บทที่ 2192 ฆ่านักบุญ

"โครม!"

เยี่ยหวู่ซวงฟันดาบออกไปทันที ไม่คิดจะคุยกับหล่าวอวี่นั่นเลย ในใจเขาได้ตัดสินโทษประหารหล่าวอวี่แล้ว

หล่าวอวี่ไม่คิดอะไรมาก รีบหนีเอาชีวิตรอดทันที

"ฉัวะ!"

เยี่ยหวู่ซวงก้าวข้ามอากาศ ไล่ตามหล่าวอวี่ทัน เหินฟ้าฟันดาบใส่แผ่นหลังหล่าวอวี่

"เยี่ยหวู่ซวง นี่เจ้าบังคับข้าเอง" หล่าวอวี่หน้าดุร้าย ตวาดว่า: "ออกมา!"

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ—

ร่างเต๋าสี่ร่างปรากฏกลางอากาศ พุ่งเข้าโจมตีเยี่ยหวู่ซวงทั้งหมด

แสงดาบสาดพุ่ง จงใจสังหาร

มือสังหารทั้งสี่นี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับปราชญ์ ร่วมมือกันโจมตี น่าสะพรึงมาก ราวกับฤดูหนาวมาเยือน ไอสังหารเสียดกระดูก

ก่อนหน้านี้มือสังหารสองคนโจมตี ก็ทำให้เยี่ยหวู่ซวงบาดเจ็บแล้ว ตอนนี้รวมหล่าวอวี่ด้วยเป็นมือสังหารห้าคน พร้อมใจกันโจมตีเยี่ยหวู่ซวง ทำให้เยี่ยหวู่ซวงตกอยู่ในวงล้อมในพริบตา

"พ่อ!"

เยี่ยชิวทนนิ่งไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ร่างลุกโชนด้วยไฟพิเศษ เตรียมจะออกไปช่วยเยี่ยหวู่ซวง

ตอนนั้น จื่อหยางเทียนจุนยื่นมือออกมา กดไหล่เยี่ยชิวไว้

"พวกนั้นไม่เพียงเป็นปราชญ์ ยังเชี่ยวชาญวิชาลอบสังหาร หากเจ้าออกไป จะทำให้หวู่ซวงเสียสมาธิ"

จื่อหยางเทียนจุนพูด: "ไม่ต้องกังวล หวู่ซวงจัดการพวกมันได้"

"แต่ว่า..." เยี่ยชิวกำลังจะพูด จู่ๆ บนท้องฟ้าก็มีเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น

"ตึง—"

ตามมาด้วยฝนเลือดตกกระหน่ำลงมา

นี่คือปรากฏการณ์แปลกที่เกิดขึ้นหลังจากเงาร่างนั้นถูกฆ่าตาย

"จริงๆ แล้วข้ารู้ว่าพวกมันมาตั้งนานแล้ว ที่ข้าไม่ออกมือ ก็เพื่อใช้โอกาสนี้ฝึกฝนหวู่ซวง" จื่อหยางเทียนจุนพูด: "อย่างไรเสีย พวกนี้ก็ไม่ได้ปรากฏตัวมาหลายปีแล้ว"

"ท่านอาจารย์ มือสังหารพวกนี้คือใครกันแน่?" เยี่ยชิวได้ยินจากคำพูดของจื่อหยางเทียนจุนว่า ท่านอาจารย์รู้ที่มาของคนพวกนี้

"ค่อยว่ากันทีหลัง ดูการต่อสู้ก่อน" จื่อหยางเทียนจุนพูด: "วางใจเถอะ มีข้าอยู่ที่นี่ รับรองว่าหวู่ซวงปลอดภัย"

อมตะชางเหม่ยและคนอื่นๆ กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนนี้

เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ กะทันหันและเร็วเกินไป ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึง

"แม่ง พวกนี้กล้าโจมตีหวู่ซวง เบื่อชีวิตแล้วมั้ง!" อมตะชางเหม่ยด่า

นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซีก็ตกใจเช่นกัน

พวกเขาคิดไม่ถึงว่า จะมีคนกล้าโจมตีเยี่ยหวู่ซวง ต้องรู้ว่า เยี่ยหวู่ซวงเป็นเทพดาบที่มีพลังถึงระดับนักบุญใหญ่

อีกทั้งบนเรือรบทองสัมฤทธิ์ยังมียอดฝีมือระดับเตรียมจักรพรรดิอีกคน

พวกนี้ยังกล้าลอบสังหารเยี่ยหวู่ซวง ไม่รู้จะบอกว่าพวกเขามั่นใจในตัวเองหรือไม่กลัวตายดี

ในสนามรบ

เยี่ยหวู่ซวงถูกมือสังหารห้าคนล้อม แต่บนใบหน้าเขาไม่มีความกลัว กลับมีจิตวิญญาณนักรบพลุ่งพล่าน

พลังกายใจจิตก็พุ่งถึงจุดสูงสุดในพริบตา

"เยี่ยหวู่ซวง ตอนแรกหล่าวอวี่อยากคุยกับเจ้า จะทิ้งศพเจ้าไว้ทั้งร่าง แต่เมื่อเจ้าไม่รู้จักบุญคุณ ก็จงไม่เหลือแม้แต่กระดูก..."​​​​​​​​​​​​​​​​

หล่าวอวี่ยังพูดไม่ทันจบ เยี่ยหวู่ซวงก็ลงมือแล้ว

คราวนี้ เขาใช้พลังแห่งดาบหวู่ซวง ทั้งเร็วและแรง ราวกับเทพแห่งการฆ่าที่ไม่มีใครต้านได้

"พรวด!"

ศีรษะของมือสังหารคนหนึ่งถูกฟันแหลก เลือดกระเซ็น ตามด้วยมือสังหารอีกคนถูกฟันเป็นจุณ

ชั่วพริบตา เหลือมือสังหารแค่สามคน

"โจมตีพร้อมกัน อย่าให้มันรอด"

หล่าวอวี่ออกคำสั่ง แล้วร่วมกับมือสังหารอีกสองคนโจมตีเยี่ยหวู่ซวงจากหลายทิศทาง

เยี่ยหวู่ซวงฟันดาบต้านหล่าวอวี่ แล้วฟันอีกดาบรับการโจมตีจากมือสังหารอีกคน จากนั้นตะโกนก้อง: "เซินเสียว!"

ตึง!

เซินเสียวพุ่งออกจากฝัก เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น แล้วภายใต้การควบคุมของเยี่ยหวู่ซวง เซินเสียวพุ่งเป็นวงโค้งด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ แทงทะลุขมับของมือสังหารคนที่สาม

"พรวด!"

แก่นวิญญาณของมือสังหารคนที่สามถูกทำลาย ตายตาไม่หลับ