บทที่ 2174 ข้ามีลูกแล้วเหรอ?

หลงผู้ซ่ากลัวจนเกือบจะทำให้ตัวเองตกใจ กลัวจนพูดกับจิตวิญญาณที่อยู่ตรงหน้าไม่ออก

"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าคงกลัวจนฉี่แตกตาย แต่เจ้าก็ไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม?" จิตวิญญาณนั้นพูดด้วยเสียงหัวเราะ

หลงผู้ซ่าฟื้นจากความตกใจแล้วส่ายหัวพูดว่า "ท่านหลอกข้า"

"ท่านไม่อาจเป็นจักรพรรดิหยินหยางได้"

"ตามที่ข้ารู้จัก จักรพรรดิหยินหยางต้องตายไปนานแล้ว!"

"ตายแล้ว?" จิตวิญญาณนั้นหัวเราะ "เจ้าฟังจากใครมา?"

หลงผู้ซ่าตอบว่า "คนในโลกของการฝึกตนก็พูดกันแบบนี้"

"บ้าไปแล้ว!" จิตวิญญาณกล่าว "จักรพรรดิเป็นผู้ที่แข็งแกร่ง อายุของเขาสามารถยืนยาวได้หลายแสนปี บางคนยังมีชีวิตไปถึงภพที่สองที่สาม... จักรพรรดิที่มีชีวิตเกินล้านปีก็มีอยู่"

"ข้าคือผู้ก่อตั้งสำนักหยินหยาง ยังไงข้าก็ไม่ตายง่ายๆ"

หลงผู้ซ่ายังไม่เชื่อและพูดว่า "ในโลกนี้ไม่มีจักรพรรดิที่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านไม่อาจเป็นจักรพรรดิหยินหยางได้"

จิตวิญญาณตอบกลับ "ใครบอกว่าไม่มีจักรพรรดิที่ยังมีชีวิตอยู่ ข้าบอกเจ้าว่า... จะบอกเจ้าไปทำไม ข้าก็คือจักรพรรดิหยินหยาง"

"ท่านยังหลอกข้า!" หลงผู้ซ่าพูด "ถ้าท่านคือจักรพรรดิหยินหยาง ทำไมข้าฆ่าอู่จี๋ท่านถึงไม่ห้ามข้า?"

"อย่าลืมว่า อู่จี๋ผู้ชรานั่นเป็นผู้นำของสำนักหยินหยาง เขายังเป็นศิษย์น้องของท่านอีกนะ"

จิตวิญญาณนั้นกล่าว "ข้าไม่ขัดขวางเจ้า เพราะอู่จี๋นั่นสมควรตาย"

"เด็กนั่นไม่รู้จักตัวเอง ความสามารถของเขาก็ไม่เข้ากับความทะเยอทะยานของเขา"

"ในสมัยที่ข้าผงาดถึงที่สุด ข้ายังล้างสำนักชิงอวิ๋นไม่ได้เลย เขายังแค่ในระดับผู้ปกครองแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ แล้วคิดจะเป็นจักรพรรดิของตงฮวง นี่มันฝันลมๆแล้ง ๆ"

"แล้วเพื่อช่วยเฟิงว่านหลี่ขึ้นระดับขั้นักบุญ เขายอมใช้ชีวิตของศิษย์สำนักหยินหยางในการสังเวย มันเป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมและขัดต่อหลักฟ้าดิน"

"สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือ มรดกที่ข้าสร้างขึ้นกลับถูกทำลายโดยมือของเขา"

"ครั้งนี้ที่โจมตีสำนักชิงอวิ๋นล้มเหลว หากสำนักชิงอวิ๋นตอบโต้ สำนักหยินหยางจะเผชิญกับปัญหามหาศาล"

"เด็กนั่นนำภัยพิบัติมาสู่สำนักหยินหยาง ถึงแม้เจ้าไม่ฆ่าเขา ข้าก็จะเป็นคนจัดการเอง"

"อีกทั้ง ตอนนี้เขาอ่อนแอไปแล้ว เกือบจะเป็นคนไร้ประโยชน์"

หลงผู้ซ่าถามต่อไปด้วยท่าทางยังคงไม่เชื่อ: "ท่าน คือจักรพรรดิหยินหยางจริงๆหรือ?"

จิตวิญญาณกล่าวตอบ: "ยังไม่เชื่ออีกเหรอ? ถ้าข้าไม่ใช่จักรพรรดิหยินหยาง แล้วจะรู้เรื่องวิชาลับของสำนักหยินหยางได้ยังไง?"

"หรือจะรู้วิธีการใช้หมุดเทพได้ยังไง?"

หลงผู้ซ่าก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี เนื่องจากในวงการฝึกตนมีแต่คำเล่าลือเกี่ยวกับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีใครเคยเห็นจักรพรรดิจริงๆ มาก่อน

ในเวลานี้ จิตวิญญาณที่อยู่ตรงหน้านั้นกลับบอกว่าเขาคือจักรพรรดิหยินหยาง มันทำให้หลงผู้ซ่าตกใจมากจริงๆ

จิตวิญญาณเห็นท่าทางหลงผู้ซ่าที่ไม่เชื่อ ก็กล่าวว่า: "เจ้าหนู ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าก็คือจักรพรรดิหยินหยางนั่นแหละ"

"แล้วเจ้าได้เห็นวิธีการของข้าไปบ้างแล้ว เรื่องแบบนี้ข้าไม่จำเป็นต้องหลอกเจ้าหรอก"

หลงผู้ซ่าทำหน้าเครียดและพูดว่า: "ท่านคือจักรพรรดิหยินหยางจริงหรือ "

จิตวิญญาณนั้นพูดต่อไปว่า: "ข้าคือจักรพรรดิหยินหยางจริงๆ!" จากนั้นได้ยกมือขึ้นและตบ ที่หัวของหลงผู้ซ่าเบาๆ ทำให้หลงผู้ซ่าเจ็บจนฟันกรามกัดกันเสียงดัง

"เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้ ไม่มีความเคารพในตัวข้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน แม้แต่จักรพรรดิ์เตรียมตัวก็ไม่กล้าพูดแบบนี้กับข้า" จิตวิญญาณกล่าว

"เจ้าหนู ต่อไปต้องเคารพข้าบ้าง ไม่เช่นนั้น ข้าจะลงโทษเจ้าบ้าง ข้าใช้วิธีการที่โหดร้ายกว่าที่ไม่มีขีดจำกัด เจ้าคิดว่าข้าจะเป็น'ผู้เฒ่า'เหมือนกับเจ้าที่เรียกข้าเหรอ?"

หลงผู้ซ่าตกใจและรีบขอโทษ: "ขออภัยที่ล่วงเกินท่านผู้อาวุโส "