บทที่ 2184 ความรักของพ่อมั่นคงดั่งขุนเขา

เยี่ยหวู่ซวงยังคงแต่งกายเรียบง่ายเช่นเดิม สวมชุดขาวบริสุทธิ์ปราศจากสิ่งแปดเปื้อน ด้านหลังสะพายดาบหลงหยวนเจ็ดดาวเฉียงไว้ ซึ่งดาบเล่มนี้เป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์และความบริสุทธิ์ ใบหน้าอันหล่อเหลาเพิ่มความโดดเด่น ทว่าที่ข้างหูกลับปรากฏเส้นผมสีขาวสองเส้น

"ชิวเอ๋อร์..."

เมื่อเยี่ยหวู่ซวงได้เห็นเยี่ยชิวในทันทีนั้น สายตาเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและนิ่งงัน

เขาที่เคยบุกเดี่ยวเข้าไปในพื้นที่เทพไท่ชู ก็เพราะเชื่อว่าเยี่ยชิวถูกเฉินเสวียนสังหาร และสาบานว่าจะทำลายพื้นที่เทพไท่ชูเพื่อล้างแค้นแทนเยี่ยชิว แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือการได้เห็นเยี่ยชิวอีกครั้งในตอนนี้

ในชั่วพริบตา ดวงตาของเยี่ยหวู่ซวงเริ่มชุ่มไปด้วยน้ำตา

"ชิวเอ๋อร์ นั่นใช่เจ้าจริงๆหรือไม่?" เยี่ยหวู่ซวงพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ยากที่จะจินตนาการว่าเทพแห่งการฆ่าเช่นเขาจะมีช่วงเวลาที่ไม่อาจเก็บอารมณ์เช่นนี้ได้

แท้จริงแล้ว ไม่ยากที่จะเห็นว่าในใจของเยี่ยหวู่ซวงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอาจไม่ใช่ความจริง

เยี่ยชิวมองดูเยี่ยหวู่ซวง น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเดินเข้าไปหาเยี่ยหวู่ซวงทีละก้าวพร้อมพูดว่า "พ่อ...ข้าเอง!"

"จริงๆหรือ? ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?" เยี่ยหวู่ซวงมองเยี่ยชิวที่ค่อยๆเดินเข้ามา ความรู้สึกเหมือนเวลากลับหยุดนิ่ง

เมื่อเยี่ยชิวเดินมาถึงตรงหน้าเยี่ยหวู่ซวง เขายิ้มให้ด้วยความดีใจ นั่นเป็นรอยยิ้มของการพบเจอกันอีกครั้งหลังจากที่พลัดพรากกันมานาน

"พ่อ ในที่สุดข้าก็พบท่านแล้ว"

เยี่ยชิวพูดจบ ก็พุ่งเข้ากอดเยี่ยหวู่ซวงอย่างแน่น เยี่ยหวู่ซวงก็กอดเยี่ยชิวกลับเช่นกัน ทั้งสองพ่อลูกกอดกันอย่างแนบแน่น

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่กอดกันไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความคิดถึงทั้งหมดลงในอ้อมกอดนี้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...

พ่อลูกทั้งสองค่อยๆแยกออกจากกัน

เยี่ยหวู่ซวงมองสำรวจเยี่ยชิวตั้งแต่หัวจรดเท้า และหลังจากผ่านไปครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยค:"ชิวเอ๋อร์ เจ้าผอมลงไปมาก"

คำพูดสั้นๆเพียงไม่กี่คำนี้ เต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักอย่างลึกซึ้งที่เยี่ยหวู่ซวงมีต่อเยี่ยชิว

นี่แหละคือความรักของพ่อ!

พ่อส่วนใหญ่มักแสดงออกถึงความรักแบบเงียบๆราวกับภูเขาที่ตั้งตระหง่าน แม้ไม่มีคำพูดใดๆแต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการดำรงอยู่ เขาไม่เหมือนแม่ที่มอบความรักอย่างชัดเจน อบอุ่น และอ่อนโยน

ดังนั้น หลายครั้งที่พ่อแสดงความห่วงใยต่อลูกชาย อาจเป็นเพียงแค่การกระทำหนึ่ง การมองด้วยสายตา หรือคำพูดสั้นๆเพียงไม่กี่คำ เช่นคำแนะนำหรือคำเตือน

ดังที่กล่าวไว้ว่า...

ความรักของพ่อยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยหวู่ซวงเป็นคนที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง เขาจึงไม่มีทางเอ่ยคำว่า ลูกเอ๋ย พ่อรักเจ้า ออกมา

แม้เยี่ยชิวจะเป็นคนที่พูดจาเก่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยหวู่ซวง กลับดูพูดไม่ออก

แม้ในใจจะมีคำพูดมากมายอยากเอ่ยออกมา แต่สุดท้ายกลับรวมเป็นคำพูดเพียงสามคำ

"พ่อ...ท่านแก่แล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยหวู่ซวงก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยและตอบว่า: "คนธรรมดาไม่ใช่เทพเซียน จะไม่แก่ได้อย่างไร? เจ้าไม่ต้องกังวลไป"

"ว่าแต่ ชิวเอ๋อร์ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกเฉินเสวียน ผู้อาวุโสแห่งพื้นที่เทพไท่ชูสังหาร เหตุใดเจ้าจึงกลับมายืนอยู่ตรงนี้โดยไม่มีบาดแผลใดๆ?"

เยี่ยชิวหัวเราะพร้อมตอบว่า:"ข้าพบกับอันตรายอยู่บ้าง แต่โชคดีที่ท่านอาจารย์ช่วยข้าไว้"

"ท่านอาจารย์?"

จนถึงตอนนี้ เยี่ยหวู่ซวงเพิ่งหันไปมองคนอื่นๆในห้อง ก่อนหน้านี้สายตาของเขามีเพียงเยี่ยชิวเท่านั้น

เมื่อเขาเห็นจื่อหยางเทียนจุน เยี่ยหวู่ซวงรีบก้าวไปข้างหน้าและคุกเข่าลงต่อหน้าจื่อหยางเทียนจุน พร้อมกล่าวด้วยความเคารพว่า:"ขอคารวะท่านอาจารย์"

"ลุกขึ้นเถอะ" จื่อหยางเทียนจุนยื่นมือพยุงเยี่ยหวู่ซวงขึ้น

เยี่ยหวู่ซวงเอ่ยว่า:“ท่านอาจารย์ หลังจากที่ท่านเข้าสู่โลกฝึกเซียน ท่านหายไปที่ไหนหรือขอรับ? ข้าตามหาท่านอยู่นานแต่ไม่มีข่าวคราวเลย”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มและตอบว่า:“ข้าอยู่ที่นิกายดาบชิงอวิ๋น”

เมื่อได้ยินบทสนทนานี้ เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะสงสัย จึงถามขึ้นว่า:“ท่านอาจารย์ ไม่ใช่ท่านที่ส่งพ่อข้าไปทำลายพื้นที่เทพไท่ชูหรือขอรับ?”