บทที่ 2179 การปรากฏของสมบัติล้ำค่า

"เคร้ง!"

ดาบกลั่นอสูรฟาดฟันลงบนก้อนหินกลม ประกายไฟพุ่งกระจายออกมา แต่ก้อนหินกลับไม่มีรอยขีดข่วน ในทางกลับกัน อมตะชางเหม่ยกลับถูกแรงสะท้อนกระแทกจนปลิวไปตกไกลกว่า 10 จ้าง ทำให้เขาตัวมอมแมมไปทั้งตัว

"ฮ่าๆ.." เยี่ยชิวหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นท่าทางน่าสมเพชของอมตะชางเหม่ย

ไป๋ฮวาเซียนจื้อและหยุนซีเองก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ สำหรับพวกนางแล้ว อมตะชางเหม่ยไม่ต่างอะไรกับตัวตลก

เมื่อเห็นทุกคนหัวเราะเยาะ อมตะชางเหม่ยก็ยิ่งโมโห รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วตะโกนอย่างโกรธจัดว่า "แม่เจ้าโว้ย! ก้อนหินเน่าๆก้อนหนึ่งยังกล้าท้าทายข้า! ข้าจะทำลายเจ้าให้สิ้น!"

อมตะชางเหม่ยหยิบไม้บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางออกมา

"หึ ถ้าเจ้าไม่คิดจะตามข้าไป จะเก็บเจ้าไว้ทำไมกัน?"

"เจ้าไม่แข็งมากหรือไง? ข้าจะดูให้ชัดเลยว่า ระหว่างเจ้าหรือจักรพรรดิอาวุธของข้าอะไรจะแข็งกว่า

เมื่อพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็ยกไม้บรรทัดวัดสวรรค์หยินหยางขึ้น แล้วเร่งพลังเข้าสู่มันอย่างรวดเร็ว

"หยุดมือ!"

ทันใดนั้น เสียงของจื่อหยางเทียนจุนดังขึ้น

อมตะชางเหม่ยพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส อย่าห้ามข้าเลย! ก้อนหินก้อนนี้มันกล้าท้าทายข้า ไม่ต้องมีมันก็ไม่เป็นไร วันนี้ข้าต้องให้มันรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของข้า!"

"เจ้าจะโกรธเคืองกับก้อนหินทำไม?" จื่อหยางเทียนจุนพูด "อีกอย่าง ก้อนหินก้อนนั้นไม่ใช่ของวิเศษด้วยซ้ำ"

"อะไรนะ?" อมตะชางเหม่ยชะงักไปชั่วครู่ ก่อนส่ายหน้ารัวๆ "เป็นไปไม่ได้! มันแข็งขนาดนั้น จะไม่ใช่ของวิเศษได้อย่างไร?"

จื่อหยางเทียนจุนพูด"ในสายตาของคนทั่วไป ก้อนหินก้อนนั้นถือว่าเป็นของวิเศษจริง เพราะเนื้อของมันแข็งมาก จนผู้บำเพ็ญที่ต่ำกว่าขั้นสูงสุดทงเสินแทบทำลายมันไม่ได้ ยกเว้นอัจฉริยะอย่างเยี่ยชิว"

"แต่ของวิเศษที่แท้จริงไม่ใช่ก้อนหินก้อนนั้น"

อมตะชางเหม่ยถามอย่างสงสัย "แล้วของวิเศษคืออะไร?"

"อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้" จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ ก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วยื่นนิ้วชี้ออกไปแตะที่ก้อนหินกลมเบา ๆ พร้อมส่งพลังเข้าสู่มันในทันที

"วู้ม!"

ในทันใดนั้น ก้อนหินกลมก็ปลดปล่อยแสงสีขาวเจิดจ้าออกมา คล้ายกับพระจันทร์เต็มดวง สว่างไสวอย่างยิ่ง

จากนั้น ภายในแสงสีขาวก็ปรากฏเส้นสายที่ดูเหมือนใยแมงมุมหนาแน่นสลับซับซ้อน ทอถักเชื่อมโยงกัน

"นี่มัน... ลายอักขระหรือ?" อมตะชางเหม่ยพูดจบก็ส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่น่าจะใช่ลายอักขระ"

จื่อหยางเทียนจุนพูด "นี่คือผนึกพิเศษชนิดหนึ่ง"

ผนึกพิเศษเหรอ?

เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินคำนี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นทันที การใช้ผนึกพิเศษหมายความว่า ของวิเศษที่ไม่ธรรมดาต้องกำลังจะปรากฏขึ้น

"อมตะชางเหม่ยเปิดตาให้กว้าง ของวิเศษที่แท้จริงกำลังจะปรากฏแล้ว"

จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ เขาก็ปล่อยพลังดาบออกจากปลายนิ้วแล้วฟันไปที่ผนึก

……

หลายล้านลี้ออกไป

หลงผู้ซ่ากำลังบังคับเรือลมเดินทางไปยังทิศทางของจงโจวในโลกที่แบ่งเป็นห้าภูมิภาคสำหรับการฝึกเซียนในสามราชวงศ์

ทันใดนั้น

"ไม่ดีแล้ว!" จักรพรรดิหยินหยางร้องออกมา

หลงผู้ซ่าตกใจจนใจหายวาบ มองไปที่ท้องฟ้าอย่างกังวล แล้วถามว่า "พ่อบุญธรรม ท่านคิดว่าเป็นศัตรูกำลังไล่ตามมาหรือไม่?"

"ศัตรูไม่ได้ไล่ตามมา" จักรพรรดิหยินหยางตอบ

หลงผู้ซ่าหายใจออกอย่างโล่งอกและไม่สามารถยับยั้งการถามออกไปว่า "พ่อบุญธรรม ทำไมเมื่อกี้ท่านถึงร้องเสียงดัง?"

จักรพรรดิหยินหยางกล่าวว่า "ข้าปลูกต้นไม้ต้นหนึ่งที่ภูเขาหลังของสำนักหยินหยางเมื่อหลายปีก่อน ข้ารีบเดินจนลืมมันไปเลย"