บทที่ 2185 ของขวัญพิเศษจากเทพแห่งการฆ่า

อมตะชางเหม่ยโกรธทันที ด่าว่า: "ไอ้เยี่ยหวู่ซวง กล้าว่าข้าขี้เหร่ เจ้าไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสแล้วหรือ?"

"อย่าลืมสิ ข้ากับพ่อแก่เยี่ยของเจ้าเป็นรุ่นเดียวกัน"

"ถ้าพูดถึงลำดับอาวุโส เจ้าต้องเรียกข้าว่าลุงด้วยซ้ำ"

เยี่ยหวู่ซวงพูด: "ข้ากล้าเรียก แต่เจ้ากล้ารับหรือ?"

"ทำไมจะไม่กล้า?" อมตะชางเหม่ยเพิ่งพูดจบ ก็เห็นดาบหลงหยวนเจ็ดดาวซีซิงหลังเยี่ยหวู่ซวงสั่นครางๆ ราวกับจะออกจากฝักเมื่อไหร่ก็ได้

พร้อมกันนั้น รอบตัวเยี่ยหวู่ซวงก็แผ่พลังแห่งดาบรางๆ ออกมา

"แม่ง ลืมไปได้ไง ไอ้นี่เป็นราชันย์แห่งดาบแล้ว บุ่มบ่ามๆ ไปหน่อย"

อมตะชางเหม่ยเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก รีบยิ้มประจบพูดว่า: "หวู่ซวง อย่าจริงจังไป ข้าล้อเล่นน่ะ"

"ข้าเป็นเพื่อนกับคนตระกูลเยี่ยของพวกเจ้า ไม่พูดเรื่องลำดับอาวุโส ต่างคนต่างอยู่"

"ช่วยไม่ได้ ข้าเป็นคนที่เวลามีเพื่อนก็ขอแค่จริงใจ ไม่สนธรรมเนียมทางโลก"

เยี่ยหวู่ซวงพูด: "ไม่ได้เจอกันนาน ไอ้แก่อย่างเจ้าก็ยังไร้ยางอายเหมือนเดิม ชอบยกยอตัวเอง"

"ฮิๆ" อมตะชางเหม่ยหัวเราะ แล้วเริ่มบ่น: "หวู่ซวง เจ้าไม่รู้หรอก หลังจากข้ากับไอ้เด็กเปรตมาถึงโลกฝึกเซียน ก็เจอปัญหามากมาย"

"ไอ้เด็กเปรตไปสร้างศัตรูทั่ว พวกสำนักใหญ่ๆ โดนมันทำให้โกรธไปหมด หลายครั้งพวกเราเจอวิกฤตเป็นตายกันเลย เกือบตายหลายหน"

"แต่ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน ข้าก็อยู่เคียงข้างไอ้เด็กเปรตเสมอ ร่วมเป็นร่วมตาย ฝ่าพายุด้วยกัน"

"อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่ข้าสละชีพช่วย เจ้าก็คงไม่ได้เจอเยี่ยชิวแล้ว"

เยี่ยหวู่ซวงรู้จักอมตะชางเหม่ยดี ไอ้นี่ชอบพูดเกินจริง แต่เขาก็เข้าใจว่าอมตะชางเหม่ยที่ติดตามเยี่ยชิวคงสู้กับความยากลำบากมาไม่น้อย

"ชางเหม่ย เหนื่อยมากสินะ" เยี่ยหวู่ซวงพูด

"แค่นี้เหรอ?" อมตะชางเหม่ยงง

"แล้วจะให้ยังไงอีก?" เยี่ยหวู่ซวงถาม

อมตะชางเหม่ยพูด: "หวู่ซวง เจ้าเป็นพ่อของเยี่ยชิว ไม่ควรพูดคำว่าขอบคุณกับข้าหรือ?"

"อ่อ" เยี่ยหวู่ซวงพูด: "ขอบคุณ"

อมตะชางเหม่ยพูด: "ไม่ต้องแล้ว?"

"เจ้าจะเอายังไงอีก?" เยี่ยหวู่ซวงถาม

อมตะชางเหม่ยพูด: "ข้าเพื่อไอ้เด็กเปรต ถึงกับยอมสละชีวิต เจ้าจะเอาคำว่าขอบคุณคำเดียวมาตอบแทนข้า?"

"หวู่ซวง หลังจากเจ้าเข้าสู่โลกฝึกเซียน ระดับพลังก็เพิ่มขึ้นเร็วมาก คงได้โชคลาภไม่น้อยสินะ?"

"เมื่อได้โชคลาภมาก ก็คงได้ของวิเศษมาไม่น้อยสิ?"​​​​​​​​​​​​​​​​

อมตะชางเหม่ยถูมือพลางพูดว่า: "หวู่ซวง ส่งของวิเศษให้ข้าสักหน่อยไหม?"

เยี่ยชิวที่อยู่ข้างๆ พูด: "ไอ้แก่ อย่ามาหมายตาของพ่อข้า ครั้งนี้เจ้าก็ได้ของวิเศษมาไม่น้อยแล้ว ยังไม่รู้จักพอ?"

อมตะชางเหม่ยโต้แย้ง: "ข้าต่อของวิเศษก็เหมือนไอ้เด็กเปรตเจ้าต่อผู้หญิงนั่นแหละ มากกว่าย่อมดีกว่า"

"หวู่ซวง ข้าช่วยเยี่ยชิวมามากมาย เจ้าคงไม่ตระหนี่แม้แต่ของวิเศษไม่กี่ชิ้นหรอกนะ?"

"หรือว่าชีวิตเยี่ยชิวยังมีค่าน้อยกว่าของวิเศษ?"

เยี่ยหวู่ซวงพูด: "ชางเหม่ย อย่ามาใช้กลยุทธ์ยั่วยุต่อหน้าข้า มันต่ำเกินไป"

"แต่เจ้าพูดถูก เจ้าช่วยเยี่ยชิวมามาก ข้าย่อมไม่ทำให้เจ้าเสียเปรียบ"

เยี่ยหวู่ซวงหยิบวงแหวนอากาศออกมาหนึ่งวง โยนให้อมตะชางเหม่ย พูดว่า: "ข้างในมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์สามชิ้น ให้เจ้าแล้ว"

"ขอบคุณมาก" อมตะชางเหม่ยยิ้มแย้ม รีบตรวจสอบดู ในวงแหวนอากาศมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์สามชิ้นจริงๆ จากนั้นหันไปพูดกับเยี่ยชิว: "ไอ้เด็กเปรต ดูพ่อเจ้าใจกว้างแค่ไหน เจ้าควรเรียนรู้จากเขาบ้าง"

เยี่ยชิวกลอกตา ไม่สนใจอมตะชางเหม่ย

เยี่ยหวู่ซวงหยิบวงแหวนอากาศออกมาอีกสองวง ส่งให้นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซี พูดว่า: "สองสาว นี่คือของขวัญแรกพบจากข้า"