บทที่ 2175 ต้นกำเนิดพลังแห่งโลกและฟ้าผู้ลึกลับ

เศษวิญญาณเงียบไป

หลงผู้ซ่าเห็นวิญญาณที่เหลือรอดนั้นเงียบไปนานจนรู้สึกกังวลใจ

เพราะเขารู้ดีว่าพลังของวิญญาณนี้นั้นน่ากลัวมาก ถ้าหากในอนาคตวิญญาณนี้คอยปกป้องตนเอง เขาก็อาจจะมีโอกาสที่จะบรรลุเป็นจักรพรรดิเซียนได้

"ท่านอาวุโส ท่านไม่พูดอะไร หมายความว่าอย่างไร?"

"ท่านไม่ไว้วางใจข้าหรือ?"

"หรือท่านไม่ยอมรับข้าเป็นลูกบุญธรรม?"

"ไม่! ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ เพราะท่านอาวุโสสามารถเปลี่ยนโชคชะตาของข้าได้"

หลงผู้ซ่าคิดดังนั้น เขาก็ยกมือขึ้นกราบอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า "ท่านอาวุโส ถ้าท่านไม่ยอมรับข้า ข้าจะกราบอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้รับคำตอบจากท่าน"

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ...

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เขาก็กระแทกหน้าผากลงพื้นไปกว่า 100 ครั้ง หน้าผากของเขาเริ่มมีเลือดและเนื้อแตกหัก

แต่ถึงกระนั้น เศษวิญญาณนั้นก็ยังคงเงียบไม่มีคำตอบ

หลงผู้ซ่ากราบต่อไป และกราบแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงศีรษะของเขากระแทกกับพื้นดังตุ๊บ ๆ

ไม่นานกระดูกหน้าผากของเขาก็แตก เลือดไหลออกมาจากหน้าผาก เขาหน้าตาเปรอะไปด้วยเลือด ดูน่ากลัวพอสมควร

แต่เขาก็ยังไม่หยุดดูเหมือนว่าจะยอมตายเพื่อให้ได้คำตอบจากวิญญาณนั้น

วิญญาณที่เหลือรอดเริ่มรู้สึกสะเทือนใจ

เขามีความสามารถสูงส่ง ฝ่าฟันโลกเซียนมาเป็นเวลาหลายปี เคยเอาชนะศัตรูจนไม่เหลือใครในโลก เขาไม่ค่อยมีสิ่งใดหรือใครที่สามารถกระทบจิตใจของเขาได้ แต่วันนี้ การกระทำของหลงผู้ซ่าทำให้เขารู้สึกสับสน

"หรือว่า นี่คือโชคชะตาที่กำหนดไว้?"

"ในอดีตข้าคือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ สร้างสำนักหยินหยางขึ้น แต่ชีวิตของข้ากลับไม่มีบุตร"

"ตอนนี้เหลือแค่วิญญาณที่ยังมีชีวิตอยู่ และพบกับลูกบุญธรรมของข้า อาจเป็นการชดเชยจากสวรรค์?"

"แต่ข้าก็เลือกเขาเพื่อจะใช้ประโยชน์..."

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ฝึกเขาขึ้นมาก่อนเถอะ"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เศษวิญญาณก็พูดขึ้นว่า "หลงผู้ซ่า เจ้าไม่ต้องกราบอีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือลูกบุญธรรมของข้า"

"ข้าหวังว่าเจ้าจะจำคำพูดที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ให้ดี และเคารพข้า หากในอนาคตเจ้ากล้าทำอะไรที่ไม่สมควรกับข้า ไม่ต้องให้ฟ้าฟาดลงมา ข้าจะฆ่าเจ้าเอง"

หลงผู้ซ่าดีใจมาก รีบพูดว่า "พ่อบุญธรรมท่านมั่นใจเถอะ ข้าจะไม่มีวันทำสิ่งใดที่ทำให้ท่านผิดหวัง"

"พ่อบุญธรรมท่านอยู่ที่นี่ ข้าขอลงกราบท่านสักครั้ง"

พูดจบหลงผู้ซ่าก็กราบเศษวิญญาณสามครั้งอย่างหนักแน่น

"ลุกขึ้นเถอะ!" เสียงของเศษวิญญาณนุ่มนวลขึ้นมาก พูดว่า "ตั้งแต่เจ้ารับข้าเป็นพ่อบุญธรรม ข้าก็ต้องให้ของขวัญอะไรสักอย่างกับเจ้า งั้นจะให้ดีล่ะ?"

ในใจหลงผู้ซ่าดีใจมาก แต่บนใบหน้ากลับแสดงออกถึงความจริงใจ พูดว่า "พ่อบุญธรรม ที่ท่านรับข้าเป็นลูกบุญธรรมนั้นเป็นโชคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า ข้าจะขอรับของขวัญจากท่านได้อย่างไร?"

เศษวิญญาณทำท่าทางโกรธเล็กน้อย "อะไร เจ้าดูถูกของขวัญของข้าเหรอ?"

หลงผู้ซ่ารีบโบกมือ "ไม่ใช่ ไม่ใช่…"

"แค่ล้อเล่นน่ะ" เศษวิญญาณหัวเราะ "บอกข้ามาเถอะ เจ้าต้องการอะไร? ทักษะการฝึก? ยาอันศักดิ์สิทธิ์? อาวุธ? หรือสิ่งอื่นๆ?"

หลงผู้ซ่าคิดในใจ ดูเหมือนพ่อบุญธรรมจะมีของดีเยอะ ต้องค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์กับท่านแล้วค่อยๆ เอาของท่านมาใช้

"พ่อบุญธรรม ตอนนี้ข้าไม่ขาดอะไรจริงๆ ท่านไม่จำเป็นต้องให้ของขวัญอะไรข้าเลย" หลงผู้ซ่าปฏิเสธอย่างแกล้งทำ

เศษวิญญาณคิดสักพักแล้วพูดว่า "เมื่อก่อน ข้าก็เก็บสะสมของดีมากมาย แต่พวกลูกศิษย์ของสำนักหยินหยางกลับทำให้มันหมดสิ้นไป"

"ข้ากำลังจะให้ไม้บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางแก่เจ้า แต่ว่ามันก็ถูกเจ้าหนูอย่างอู่จี๋เอาไปทำหาย"