บทที่ 2197 สายตาแห่งความเมตตา

เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ซวงเดินตามจื่อหยางเทียนจุนหลังจากที่พวกเขาออกมาจากถ้ำ พบกับภูเขาแห่งหนึ่ง

ภูเขาสูงชันมาก ยกเว้นที่ยอดเขาที่มีพระตำหนักสีดำตั้งเด่นอยู่ ด้านอื่นๆไม่มีต้นไม้หรือหญ้าขึ้นเลย ดูเปลือยเปล่าเหมือนเสียงระฆัง

มีแค่บันไดหินเชื่อมต่อยอดเขา

บันไดหินยาวมาก ต่อเนื่องขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงพระตำหนักที่ยอดเขา

พระตำหนักตั้งเดี่ยวสง่าอยู่ที่นั่น ให้บรรยากาศชวนขนลุกเหมือนวิญญาณโดดเดี่ยว

ด้านนอกพระตำหนักยังมีคนชุดดำหลายสิบคน ทั้งชายและหญิง พวกเขาส่งออร่าที่เย็นยะเยือกออกมา

แน่นอน เหล่าคนเหล่านี้คือมือสังหาร!

เยี่ยชิวกล่าวว่า："คนของยมโลกแสนเจ้าเล่ห์จริงๆ พระตำหนักนั้นตั้งเด่นอยู่บนยอดเขาเหมือนปราการ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามา พวกเขาจะรู้ทันที"

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า："ถ้าไม่มีกำลังที่เพียงพอ แม้จะมีสถานที่ดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"

"พูดถูกแล้ว การตีเหล็กต้องมีกำลังที่แข็งแกร่ง" เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อย

เยี่ยหวู่ซวงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า："คนของยมโลกไม่เพียงแค่เจ้าเล่ห์ แต่ยังมีพลังที่ไม่อ่อนแออีกด้วย พระตำหนักนั้นถูกย้ายมาจากที่อื่น ส่วนรัศมีโดยรอบพันลี้แทบถูกพวกเขาขุดจนว่างเปล่า"

อะไรนะ?

พระตำหนักนั้นถูกย้ายมาจากที่อื่น?

เยี่ยชิวเงยหน้ามองพระตำหนักนั้นสูงเกือบ 2,000 เมตร มีพลังอำนาจล้นเหลือ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า："ใครกันที่มีความสามารถขนาดนี้ สามารถย้ายภูเขามาที่นี่ได้?"

ต้องเข้าใจว่าการทำลายภูเขานั้นง่าย แต่การย้ายภูเขาไปที่นี่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันอยู่ใต้ดิน

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเล็กน้อย："มันก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากสำหรับฉันเลย ง่ายๆ เท่านั้นเอง"

น่ารำคาญ! ท่านอาจารย์ทำตัวโอ้อวด

จื่อหยางเทียนจุนเสริม："ถึงขนาดที่ถึงระดับราชันย์นักปราชญ์ก็ทำได้"

เยี่ยชิวถามทันที："พูดอย่างนี้แปลว่าที่นี่มีราชันย์นักปราชญ์อยู่ใช่ไหมขอรับ?"

"มีอยู่" จื่อหยางเทียนจุนกล่าว："ข้าเพิ่งใช้พลังจิตสอดแนมดูชัดเจนแล้ว ว่าภายในพระตำหนักข้างบนมีหนึ่งผู้เป็นนักปราชญ์และสองผู้เป็นนักบุญใหญ่"

"นอกจากนี้ยังมีสองนักปราชญ์คนอื่น และอีกหลายสิบคนที่อยู่ในระดับขั้นทงเสินและขั้นหยวนอิง"

เยี่ยหวู่ซวงถามว่า："ท่านอาจารย์ เราจะบุกขึ้นไปไหม?"

"ทำไมต้องบุกขึ้นไป? ข้ามาที่นี่เพื่อพูดคุยกับพวกเขาด้วยเหตุผล ไม่ใช่มาฆ่าคน" จื่อหยางเทียนจุนกล่าวจบก็เดินสงบและก้าวขึ้นไปบนหินขั้นบันได

"ท่านอาจารย์ ท่านกำลังจะทำอะไร?" เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ซวงมองหน้ากัน

ในขณะนั้น จื่อหยางเทียนจุนหันกลับมาและโบกมือพูดว่า："เยี่ยชิว อู่ซวงพวกเจ้ายังยืนนิ่งอยู่ทำไม? รีบเข้ามาเร็ว!"

เยี่ยชิวเดินไปที่ด้านหลังจื่อหยางเทียนจุนและถามว่า："ท่านอาจารย์ จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้หรือ? พวกเราลอยขึ้นไปไม่ดีกว่าหรือ?"

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า："เจ้ายังไม่เข้าใจ ข้าห่างหายการปีนเขามานานแล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่จะออกกำลังกายร่างกายของข้า"

เยี่ยชิวขมวดคิ้วอย่างอ่อนใจ เตรียมจักรพรรดิที่แข็งแกร่งยังต้องการออกกำลังกายร่างกายอีกหรือ?

ใครเชื่อกัน?

จื่อหยางเทียนจุนชี้ไปที่บันไดหินที่ทอดขึ้นไปข้างบน แล้วพูดว่า: "พวกนายสังเกตไหม? บันไดนี้ขึ้นไปเรื่อยๆ ดูเหมือนกับบันไดที่นำไปสู่สวรรค์หรือไม่?"

เยี่ยหวู่ซวงพยักหน้า: "เหมือนมากขอรับ"

เยี่ยชิวหัวเราะ: "เหมือนจริงๆขอรับ"

"งั้นไม่ต้องรออะไรแล้ว ตามข้าขึ้นเขากันเถอะ" จื่อหยางเทียนจุนพูดพร้อมรอยยิ้ม: "กบ ต้องค่อยๆต้มในน้ำอุ่น อธิบายต้องค่อยๆทำ"