง!"

ในมือขวาของหลงผู้ซ่า เกิดพลังหยินหยางหมุนเวียนขึ้น ในทันใดนั้น ม้าขาวก็ถูกเขาฟาดจนตกลงไปที่พื้น

ทันใดนั้น หลงผู้ซ่าก็พุ่งไปข้างหน้าและขึ้นขี่บนหลังม้าขาว พร้อมกับทุบหมัดลงไปเหมือนฝนตกกระหน่ำ

ไม่นานม้าขาวตัวนั้นก็เต็มไปด้วยบาดแผล มุมปากเลือดไหลออกมา มันใกล้จะตายแล้ว

"จะยอมแพ้หรือยัง?" หลงผู้ซ่าตะคอกเสียงดัง

ในขณะนั้น งูเหลือมและเสือดาวลายก็พุ่งมาทางซ้ายและขวาของหลงผู้ซ่า

"ยังกล้ามากวนข้า หาเรื่องตายเอง!"

หลงผู้ซ่า โจมตีด้วยฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ฟาดงูเหลือมกระเด็นออกไป ตามด้วยการกระโดดเตะเสือดาวลายจนมันถูกเหยียบไว้ใต้เท้า

"ถ้าข้าจำไม่ผิด พวกเจ้าเคยรังแกข้าอย่างหนักที่สุดใช่ไหม? วันนี้ข้าจะล้างแค้น" หลงผู้ซ่าพูดจบ เขาก้มตัวและชกเข้าไปที่ตาของเสือดาวลาย

ทันทีนั้น เลือดพุ่งออกมา เสือดาวลายตาบอดข้างหนึ่ง

"โฮ๊ก..." เสือดาวลายร้องออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว

ปัง!

หลงผู้ซ่าเตะไปที่หัวของเสือดาวลายอีกครั้งจนมันจมลงไปในดิน จากนั้นเขาก็มองไปที่งูเหลือมด้วยสายตาอันดุดัน

งูเหลือมเห็นสถานการณ์ไม่ดี ก็รีบก้มตัวลงกับพื้น หัวทั้งสองข้างส่ายไปมา ท่าทางกลัวสุดขีด

"เตรียมจะยอมรับเงื่อนไขของข้าแล้วใช่ไหม?" หลงผู้ซ่าถาม

งูเหลือมพยักหน้าอย่างหนัก

"ดีที่รู้จักยอม" หลงผู้ซ่าพูดเสียงเย็นชา แต่เขาก็พูดต่อไปว่า "แต่ก่อนหน้านี้พวกเจ้ารังแกข้าตลอด วันนี้ข้าก็ยังต้องลงโทษพวกเจ้า"

ตูม!

หลงผู้ซ่าโจมตีอีกครั้ง

ไม่นานหลังจากนั้น

สัตว์เทพทั้งสามตัวถูกทำร้ายอย่างรุนแรง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล นอนคว่ำอยู่กับพื้นแทบจะขาดใจ จนในที่สุดหลงผู้ซ่าก็รู้สึกพอใจ